Γεια σας! Είμαι η Αθηνά και θέλω να σας πω μια πολύυυυυυ σοβαρή ιστορία που έζησα πέρυσι. Βλέπαμε με την οικογένειά μου την αγαπημένη μας εκπομπή, όταν ξαφνικά ένα έκτακτο δελτίο ειδήσεων έμελλε να γίνει η αιτία της συμφοράς μου. Οι γονείς μου σηκώθηκαν ανάστατοι, έκλεισαν την τηλεόραση και άρχισαν να μιλούν έντρομοι για κάτι ακαταλαβίστικα πράγματα....

Η μαμά άρχισε να λέει κάτι για ένα μικρόβιο, πολύ κακό, που μας διέταξε να μείνουμε στο σπίτι για πολύυυυυ καιρό. Τέρμα το σχολείο είπε η μαμά, τέρμα η παιδική χαρά, τέρμα το παιχνίδι με τους φίλους.Δεν άντεξα και άρχισα να κλαίω για να συγκινήσω τη μαμά.

"Πως θα ζ΄΄ησω έτσι;" έλεγα.. αλλά η μαμά, ήταν ανένδοτη.

'Πρέπει να μείνεις σπίτι! ' Μου είπε συγκινημένη κι εκείνη.

Κι αφού δεν έπιασαν τα κλάματά μου, σηκώθηκα αποφασιστικά και είπα αγριεμένη, μήπως και τη φοβίσω λιγουλάκι....

ΚΑΙ ΤΙ ΘΑ ΚΑΝΩ ΜΟΝΗ ΜΟΥ ΣΤΟ ΣΠΙΤΙ;;;;;

"Μπορείς να διαβάζεις βιβλία!" Μου είπε...

"Καλή ιδέα!' σκέφτηκα, αλλά δεν το είπα... Ήμουν θυμωμένη βλέπεις....

"Μπορείς να κάνεις κατασκευές!" Μου είπε.

"Καλή ιδέα! '" σκέφτηκα, αλλά δεν το είπα...

Ήμουν στενοχωρημένη, βλέπεις...

"Μπορούμε να μαγειρεύουμε μαζί!' Μου είπε..

'Ωραία ιδέα!' Σκέφτηκα, αλλά δεν το είπα...

Ήμουν πολύ λυπημένη...

"Μπορείς να φτιάχνεις παζλ, που σου αρέσουν!' Μου είπε, αλλά δεν απάντησα γιατί ήμουν δυστυχισμένη...

'Μπορείς να μιλάς στο τηλέφωνο με τους φίλους σου..."

... " Να ζωγραφίζεις....."

... ΄"Να χορεύεις"...

..."Να βλέπεις ταινίες..."

...Να χρησιμοποιείς το διαδίκτυο..."

... '' ΚΑΙ ΓΙΑΤΙ ΟΛΑ ΑΥΤΑ;;;;'

Τσίριξα , γιατί ήμουν απελπισμένη...

... 'Μα ... για να τρομάξεις το μικρόβιο!Είπε η μαμά..

" Και γιατί να το τρομάξω, παρακαλώ; Δεν μου έκανε και τίποτε!...'

" Δεν ξέρει από παιχνίδια!" Είπε η μαμά.

"Μπορώ να του μάθω!" Είπα εγώ..

..." Ε, τότε, συνέχισε το παιχνίδι, ώσπου να το μάθει κι εκείνο καθώς θα σε βλέπει..."

Και τελικά, αυτό έκανα. Έπαιζα, επικοινωνούσα με τους φίλους, ζωγράφιζα, χόρευα, έβλεπα ταινίες, ώσπου μια μέρα, ήρθε το μικρόβιο και μου είπε:

" 'Ακου Αθηνά, εμένα δεν μου αρέσουν τα παιχνίδια!Γι αυτό και φεύγω από τη ζωή σου!"

Και το πιο περίεργο; ΗΜΟΥΝ ΕΥΤΥΧΙΣΜΕΝΗ!

Που ξαναβρήκα τους φίλους μου, που ξέρουν από παιχνίδια.

Και τελικά, αποφάσισα να ακούω τη μαμά μου...

Ξέρει καλύτερα πότε πρέπει να μένω στο σπίτι.

Με αγάπη, Αθηνά.

Τέλος