იყო ერთი ძილისგუდა ბიჭი.დღე და ღამე ეძინა,მხოლოდ სადილობისას გამოიღვიძებდა ხოლმე.ვერც მაღვიძარას ხმა აღვიძებდა და ვერც მამლის ყივილი

ერთადერთი მისი მტერი მზე იყო,ამოვიდოდა თუ არა სარკმელში შეანათებდა და ძილისგუდას აღვიძებდა.ისიც საწოლქვეშ შეძვრებოდა და იქ აგრძელებდა ძილს.

ერთხელაც გაზაფხულზე დიდი წვიმა მოვიდა.ძილისგუდა შიმშილმა გამოაღვიძა.ადგა.

დიდხანს ჭამდა,მერე ხალიჩას დაავლო ხელი და ხის ჩრდილში წამოკოტრიალდა.

უჰ! რა დროს ეგაა ,მეძინება !

შვილო,ეზოში გუბე დამდგარა ,გზა მიეცი წყალს ,თორემ წიწილები ჩაიხრჩვებიანო!

მზე გაბრაზდა და თვალებში მიაჭყიტა.ძილისგუდა წამოდგა და ჩრდილში ძილი გააგრძელა.

ეგ ვერ გიშველის! გაეცინა მზეს და ისევ ჩააჭყიტა თვალებში

მზე არ ასვენებდა ,უკან დასდევდა ,ბოლოს კი გუბეში მოადინა ტყაპანი.

უი,შვილიშვილი დამეხრჩოო! -იყვირა დიდედამ.

სულერთია ძილი დაახრჩობს თუ წყალიო!გაიცინა მზემ.

ძილისგუდა კი გადარჩა ,მაგრამ იმ დღიდან ეშინია წყლის.

დასასრული!

გმადლობთ ყურადღებისთვის!

ლექსიკონი :

დიდედა-ბებია

სარკმელი-ფანჯარა

ზანტი-ზარმაცი