Mια φορά κι έναν καιρό σε ένα μακρινό βασίλειο, ζούσε μια κορώνα που την έλεγαν Ζωή.

Όλη την ημέρα λάτρευε να τρώει Βασιλικές κρέπες με σοκολάτα και να παίζει με τα πετράδια της.

Και όλη τη νύχτα, κοιμόταν και ονειρευόταν κάποιον που θα ήθελε να τη φορέσει...

Όλο το παλάτι ήταν άδειο, και κανείς δεν βρισκόταν εκεί για να την φορέσει...

Μια μέρα, αποφάσισε να φύγει...

Δεν είναι Ζωή αυτη Ζωή, είπε.

Θα πρέπει να βρω κι εγώ κεφάλι ταιριαστό...

Και ξεκίνησε το ταξίδι της...

Στο δάσος, συνάντησε έναν λύκο

Που πας;

Πάω να βρω έναν βασιλιά για να με φορέσει

Βασιλιά;; Και πώς θέλεις να είναι αυτός ο βασιλιάς;;;

Να... Θα ήθελα να είναι πάντα χαρούμενος και να γελάει, να κάνει τον κλόουν, να τρώει λουκουμάδες και κρέπες με σοκολάτα και να κοιμάται πάντα μαζ΄ί μου...

Αστείος;; Είμαι κι εγώ αστείος, κοίτα!!

Και κάνω και τον κλόουν.

Έλα να σε φορέσω!!

και πριν καλά καλά τελειώσει, άρπαξε τη Ζωή και την φόρεσε στο κεφάλι του.

Ο λύκος κατευθύνθηκε στην πολιτεία της Χαράς και αμέσως άρχισε τις διαταγές!!!

Δεν θα βγει κανένας έξω.

Δεν θα αγκαλιάζεστε.

Δεν θα παίζετε στην αυλή.

Δεν θα τρώτε κρέπες με σοκολάτα!!!

Tα παιδιά τα έχασαν... Δεν ήξεραν τί να κάνουν...

Η πολιτεία ερήμωσε και τα παιδιά κλείστηκαν μέσα στο σπίτι. Τα σχολεία έκλεισαν και οι παιδικές χαρές δεν άκουγαν κανένα παιδικό γέλιο...

H Ζωή για πρώτη φορά ήταν τόσο λυπημένη... Δεν ήξερε τι να κάνει. Έπρεπε να φύγει μακριά και να ξεφύγει. Να βρει την ελευθερία της...και τότε....

ΞΥΠΝΗΣΕ!!!! Όλα ήταν ένα άσχημο όνειρο κι αυτή στο απαλό της κρεβατάκι.

Τελικά τι ωραία που είναι να είσαι ελεύθερος χωρίς κανέναν να σε φοράει, σκέφτηκε, και πήγε στην τραπεζαρία να φάει ένα μεγάλο πιάτο με κρέπες σοκολάτα!!!