Μια φορά κι έναν καιρό σε ένα καταπράσινο λιβάδι γεννήθηκε η φίλη μας η Ρίτα, η μαργαρίτα. Ήταν πολύ όμορφη με τα κατάλευκά της πέταλα και την χρυσή καρδιά της, που έλαμπαν κάτω από τις ακτίνες του ήλιου. Οι μελισσούλες μαλώνανε για το ποια θα πρωτοπάρει τη γύρη της.

Αχ! Πόσο μ΄ αγαπάνε! έλεγε και κορδωνόταν.

Η μαργαρίτα μας όμως φοβόταν μήπως χάσει την ομορφιά της από τις δυνατές σταγόνες της βροχής και σταματήσουν οι μέλισσες να την αγαπάνε. Γι΄ αυτό όποτε έβρεχε κρυβόταν μέσα στο κουφάρι ενός δέντρου.

Τα υπόλοιπα λουλούδια της έλαγαν πως χρειάζεται το νερό για να ζήσει, αλλά η Ρίτα μας δεν τις άκουγε.

Έτσι, μια μέρα...μαράθηκε!! Τα όμορφα κατάλευκα πέταλά της κιτρίνισαν, οι δυνάμεις της άρχισαν να χάνονται και τότε κατάλαβε πόσο εγωκεντρική ήταν.

Καθώς έκλαιγε η Ρίτα χωρίς να κυλάει ούτε ένα δάκρυ από το πρόσωπο της, μια περαστική πεταλούδα  που είχε ακούσει για την ομορφιά της και τα καμώματα της την λυπήθηκε και  προσφέρθηκε να την βοηθήσει. 

Η πεταλούδα που την έλεγαν Περούντα χωρίς να χάσει χρόνο ζήτησε βοήθεια από τον καλύτερο της φίλο τον  Φάνη το συννεφάκι.  

Ο Φάνης κατέβηκε στη γη πέρασε από θάλασσες, λίμνες και ποτάμια, μάζεψε όσο περισσότερο νερό μπορούσε και κατευθύνθηκε στην Ρίτα.

Με συνεργασία, υπομονή και πίστη οι δύο φίλοι κατάφεραν να σώσουν την Ρίτα που πήρε ένα σημαντικό μάθημα.

ΤΕΛΟΣ