Μια φορά και έναν καιρό ήταν μια αγκαλιά ζεστή, χνουδωτή, ήρεμη και σίγουρη, μα ήταν αδειανή! Κάθε μέρα περίμενε να αγκαλιάσει κάτι, αλλά κανείς δεν την ήθελε. Εκείνη όμως δεν το έβαζε κάτω. Γινόταν όλο και πιο ζεστή, όλο και πιο όμορφη και περίμενε.

Οι μέρες περνούσαν, η αγκαλιά όμως έμενε άδεια. Ξαφνικά της ήρθε μια ιδέα, μια καταπληκτική ιδέα!

1ο Νηπιαγωγείο Λ. Αιδηψού

-Θα βρω κάποιον που είναι τόσο μόνος όσο και εγώ είπε  και αμέσως θυμήθηκε το φεγγάρι. Είχε νυχτώσει και εκείνο έλαμπε στον ουρανό.

-Δεν είναι καλό να είσαι μόνος σου μέσα στα σκοτάδια σκέφτηκε. Και αμέσως σήκωσε τα χέρια της  και εκείνα τη σήκωσαν ψηλά σαν να ήταν φτερά.Η αγκαλιά πλησίασε το φεγγάρι σιγά σιγά από πίσω  και το αγκάλιασε σφιχτά σίγουρη πως και εκείνο θα τρελαινόταν με την αγκαλιά.

-Νιώθω τόσο γεμάτη! φώναξε.

2ο Νηπιαγωγείο Γαργαλιάνων

-Και εγώ νιώθω τόσα νεύρα!  είπε το φεγγάρι

-Δεν μου αρέσουν οι αγκαλιές γιατί  κλέβουν τη λάμψη μου, φύγε μακριά μου. Εδώ δεν αφήνω τα αστέρια να με αγκαλιάζουν που είμαστε και γείτονες  και θα αφήσω εσένα;

-Εντάξει, είπε η αγκαλιά και έφυγε μακριά με άδεια χέρια.  

Όταν ξημέρωσε, η αγκαλιά είδε τον ήλιο και σκέφτηκε ότι κι αυτός είναι μόνος του. Κούνησε πάλι τα χέρια της, που έγιναν φτερά, και πήγε να τον αγκαλιάσει. Όταν έφτασε κοντά του τον ρώτησε:

-Θέλεις να σε αγκαλιάσω;

-Θέλω πολύ! απάντησε ο ήλιος. Κανείς δεν με πλησιάζει για να μην καεί. Καλύτερα όμως κι εσύ να μην με πλησιάσεις!

6ο Νηπιαγωγείο Ζωγράφου

Τότε η αγκαλιά σκέφτηκε να φορέσει πυροσβεστική στολή για να μπορέσει να αγκαλιάσει τον ήλιο χωρίς να καεί. Κατέβηκε στη Γη και πήγε σε έναν πυροσβεστικό σταθμό για να δανειστεί μια πυροσβεστική στολή. Εκεί βρήκε έναν πυροσβέστη και του είπε την ιστορία της.

-Μπορείς να μου δανείσεις μια πυροσβεστική στολή για να μπορέσω να αγκαλιάσω τον ήλιο; τον ρώτησε.

-Ευχαρίστως να σου δώσω, αλλά ο ήλιος έχει μέσα του φωτιά και θα καείς! Η στολή  δεν μπορεί να σε προστατεύσει. Μπορείς όμως να πας εκεί πάνω στο βουνό, στο καμένο δάσος, και να αγκαλιάσεις τα καμένα δέντρα που είναι πολύ λυπημένα

-Πολύ ωραία ιδέα! φώναξε η αγκαλιά, σίγουρη ότι θα έδινε χαρά στα γκρίζα δέντρα.

Νηπιαγωγείο Λίμνης

Σήκωσε ψηλά τα χέρια της, που τώρα έμοιαζαν με φύλλα δέντρων, και πέταξε στο καμένο δάσος.

Όμως, όταν έφτασε εκεί είδε μόνο κορμούς! Τα δέντρα τα είχαν κόψει οι άνθρωποι για να μπορέσουν να φυτρώσουν καινούργια.

Έτσι, απογοητευμένη η αγκαλιά πέταξε ξανά μακριά..

Έφτασε σ΄έναν κήπο με γκαζόν , στον οποίο υπήρχε ένα παρτέρι μ΄ ένα όμορφο πολύχρωμο λουλουδάκι. Μόλις το είδε, ενθουσιάστηκε!!!!

-Μπορώ να έρθω να σε αγκαλιάσω; Είσαι τόσο όμορφο!!!

-Φοβάμαι μη με σπάσεις, είμαι τόσο μικρό, τα πέταλά μου είναι τόσο ευαίσθητα και φοβάμαι να μη μου πέσουν...

2ο Νηπιαγωγείο Ιτέας

Η Αγκαλιά κατέβασε το κεφαλάκι της απογοητευμένη κι έβαλε τα κλάματα

- Μην κλαις καλή μου Αγκαλίτσα!!! Μπορείς να πας να αγκαλιάσεις το ξαδερφάκι μου που έχει φυτρώσει στην χρυσή άμμο της ερήμου! Θα το δεις! Έχει μωβ χρώμα και στέκεται ολομόναχο

Η Αγκαλιά σήκωσε τα χέρια της  και εκείνα τη σήκωσαν ψηλά και την πήγαν στην έρημο...

