ο

ω

Μια φορά κι έναν καιρό, στη χώρα των γραμμάτων, ζούσαν δύο κορίτσια.

Το ο και το ω.

Ήταν δύο αδερφάκια, που αν και δεν έμοιαζαν καθόλου, η μαμά τους τους έδωσε το ίδιο όνομα!

Το ο και το ω μαλώναν πολύ γιατί κάθε φορά που τα φώναζαν έτρεχαν και τα δυο μαζί. Κι αυτό ήταν φυσικό, αφού είχαν το ίδιο όνομα! Δεν τους άρεσε καθόλου να τα μπερδεύουν.

ο

ω

Μια μέρα η μαμά φώναξε την ο για

να τη βοηθήσει κάπου και φυσικά πήγαν και οι δύο.

ο

ω

Όχι! Εμένα.

Εμένα φώναξε η μαμά.

Κι άρχισαν να καυγαδίζουν τόσο πολύ που αν δεν τις χώριζε η μαμά τους θα έμεναν με μια καμπύλη η καθεμία.

Για σταθείτε επιτέλους! Πρέπει να βρεθεί μια λύση. Καθίστε και σκεφτείτε μόνες σας τι θα κάνετε στα δωμάτιά σας. Δεν θα βγείτε από κει αν δεν το λύσουμε όλο αυτό.

Η ο και η ω κλείστηκαν στα δωμάτιά τους κι άρχισαν να σκέφτονται τι θα μπορούσε να τις κάνει να ξεχωρίζουν και να μην μπερδεύονται.

ο

Σκέφτονταν ώρα πολλή...

Η ο άρχισε να βαριέται...

Έκατσε στο παράθυρο και κοιτούσε από έξω το τοπίο,

το δέντρο, το βότσαλο της αυλής...

ω

Η ω άρχισε να σκέφτεται τι μπορεί να κάνει για να πηγαίνει μόνο στις δουλειές που τις ταιριάζουν. Έφταξε λοιπόν μια λίστα:

εγώ τραγουδώ,

εγώ πηδώ,

εγώ μαγειρεύω,

εγώ γράφω και εγώ διαβάζω!

Ξαφνικά τους ήρθε η ιδέα! Πώς δεν την είχαν σκεφτεί τόσο καιρό; Άνοιξαν ταυτόχρονα τα δωμάτιά τους και πετάχτηκαν έξω!

Βρήκα τη λύση!

ο

ω

είπαν και οι δυο με μια φωνή.

Αφού εμένα, όπως ξέρουμε, μου αρέσουν όλα τα πράγματα που έχουν μπροστά το το, κάθε φορά που θα θέλει η μαμά κάτι που να ταιριάζει με αυτό θα πηγαίνω εγώ!

ο

Κι αφού εμένα μου αρέσουν όλα τα πράγματα που μπορώ να κάνω εγώ, κάθε φορά που θα θέλει η μαμά κάτι που να ταιριάζει με αυτό θα πηγαίνω εγώ!

ω

Κι αν η μαμά θέλει να σκουπίσει θα πηγαίνω εγώ γιατί λέμε εγώ σκουπίζω.

Αν η μαμά θέλει βοήθεια με το φαγητό θα πηγαίνω εγώ γιατί λέμε το φαγητό.

ο

ω

Παιδιά βοηθήστε μας! Ποια από τις δύο πρέπει να πάει;

ο

ω

νερ___

τρέχ___

παγωτ___

απλών___

Να θυμάστε!

ο

ω

Όταν μπροστά έχει το το στο τέλος βάζω -ο.

Κι όταν μπροστά έχει το εγώ στο τέλος βάζω -ω.

Γιατί ό,τι έχει μπρος έχει και πίσω!

ο

ω