ამ ბოლო დროს პატარა მაია ძალიან გაცელქდა.გვიან იძინებდა და ადრე ვეღარ დგებოდა.

-შვილო-უთხრა ბებომ,ძილის დრომ რომ დადგება,ჩიტმაც თავისი ბუდე იცისო.მზის ჩასვლისას ყვავილებიც კი იძინებენო.

-ყვავილების ძილი ვის გაუგონია?!-წამოიძახა მაიამ.

-მაშ კარგი! დღეს მზის ჩასვლისას დავაკვირდეთ-მიუგო დიდედამ.

დღე მიიწურა.მზე ნელ-ნელა ჩადიოდა.

ყვავილებმა სიფრიფანა ფურცლების შეკუმშვა იწყეს,თითქოს თვალებს ხუჭავენო.გაოცებულმა მაიამ ბებოს ჰკითხა:

-როდის გაიღვიძებენ ?

-ხვალ დილით,მზის ამოსვლისას.

მზე ამოდიოდა. ყვავილები პირს ხსნიდნენ.

ბუნება ხარობდა.

ტოროლა გალობდა.

-რა კარგია დილა!დღეიდან გვიან აღარ ავდგებიო! -თქვა გოგონამ და სუფთა ჰაერი ხარბად ჩაისუნთქა.

მაია სიხარულით შეჰყურებდა ბუნებას.