Νηπιαγωγείο Αγίων Αποστόλων

"Η ιστορία ενός δέντρου"

Από τα παιδιά του Νηπιαγωγείου Αγ. Αποστόλων

'Εβλεπα όλη μέρα τα παιδιά να τρέχουν και να παίζουν. Όλη μέρα, όλα τα χρόνια μέχρι που μεγάλωσα. Ψήλωσα πολύ και μπορούσα να δω μακριά, πολύ μακριά τα σπίτια του χωριού, τους δρόμους και τη θάλασσα. Με ενοχλούσαν όμως τα σαλιγκάρια που ανέβαιναν πάνω μου.

Περάσανε πολλά παιδιά από την αυλ΄η του σχολείου. Άλλα με αγκαλιάζανε, άλλα με χαζεύανε, άλλα με ποτίζανε. Με αγαπούσαν, μου έλεγαν ιστορίες πολλές που όμως τις ξέχασα.

Θυμάμαι όμως μια ιστορία που τα παιδιά σκαρφάλωσαν πάνω μου και πηδούσαν στο γρασίδι. Τότε που ήμουν 21 χρονών και δεν ήμουν τόσο ψηλό. Όμως έσπασαν ένα κλαδί. Ένιωσα χάλια. Πολύ στεναχωρήθηκα. Σκέφτηκα τους παλιο΄ύς μου φίλους τα δέντρα, ήθελα να γυρίσω κοντά τους. Αλλά τότε μέσα στη στεναχώρια μου, ήρθε ένα κοριτσάκι και με αγκάλιασε και η στεναχώρια μου πέρασε! Είχα και εδώ φίλους.

Τώρα η αυλή του σχολείου μεγάλωσε και εγώ βρίσκομαι στην άκρη της. Μόνο βλέπω από μακριά τα παιδιά, δεν παίζει κανένας μαζί μου γιατί έχω ψηλώσει πολύ, αλλά ξέρω ότι με αγαπάνε και με προσέχουν.

Νηπιαγωγείο Αυλωναρίου

Είμαι η Ροβίνια! Γεννήθηκα στην αυλή του νηπιαγωγείου, και μάλιστα ο αέρας με άφησε στην καλύτερη θέση! Δίπλα στην πόρτα! Στην αρχή ήμουν τόσο μικρό δεντράκι που κανείς δεν μου δινε σημασία, όμως να τώρα που ψήλωσα και έφτασα μέχρι τη σκεπή του δημοτικού σχολείου! Μ' αρέσει να ακούω τις φωνές των παιδών να παίζουν χαρούμενα στην αυλή και όταν έρχονται κοντά μου και παίζουν γύρω μου χαμογελώ ή αν καμια φορά τσακώνονται στενοχωριέμαι και εγώ μαζί τους! Εχω πολλούς φίλους, πουλιά που έρχονται να ξεκουραστούν στα κλαδιά μου, αλλά και αδεσποτάκια που μπαίνουν στην αυλή μας! Τσιργιώτη Ελένη

Νηπιαγωγείο Αυλωναρίου

Η μικρή μας η ελίτσα μας είδε χαρούμενους όταν τη φυτέψαμε στη μπροστινή αυλή, δίπλα στην πόρτα του σχολείου μας!

Σαμουτιάν Μαργαρίτα

Νηπιαγωγείο Αυλωναρίου

...μερικές φορές ακούει τις φωνές μας όταν τσακωνόμαστε με τους φίλους μας.

Νηπιαγωγείο Αυλωναρίου

...κάποιες φορές μας ακούει να κλαίμε το πρωί όταν ερχόμαστε στο σχολείο, γιατί νυστάζουμε!

Νηπιαγωγείο Αυλωναρίου

...μας βλέπει να χαιρόμαστε κάθε μέρα όταν ερχόμαστε στο σχολείο και συναντάμε τους φίλους μας.

Νηπιαγωγείο Αυλωναρίου

...ακούει τις φωνές μας όταν δεν κάνουμε ησυχία!

Νηπιαγωγείο Αυλωναρίου

...μας βλέπει να χαιρόμαστε όταν πηγαίνουμε εκδρομή ή περίπατο!

Νηπιαγωγείο Αυλωναρίου

Είδε τις τούρτες που έφεραν οι γονείς μας για να γιορτάσουμε τα γενέθλιά μας!

Νηπιαγωγείο Αυλωναρίου

...σίγουρα θα δει και τον Άγιο Βασίλη να μας φέρνει δώρα!

