Μιαφορά κι ένα καιρό, σε ένα καταπράσινο λιβάδι γεννήθηκε η φίλα μας η Ρίτα, η μαργαρίτα. Ήταν πολύ όμορφη με τα κατάλευκά της πέταλα και την χρυσή καρδιά της, που έλαμπαν κάτω από τις ακτίνες του ήλιου.

Οι μελισσούλες μαλώνανε για το ποια θα πρωτοπάρει τη γύρη της.

Αχ! πόσο μ΄αγαπάνε! έλεγε και κορδωνόταν

Η μαργαρίτα μας όμως φοβόταν μήπως χάσει την ομορφιά της από τις δυνατές σταγόνες της βροχής και σταματήσουν οι μέλισσες να την αγαπάνε. Γι΄ αυτό όποτε έβρεχε κρυβόταν μέσα στο κουφάρι ενός δέντρου.

Τα υπόλοιπα λουλούδια της έλεγαν πως χρειάζεται το νερό για να ζήσει, αλλά η Ρίτα μας δεν τα άκουγε.

Μια μέρα περνούσε από εκεί η φίλη της η πεταλούδα και της είπε όταν βρέχει να μην κρύβεται γιατί χρειάζεται το νερό για να μπορέσει να διατηρήσει την ομορφιά της και την ζωντάνια της!