Μια φορά κι ένα καιρό, σε ένα καταπράσινο λιβάδι γεννήθηκε η φίλη μας η Ρίτα, η μαργαρίτα.

Ήταν πολύ όμορφη με τα κατάλευκα της πέταλα και την χρυσή καρδιά της, που έλαμπαν κάτω από τις ακτίνες του ήλιου.

Οι μελισσούλες μαλώνανε για το ποια θα πρωτοπάρει τη γύρη της!

Αχ! πόσο μ΄αγαπάνε! έλεγε και κορδωνόταν.

Η μαργαρίτα μας όμως φοβόταν μήπως χάσει την ομορφιά της από τις δυνατές σταγόνες της βροχής και σταματήσουν οι μέλισσες να την αγαπάνε.

Γι΄ αυτό όποτε έβρεχε κρυβόταν μέσα στο κουφάρι ενός δέντρου.

Τα υπόλοιπα λουλούδια της έλεγαν πως χρειάζεται το νερό για να ζήσει, αλλά η Ρίτα μας δεν τις άκουγε!

Έτσι, μια μέρα...άρχισε να μαραίνεται...και αφού δεν ήταν όμορφη και μυρωδάτη, δεν πήγαιναν οι μελισσούλες κοντά της. Τότε η Ρίτα, η μαργαρίτα στεναχωριόταν και ντρεπόταν που είχε γίνει έτσι και άρχισε να κλαίει.

Τα δάκρυά της έφτασαν μέχρι τις ρίζες της και άρχισε πάλι να γίνεται όμορφη και δυνατή, γιατί ποτίστηκε. Τότε κατάλαβε ότι έκανε λάθος που κρυβόταν από τη βροχή, γιατί την είχε ανάγκη.

Έτσι κάθε φορά που έβρεχε καθόταν και απολάμβανε τη βροχή.

Έζησε ευτυχισμένη με τις φίλες της τις μέλισσες και τα λουλούδια.