ΤΕΛΟΣ

ΝΗΠΙΑΓΩΓΕΙΟ ΑΥΛΩΝΑΡΙΟΥ

Στέλλα Τάτσιου

Η ιστορία της μουσμουλιάς

ΝΗΠΙΑΓΩΓΕΙΟ ΑΥΛΩΝΑΡΙΟΥ

ΝΗΠΙΑΓΩΓΕΙΟ ΑΥΛΩΝΑΡΙΟΥ

ΝΗΠΙΑΓΩΓΕΙΟ ΑΥΛΩΝΑΡΙΟΥ

ΝΗΠΙΑΓΩΓΕΙΟ ΑΥΛΩΝΑΡΙΟΥ

ΝΗΠΙΑΓΩΓΕΙΟ ΑΥΛΩΝΑΡΙΟΥ



ΤΕΛΟΣ

Ο Αετός και ο Δασοφύλακας

Μία φορά και έναν καιρό, ζούσε ένα δέντρο στην αυλή ενός σχολείου. Σε κείνο το χωριό ψηλά στο βουνό υπήρχε ένα δάσος & εκεί είχε τη φωλιά του ένας πολύ σπάνιος Αετός. Από το βουνό κάποια στιγμή ακούστηκαν πυροβολισμοί και κάτι τρομερό συνέβη... Κυνηγοί χτύπησαν τον σπάνιο και μοναδικό αετό στο φτερό του! Τότε έχασε ύψος και έπεσε στο δέντρο της αυλής του σχολείου.

1ο Νηπιαγωγείο Βαθέος Αυλίδας

Αν τον βρει ο δασοφύλακας χαθηκαμε. Θα καταλάβει οτι εμείς το κάναμε και θα μας βαλει φυλακη , σκέφτονται οι κυνηγοί. Ο δασοφύλακας του χωριού ήταν πολύ λυπημένος, γιατί πίστεψε ό,τι ο αετός έφυγε να πάει αλλού. Μιά μέρα όμως που περνούσε από την αυλή του σχολείου , πλησίασε το δέντρο και παρατήρησε ότι στο πάτωμα υπήρχαν αίματα. Το δέντρο άνοιξε τα κλαδιά του το βρήκε εκεί και το φρόντισε ώσπου να γίνει καλά. Ο σπάνιος αετός χάρις στη φροντίδα του πέταξε ξανά προς

το δάσος. Από τότε μόνο ο δασοφύλακας ξέρει πού είναι

και βλέπονται κάθε ημέρα ....

Ξαφνικά ακούστηκαν βήματα. Ήταν οι κυνηγοί που τον έψαχναν!

ο δασοφύλακας στεναχωριέται...

βρίσκει τον αετό στα κλαδιά του δέντρου πληγωμένο

τον φροντίζει και τον γιατρεύει

4ο Νηπιαγωγείο Βασιλικού

"Γάτες και σκύλοι στην αυλή"

Ενα απόγευμα μπήκε στην αυλή μια πορτοκαλί γατούλα με τα δυο γατάκια της κι εγώ χάρηκα γιατί θα είχα παρέα.Λίγο αργότερα εμφανίστηκε μια σκυλίτσα με τα σκυλάκια της που έκαναν τη γατούλα να φοβηθεί και να ανέβει με τα γατάκια της επάνω μου.

Εγώ τότε τους είπα ότι τα σκυλάκια είναι φιλικά και τους πρότεινα να κατέβουν και να παίξουν όλοι μαζί στη σκιά μου . Μετά το παιχνίδι έκαναν και ένα πάρτυ με τσάι ,τούρτες και γλυκά . ¨Οταν βράδιασε πήγαν όλοι ευτυχισμένοι σπίτι τους.

Νηπιαγωγείο Δύστου

1ο Νηπιαγωγείο Λ. Αιδηψού

Μια φορά και έναν καιρό...πριν λίγο καιρό, σε ένα σχολείο όπου τα παιδιά κάθε μέρα αναλαμβάνουν αποστολές για να κάνουν τον κόσμο πιο ΄όμορφο και χαρούμενο, υποδέχθηκαν έναν εθελοντή που αγωνίζεται για το περιβάλλον. Τον πήραν από το χέρι και τον έφεραν στην αυλή, εκεί που ζω και εγώ εδώ και 28 περίπου χρόνια! Τον ξενάγησαν στο λαχανόκηπο, του έδειξαν τα παρτέρια με τα μυρωδικά μας, τον κάδο με το βιολογικό λίπασμα που βρίσκεται στη σκιά μου και ξαφνικά πιάστηκαν χέρι χέρι και άρχισαν να φωνάζουν δυνατά...

