Ο Μικρός ήταν πολύ κακόκεφος .... Κλείστηκε στο δωμάτιο κι άρχισε να στριφογυρίζει κι όλα τα πράγματα να αναποδογυρίζει. Τις ζωγραφιές από τον τοίχο τις ξεκολλούσε κι όλα τα παιχνίδια του χαλούσε ...

Θεέ μου! Τι έχεις πάθει;

Είμαι ένας ανάποδος και γκρινιάρης μικρός και κανείς δε μ' αγαπάει!

Μικρέ μου

όπως και να 'σαι εγώ πάντα θα σ' αγαπώ!

Κι αν ήμουν αρκούδος, πάλι θα με φρόντιζες και θα μ' αγαπούσες;

«Φυσικά!» είπε η Μαμά. «Εγώ θα σ' αγαπώ ό,τι κι αν γίνει...».

Αν όμως γινόμουν πράσινο έντομο, πάλι θα μ' αγαπούσες, πάλι θα με αγκάλιαζες και θα με φιλούσες;

«Φυσικά» είπε η Μαμά. «Εγώ πάντα σ' αγαπώ ό,τι κι αν γίνει...».

Ότι κι αν γίνει;

Και αν ήμουν δεινόσαυρος;

«Θα σε αγκάλιαζα και θα σε αγαπούσα και τη νύχτα θα σου τραγουδούσα!» είπε η Μαμά.

 «Χαλάει ποτέ η αγάπη;» ρώτησε ο Μικρός. «Λυγίζει άραγε και σπάει; Και αν ναι, μπορείς άραγε να την κολλήσεις, να την φτιάξεις και να την χτίσεις;»

«Α, δεν ξέρω» είπε η Μαμά. «Το μόνο που ξέρω είναι ότι θα σ' αγαπώ για πάντα».

«Κι όταν πεθάνουμε και χαθούμε, θα μ' αγαπάς ακόμη;» είπε ο Μικρός.

«Θα υπάρχει ακόμη αγάπη;»

Η Μαμά τον πήρε στην αγκαλιά της τον Μικρό και κοίταξαν μαζί από το παράθυρο τον ουρανό. Το φεγγάρι έφεγγε ψηλά και τα αστεράκια ήταν φωτεινά. 

Κοίτα, Μικρέ, τα αστεράκια πως λάμπουνε στον ουρανό. Ξέρεις πως πολλά από αυτά έχουν πεθάνει εδώ και χρόνια πια;

Τα βλέπεις όμως πώς φωτίζουν ακόμα στον ουρανό; 

Η αγάπη είναι σαν τα αστέρια: 

«ποτέ δεν πεθαίνει και πάντα φωτίζει!».

Εμπνευσμένο από το βιβλίο: "Θα σ' αγαπώ ό,τι κι αν γίνει" της Debi Gliori. Μια συγκινητική ιστορία ανάμεσα σε μια μανούλα και το παιδί της.Η μητρική αγάπη... χωρίς ανταλλάγματα,γνήσια και αληθινή. 

Η εικονογράφηση, η αφήγηση και οι διάλογοι πραγματοποιήθηκαν από τους μαθητές της Α1 τάξης:

Αναστασία, Γεωργία, Γεώργιο, Γιάννη, Γιώργο, Δέσποινα, Διώνη, Ελισάβετ, Ελισσάβετ, Ενρίκε, Κωνσταντίνα, Λεφτέρη, Μάνο, Μαριτείνη, Μαρκέλλα, Μαίρη, Νίκο, Νικόλα, Σάρα, Στέφανο, Τόνια, Χάρη.

Σχολική χρονιά 2017-2018