...Είχε βραδιάσει για τα καλά κι η αγκαλιά τρόμαξε

-Είμαι μόνη μου μέσα στην έρημο. Δεν υπάρχει κανείς εδώ για να με βοηθήσει να βρω το λουλούδι της ερήμου.

-Δεν είσαι μόνη σου, άκουσε μια φωνή. Έχεις καθίσει πάνω στη μύτη μου και με γαργαλάς

-Ποιος είσαι εσύ; Τρόμαξε η αγκαλιά και έπεσε στο χώμα!

-Μη φοβάσαι. Είμαι μια μικρή καμήλα της ερήμου. Ανέβα πάνω στα μεταξωτά, πολύχρωμα υφαντά μου και κρατήσου γερά. Ξεκινάμε! Να βλέπεις εκεί στο βάθος, εκεί είναι το λουλούδι που ψάχνεις.

3ο Νηπιαγωγείο Θρακομακεδόνων

-Πωπώ, τι όμορφο που είναι λουσμένο στο φως του φεγγαριού! Πόσο θέλω να το αγκαλιάσω Μα τι αγκάθια είναι αυτά, για πλησίασε να δω καλύτερα.

-Γλυκιά μου αγκαλιά μη, μη με πλησιάζεις! Είμαι ένας μοναχικός κάκτος που μόνο να με θαυμάσεις μπορείς Αν αγκαλιάσεις το μωβ λουλούδι μου θα πληγωθείς.

-Τι κρίμα! Είμαι τόσο δυστυχισμένη. Πώς θα μπορέσει να ανθίσει ξανά το χαμόγελό μου; Σε ποια αγκαλιά θα βρω τη δική μου πατρίδα;

-Μα είσαι τόσο "αγκαλιαστό" και "κολλητικό" και τόσο "τσιμπωτό", είπε η αγκαλιά που έψαχνε να βρει να πει κάτι όμορφο για τα αγκαθάκια που τους  εμπόδισαν! Θα σε αγκαλιάσω!

Και αλήθεια τώρα το αγκάλιασε τόσο "τσιμπιτερά" και έτσι αγκαλιαστά, και πολύ πολύ "κακτένια", που το κακτουδάκι μέλωσε και τα αγκαθάκια του -πιστέψτε με- έγιναν καραμελένια και κόλλησαν στην αγκαλιά σαν μασημένη καραμέλα-ξέρετε εσείς αυτή που κολλάει στα μαλλιά και δεν λέει να ξεκολλήσει!

32ο Νηπιαγωγείο Θεσσαλονίκης

Και τότε είναι που συνέβη κι άλλο θαυμαστό: κάτι που κανείς μα κανείς δεν το περίμενε, κάτι που κανείς δεν είχε ποτέ του φανταστεί!

H αγκαλιά φούντωσε και άρχισε να πετάει και όσο πιο πολύ πετούσε τόσο πιο πολύ φούντωνε, ώσπου άνοιξε και να: από μέσα της ξεπήδησαν χίλιες μύριες αγκαλίτσες χνουδωτές και στρουμπουλές, από αυτές που μόνο τα παιδιά ξέρουν να κάνουν!

Και σωστά το μαντέψατε προς τα κει πέταξαν οι αγκαλίτσες και πήγαν να τα βρουν: παιδάκια σαν κι εσάς  που όσο πιο πολύ αγκαλιάζονταν τόσο πιο πολύ "καραμέλωναν" κι όσο πιο πολύ καραμέλωναν, τόσο πιο πολύ αγκαλιάζονταν...

Ξέρετε κάτι: άμα αγκαλιάζεστε κάθε φορά που αγαπάτε, τα ίδια θα πάθετε κι εσείς...το παθα κι εγώ και νιώθω καραμέλα!

Στα πλαίσια ενός eTwinning προγράμματος με τίτλο "Η τέχνη οδηγός μου στις μέρες του κόσμου" και με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Αγκαλιάς, 21 Ιανουαρίου, προτάθηκε από το 1ο Νηπιαγωγείο Λ. Αιδηψού στους υπόλοιπους 6 εταίρους τους, μία συνεργατική δράση με αντικείμενο τη συγγραφή και εικονογράφηση ενός παραμυθιού με τη μορφή μιας σκυταλοδρομίας.

Έτσι, το παραμύθι ξεκίνησε από τα Λ. Αιδηψού δίνοντας τη σκυτάλη στους Γαργαλιάνους, οι οποίοι με τη σειρά τους την έδωσαν στου Ζωγράφου και από εκεί ταξίδεψε στη Λίμνη. Επόμενος σταθμός ήταν η Ιτέα και στη συνέχεια οι Θρακομακεδόνες, για να καταλήξει στη Θεσσαλονίκη όπου δόθηκε το τέλος της ιστορίας, αλλά και ο τίτλος της, μια και η Παγκόσμια Ημέρα Αγκαλιάς είχε προταθεί από εκείνους.



195 παιδιά, 16 εκπαιδευτικοί από 7 νηπιαγωγεία

απέδειξαν έμπρακτα το θαύμα της συνεργασίας!