..."Ο πλανήτης θα σωθεί με σένα και εμένα εθελοντή" και τότε οι κυρίες έφεραν ένα δεντράκι, μία ελιά μέσα σε μία γλάστρα. Τέντωσα και εγώ τα αυτιά μου για να ακούσω πιο προσεχτικά. Τι θα έκαναν άραγε με την ελίτσα;

Όμως τα ζωηρά μυρμήγκια που μου γαργαλούσαν τα αυτιά δεν με άφηναν να ακούσω καλά...

Ευτυχώς, λίγο αργότερα τα παιδιά φώναξαν πάλι ένα σύνθημα δυνατά..."Δέντρα φυτεύω δίνω ζωή, ανάσα να πάρει όλη η γη!" Τότε κατάλαβα πολλά...

Τα παιδιά φύτεψαν την ελιά τραγουδώντας το τραγούδι που πολύ αγαπώ..."Το δέντρο που φυτέψαμε στου κήπου τη γωνιά..." και εγώ χειροκροτούσα χτυπώντας τα κλαδιά. Και όλα αυτά που σας λέω είναι πέρα

για πέρα αληθινά, τα είδα και τα άκουσα με τα

ίδια μου τα αυτιά! Και έζησαν όλοι καλά και τα

δέντρα δυο φορές καλά!

Νηπιαγωγείο Μαντουδίου

Μια ελίτσα ... στην αυλή!

Είμαι η Ελίτσα που μεγαλώνω στην αυλίτσα!Πολλά είδαν τα ματάκια μου κι ακούσαν τα αυτάκια μου...

Χαρούμενη είμαι πολύ που παίζετε στην αυλή πότε χώρια πότε μαζί ... μα πάντα φίλοι καρδιακοί!

Πολύ το ευχαριστιέμαι όταν γελάτε , τρέχετε και τραγουδάτε. Μια ιστορία θα σας πω λιγάκι θλιβερή...

Μια μέρα σαν όλες τις άλλες δηλαδή τις προάλλες, ο Γιωργάκης έπεσε και το χεράκι του έσπασε . Έκλαψα τότε πολύ και με τα φύλλα μου τόπυ έστειλα ένα φιλί και μία ευχή! Γρήγορα καλά να γίνει στην παρέα να γυρίσει την αυλή να αλωνίσει!

Εσείς φίλοι μου καλοί να μου ρίχνετε νερό κι όταν όλο το πιω και μεγαλώσω ελιές πολλές θα σας δώσω κι όλους θα σας λαδώσω!

2ο Νηπιαγωγείο Ν. Αρτάκης

Η ελιά στην αυλή μας θυμάται ένα παραμύθι που της είπαν τα παιδιά του Νηπιαγωγείου!

Μια φορά κι έναν καιρό υπήρχε μια ελιά γεμάτη πράσινα φύλλα και μαύρες ελίτσες. Τα παιδιά έπαιζαν γύρω της και σκαρφάλωναν στον κορμό της

Μια μέρα ο Νικόλας σκαρφάλωσε πολύ ψηλά στα κλαδιά της.

Από κει ψηλά έβλεπε σπίτια, βουνά, δάση...

Ήθελε να φτάσει στο δάσος μακριά, όταν τον άκουσε ένας αετός και τον πήρε στα φτερά του...

...πηγαίνοντάς τον βόλτα στο δάσος, είδε ωραία λουλούδια, μέλισσες, πεταλούδες και σαλιγκάρια, είδε ακόμα μια χελώνα κι έναν λύκο

...μα φοβήθηκε και αποχαιρέτησε το αγαπημένο του δάσος, φεύγοντας με τον αετό του πίσω στο σχολείο του όπου οι φίλοι του άκουσαν την περιπέτειά του!

Νηπιαγωγείο Νεοχωρίου

Ένα δεντράκι που ζούσε στην αυλή ενός Νηπιαγωγείου ονειρευόταν να βγάλει ποδαράκια και να πάει να παίξει με τα παιδιά του σχολείου.

