Εμείς τα δευτεράκια του Β2

αφιερώνουμε αυτό εδώ το βιβλίο

σε κάθε παιδί όλου του κόσμου

για να μην αγνοεί

τα συναισθήματά του

και να φροντίζει την καρδιά του!

Μια φορά κι έναν καιρό, σε έναν τόπο μακρινό, που το όνομά του ήταν "Συναισθηματοxωριό", ζούσαν τα 4 βασικά συναισθήματα

κάθε ανθρώπου.

Η Χαρά-Χαχά, η Λύπη-Κλαψκλάψ,

o Φόβος-Τρομτρόμ και o Θυμός-Μοσμός!

Ήταν πάρα πολύ διαφορετικά μεταξύ τους, όμως παρ' όλα αυτά, τα περνούσαν όμορφα!

Με λίγα λόγια, τα είχαν βρει.

Κοντά στο Συναισθηματοχωριό

βρισκόταν και μια μεγαλούπολη.

Ανάμεσα στους κατοίκους της,

ζούσαν δύο φιλοεχθροί !

Δηλαδή, δεν ήταν ούτε φίλοι ούτε εχθροί.

Συνέχεια μπέρδευαν τα συναισθήματά τους!

Αυτό συνέβαινε γιατί δεν τα πρόσεχαν και αυτά με τη σειρά τους καβγάδιζαν συχνά μεταξύ τους, χωρίς να νοιάζονται πραγματικά για τα παιδιά.

Έτσι, οι δύο φίλοι και εχθροί -η Εβίτα και ο Άρης- δεν ήξεραν την αξία των συναισθημάτων και

δεν τα φρόντιζαν ποτέ!

Τα δύο παιδιά μόλις κατάλαβαν

ότι δεν περνούσαν καλά αποφάσισαν

να ζητήσουν βοήθεια από τους μεγάλους!

Οι μεγάλοι τους έστειλαν στο διπλανό χωριό όπου ζούσαν τα 4 βασικά συναισθήματα

κάθε ανθρώπου για να μάθουν για αυτά!

Θυμάστε;;; Στο Σ υ ν α ι σ θ η μ α τ ο χ ω ρ ι ό!!!

Έτσι κι έγινε!

H Eβίτα και ο Άρης ξεκίνησαν

για το Συναισθηματοχωριό!

Καθώς προχωρούσαν,

έφτασαν σε ένα σταυροδρόμι.

Δεν ήξεραν από ποιο δρόμο να πάνε!

Αποφάσισαν, λοιπόν, να χωριστούν!

Η Εβίτα αφού περπάτησε αρκετή ώρα έφτασε στο Συναισθηματοχωριό.

Εκεί γνώρισε τη Χαρά-Χαχά, τη Λύπη-Κλάψκλαψ, τον Φόβο-Τρομτρόμ, τον Θυμό-Μοσμό!

Τα συναισθήματα με τη σειρά τους,

της εξήγησαν πώς να τα φροντίζει και

τι ακριβώς συμβαίνει με αυτά!

Η Εβίτα άρχισε να νιώθει και να καταλαβαίνει

τι πέρασε με τον Άρη.

Ξαφνικά, ένιωσε ότι γέμισε με συναισθ΄΄ηματα!

Ο Άρης, ωστόσο, είχε φτάσει σε ένα άλλο χωριό που και αυτό είχε συναισθήματα.

Συναισθήματα διαφορετικά αλλά

το ίδιο σημαντικά.

Την Ευτυχία - Χιχία, το Μίσος-Μιμίσος,

την Αγάπη-Αγάπη, τη Μοναξιά-Μοναχιά, την Αηδεία-Είαα, την Ντροπή-Πηντρό και

πολλά πολλά άλλα συναισθήματα που θα τα γνωρίσετε κι εσείς εάν βρεθείτε κάπου εκεί κοντά! Ο Άρης έπαθε ότι και η Εβίτα...δηλαδή γέμισε με συναισθήματα!!!

Ξαφνικά και τα δύο παιδιά

ένιωσαν την ανάγκη να βρεθούν.

Να πουν ο ένας στον άλλον τι είχαν περάσει. Να κάνουν παρέα!

Δεν ήξεραν όμως τον τρόπο...

Αποφάσισαν λοιπόν να επιστρέψουν

από εκεί που είχαν έρθει.

Όμως, είχαν χ α θ ε ί ...

Με τόσα συναισθήματα όμως που είχαν,

δεν το έβαλαν κάτω.

Πέρασε η ώρα και λύση δεν είχαν βρει...

Ο Άρης σκαρφάλωσε σε ένα δέντρο

που βρήκε εκεί κοντά και τι να δει;...

Την Εβίτα από μακριά!!!

Της φώναξε και αμέσως οι δύο φίλοι

άρχισαν να μοιράζονται ό,τι είχαν ζήσει.

ΕΒΙΤΑ: Άρηηηηη, γνώρισα τη Χαρά-Χαχά!

ΑΡΗΣ: Εβίτα κι εγώ γνώρισα τη Μοναξιά-Μοναχιά!

ΕΒΙΤΑ: Και τη Λύπη-Κλαψκλαψ!

ΑΡΗΣ: Την Αηδεία-Είαα!

ΕΒΙΤΑ: Τον Φόβο-Τρομ τρομ!!!

ΑΡΗΣ: Την Ντροπή-Πηντρό!!!

Και καθώς έλεγαν ένα - ένα τα συναισθήματα

που είχαν γνωρίσει από τα δύο χωριά,

σχηματίστηκε ένα μονοπάτι μεταξύ των δύο παιδιών και έτσι τα δύο χωριά ενώθηκαν!

Τα δύο παιδιά κατάφεραν να είναι ξανά μαζί και

να μοιράζονται τα συναισθήματά τους!!

Έτσι, από εδώ και πέρα ήταν μόνο φίλοι

με όλα τα συναισθήματά τους παρέα!

Όποια κι αν ήταν αυτά...

Εμπιστεύονταν ο ένας τον άλλον

και

κυρίως εμπιστεύονταν τις καρδιές τους!

Σ υ γ γ ρ α φ ε ί ς - Ε ι κ ο ν ο γ ρ ά φ ο ι

(με αλφαβητική σειρά)

Αποστολάκη Δήμητρα

Βοσκάκης Άγγελος

Θανοπούλου Φάιδρα

Καζάνας Παναγιώτης

Κουκάκης Γιώργος

Κουτσαντωνάκη Ειρήνη

Λαυρενίδη Τόνια

Μανίκα Μυρτώ

Μπινιχάκης Νίκος

Παραδάκη Ιωάννα

Παναγιωτάκη Κατερίνα

Σπανάκης Γιάννης

Σταυρουλάκης Γιώργος

Στεφανάκη Βασούλα

Τρευλάκη Κατερίνα

Τσιγγενόπουλος Μάνος

Τσουλακίδης Δημήτρης

Χαμαλάκης Δαμιανός

Δάσκαλοι τμήματος: Κοκολάκη Ζένια

Καργιωτίδης Αποστόλης

Εκπαιδευτικός Πληροφορικής: Χουρδάκης Νίκος