Ένα βράδυ που τα άλλα δεντράκια κοιμόντουσαν εκείνο ήταν ξύπνιο. Ήρθε μια καλή νεράιδα και του είπε:

«-Το όνειρο σου θα γίνει πραγματικότητα!»        

Το χτύπησε με το μαγικό ραβδάκι της κι αμέσως έγινε ένα ανθρωπάκι μικρό σαν τα παιδάκια του Νηπιαγωγείου. Κάθε μέρα έπαιζε με τα παιδάκια του σχολείου κι ήταν πολύ χαρούμενο. 

Μέρα με την ημέρα, όμως, του έλειπαν οι φίλοι του ,τα δέντρα, τα πουλιά που κελαηδούσαν στα κλαδιά του, τα σκιουράκια που είχαν τις φωλίτσες στον κορμό του, ο αέρας που φυσούσε κι έκανε τα φύλλα του να χορεύουν.

Σκέφτηκε, λοιπόν να παίξει το φλάουτο του και να καλέσει και πάλι την καλή Νεράϊδα κοντά του για να της πει:

«-Σε παρακαλώ, κάνε με δεντράκι και πάλι.»

Η Νεράιδα τον άκουσε και τον έκανε πάλι ένα όμορφο και χρήσιμο δέντρο.

Νηπιαγωγείο Πάλιουρα

Γεια σας, είμαι το πεύκο!!! Μα μιλάνε τα πεύκα; Και βέβαια μιλάνε, απλά πρέπει να ξέρετε να διαβάζετε τα σημάδια μου! Σήμερα θα σας πω την ιστορία μου και θα σας μάθω να την διαβάζετε από τον κορμό μου.

Αλλά ας τα πάρουμε όλα από την αρχή. Όπως είπαμε είμαι το πεύκο και γεννήθηκα σε ένα δάσος της Εύβοιας. Ξέρετε πόσο χρονών είμαι; Για μετρήστε τα δαχτυλίδια μου. Μπράβο το βρήκατε είμαι 24  χρονών!!!!

Για κοιτάξτε τον πορτοκαλί κύκλο στο κέντρο του κορμού!!! Τόσο ήμουνα σαν σποράκι. Μέχρι τα 4 μεγάλωνα καλά. Είχα μπόλικες βιταμίνες από το χώμα, ήλιο και νερό από την βροχή και αυτό φαίνεται από τους όμορφους κύκλους μου.

Η στορία ενός πεύκου...

Στα πέντε μου όμως έπεσε πάνω μου ένα δέντρο και αυτό φαίνεται από τα δαχτυλίδια μου που από την μία πλευρά είναι λεπτά και από την άλλη ,είναι χοντρά. Επίσης, τις επόμενες 2 χρονιές δε μεγάλωσα πολύ και γι΄ αυτό τα δαχτυλίδια μου είναι λεπτά! Δεν μεγάλωσα πολύ γιατί εκείνες τις χρονιές έκανε πολύ κρύο αλλά και το δέντρο που έπεσε πάνω μου, μου έκρυβε όλο τον ήλιο!!! Στα 12 όμως, ωστόσο, κατάφερα να βγάλω και ένα κλαδί! Αυτό μπορείτε να το καταλάβετε από τα κυματάκια στα δαχτυλίδια μου και το  οβάλ σημάδι!

Έτσι συνέχισαν και οι επόμενες χρονιές. Άλλες μεγάλωνα πολύ και έκανα χοντρά δαχτυλίδια και άλλες μεγάλωνα λίγο και έκανα λεπτά. Στα 17 μου, όμως, χρόνια βγήκαν ζουζούνια και μου έφαγαν τα φύλλα. Δεν μεγάλωσα πολύ και γι΄ αυτό τα δαχτυλίδια μου είναι λεπτά. Μάλιστα τα ζουζούνια φάγανε ένα γειτονικό δέντρο και έπεσε πάλι πάνω μου. Έτσι, τα δαχτυλίδια μου μεγάλωσαν πάλι από την μία πλευρά.

Στα 20 μου έπιασε μια μεγάλη φωτιά το δάσος και αυτό φαίνεται από το μαύρο σημάδι. Εγώ όμως ευτυχώς σώθηκα από ένα πυροσβέστη και συνέχισα να μεγαλώνω και να μεγαλώνω και χρόνο με το χρόνο να αρρωσταίνω. Εκτός ότι γερνούσα, εμπόδιζα ταυτόχρονα και τα μωρά μου δέντρα να μεγαλώσουν. Τους έκοβα τον ήλιο, τους έπινα το νερό και τους έτρωγα τις βιταμίνες από το χώμα. Αυτό με στεναχωρούσε πολύ Έτσι, όταν ο ξυλοκόπος με έκοψε και με έκαναν ένα όμορφο παραμύθι για τα παιδιά και χαρτί για να να ζωγραφίζουν έγινα πάλι χαρούμενος επειδή, έγινα ξανά χρήσιμο!!! Κάπως έτσι τέλειωσε η ιστορία μου αλλά ξεκίνησε μία άλλη ακόμα πιο ωραία...

Νηπιαγωγείο Πηλίου

Θα σας πω μια ιστορία

Μια μέρα άκουσα τα παιδιά να μιλάνε ενθουσιασμένα για τη γη που γυρίζει, το διάστημα και τους πλανήτες. ¨΄Αρχισα τότε να σκέφτομαι πως να έιναι τα δέντρα στο διάστημα.Μου μοιάζουν;Και τα φρούτα του Φθινοπώρου στα διαστημόδεντρα είναι σαν τα δικά μας;΄«¨Αχ πόσο θα ήθελα να τα γνωρίσω και να γίνουμε φίλοι!»

Το βρ΄άδυ κοίταξα στον ουρανό και είδα το φεγγάρι και τα στέρια να φέγγουν.«Αχ να είχα και εγώ ένα αστέρι στα κλαδιά μου το βράδυ να λάμπει!»Τότε εμφανίστηκε η νεράιδα της καλοσύνης ,με ακούμπησε με το ραβδάκι της και μου είπε ότι θα γίνω πολύ δυνατό, δεν θα πέφτω ποτέ και θα μείνω για πάντα εκεί.

Το πρωί ήρθαν τα παιδιά και κρέμασαν στα κλαδιά μου κόκκινες καρδιές!

Τα ξέχασα όλα!Ήμουνα πολύ χαρούμενο γιατί είχα ΑΓΑΠΗ!

Νηπιαγωγείο Φύλλων

4ο Νηπιαγωγείο Χαλκίδας

Είμαι ένα πεύκο και ζω σ΄ αυτή την αυλή εδώ και πολλά χρόνια!Μέχρι πριν λίγο καιρό δεν ήξερα πόσο χρονών , ούτε πόσο ψηλό είμαι. Τώρα όμως ξέρω! Άκουσα τα παιδιά που το λέγανε . Είμαι λέει 13 μέτρα ψηλό και 55 χρονών! Ναι!ναι! Όπως

τ ΄ακούτε!Τι μαθαίνει κανείς καμιά φορά!

Είναι πολύ όμορφα εδώ!Έχω παρέα και άλλα δέντρα ! Και τα παιδιά με αγαπάνε ,αλλά όχι μονο εμένα , και όλα τα δέντρα και αυτά που είναι στο δάσος!

Τώρα που είπα δάσος, θυμήθηκα πώς πριν λίγο καιρό έμαθα κάτι πολύ τρομαχτικό!Ξέσπασε φωτιά κάπου εδώ κοντά σε ένα δάσος και κάηκαν πολλά δέντρα ! Πολλά ζώα έχασαν τα σπίτια τους και δεν είχαν που να πάνε! Θα πρέπει να ήταν πολύ άσχημη εμπειρία . Ούτε να το σκέφτομαι δεν θέλω.......

Όχι δεν θέλω να ξανασυμβεί αυτό!

Α! από κει μαλλόν το θυμάμαι και σας λέω ότι τα παιδιά αγαπούν όλα τα δέντρα.

Μια μέρα φώναζαν στην αυλή με δυνατές φωνές

"εγώ και συ και όλοι μαζί !

θα προσπαθήσουμε αυτό

να μην ξανασυμβεί!"

" Ποτέ κανένα δάσος να μην καεί!"

"'Ολους θα τους ενημερώσουμε

αυτή την υπόσχεση θα δώσουμε! "

Σίγουρα θα την κρατήσουν!

Γιατί δεν κελαηδούν χαρούμενα τα πουλιά

14ο Νηπιαγωγείο Χαλκίδας

Έξω από το σχολείο μας υπάρχουν πολλά δέντρα. Οι μαθητές συχνά παίζουν μαζί τους και ακούνε τις ιστορίες τους. Το αγαπημένο τους, όμως, δέντρο, ο Ευκάλυπτος, ήταν πολύ στεναχωρημένο το Σεπτέμβριο. Τα πουλιά, τους είπε δεν κελαηδούν χαρούμενα πια γιατί οι άνθρωποι δεν αγαπούν τα δέντρα και τα δάση.

Κόβουν τα δέντρα, βρωμίζουν τα δάση και το χειρότερο.... τα καίνε!

Ανέλαβαν ΔΡΑΣΗ και θα ενώσουν τις δυνάμεις τους και με άλλα παιδιά. Με το σύνθημα "Στης Εύβοιας το δάσος όλοι μαζί.."θα βοηθήσουν να ξαναγεννηθεί το δάσος τους αλλά και να σωθούν όλα τα δάση του κόσμου! ΤΕΛΟΣ

Έτσι, το καλοκαίρι κάηκε ένα μεγάλο δάσος της Εύβοιας και μαζί του πολλά ζώα!

Οι μαθητές αποφάσισαν να κάνουν τα πουλιά να ξανακελαηδήσουν χαρούμενα και να βοηθήσουν το δάσος τους.

23ο Νηπιαγωγείο Χαλκίδας

Μου αρέσει όταν τα παιδιά γελάνε , συζητούν και διασκεδάζουν με τα παιχνίδια τους. Άλλοτε ζωγραφίζουν ή τραγουδούν, κατασκευάζουν ή χορεύουν!

Όλοι χαμογελούν και εγώ είμαι πολύ ευχαριστημένος.

Βέβαια υπάρχουν φορές που τα παιδιά λυπούνται, θυμώνουν και τσακώνονται.

Το δέντρο έξω από το παράθυρο μας...

23ο Νηπιαγωγείο Χαλκίδας

Μπορεί να γίνουν απρόσεκτα, ξεχνούν τους κανόνες των παιχνιδιών και της καλής συμπεριφοράς και τότε το παιχνίδι χαλάει!

Αυτό δεν μου αρέσει καθόλου , όλοι στενοχωριούνται.

Υπάρχουν όμως τρόπος τα παιδιά και οι κυρίες τους κάθονται όλοι μαζί.

23ο Νηπιαγωγείο Χαλκίδας

Σκέφτονται τι πήγε λάθος, το συζητούν. Κάποιες φορές, από παράπονο, φωνάζουν κιόλας

Στο τέλος όμως κάνουν όλοι συμφωνίες για σωστό παιχνίδι και τα χαμόγελα επιστρέφουν.

Αλλά η καλύτερη στιγμή είναι όταν τα χαμογελαστά παιδιά τρέχουν γύρω μου στο διάλειμμα της αυλής!!  

33ο Νηπιαγωγείο Χαλκίδας

Ενα δέντρο μας λεει......

Καλήμέρα!! ετσι φώναζε κάθε πρωί το δεντράκι της αυλής..ΚΑΛΗΜΕΡΑ!!! φώναζε και χαμογελούσε καθώς όλοι οι φίλοι του έφταναν ένας ένας στο σχολείο..πόσο χαρούμενο ήταν.! είχε επιτέλους παρέα.. τα αγαπούσε τα παιδάκια ..εδω και 4 χρόνια ζούσε κοντά τους.Ναι!!Κι αυτό 4 ετών ήταν μόνο ,σαν τους φίλους του και το έμαθε ενα πρωινό που όλα έκαναν παιχνίδια και προσπαθούσαν να βρούν την ηλικία του.Τα περίμενε μέχρι να ερθει την ώρα να τρέξουν κοντά του,να το αγκαλιάσουν , να του τραγουδήσουν , να του πουν τα μυστικά τους κι αυτό να τα πάρει και να τα κρύψει ανάμεσα στα φυλλαράκια του.Τα αγαπούσε και για έναν άλλο λόγο : ήξεραν να το φροντίζουν , να το ποτίσουν να μην ξεραθεί , να το σκαλίσουν να πάρει αέρα το χώμα , να μαζέψουν τα φυλλ΄΄α τα ξερά και να φτιάξουν με αυτά τα υπέροχα πράγματα που μόνο τα παιδικά χέρια μπορούν να φτιάξουν.

Αλλά γρήγορα ερχόταν το μεσημέρι και τα παιδιά το αποχερετούσαν κι αυτο χαμήλωνε τα κλαδιά του σαν να ήθελα να τα χαιδέψει και να πάρει μια υποσχεση : αυριο πάλι εδώ ολοι μαζί.