Dawno, dawno temu żyli trzej bracia, którzy stali na czele plemion słowiańskich.

Mam na imię Czech.

Jestem najmłodszy, Lech.

Jestem Rus, najstarszy z braci.

Kiedy na ich ziemiach zrobiło się ciasno, a ludzie nie mieli wystarczająco dużo żywności, Słowianie wybrali się w drogę w poszukiwaniu nowych ziem. 

Szli w deszczu, wraz z rodzinami i całym dobytkiem.

Zmagali się z silnym wiatrem, byli zmęczeni.

Pierwszy odłączył się Rus wraz ze swoimi ludźmi. 

Następny w swoim kierunku udał się Czech. Lech powędrował dalej.

Aż wreszcie Lech ze swoimi ludźmi dotarł do ziemi, która idealnie nadawała się do zamieszkania - lasy pełne zwierzyny, a ziemie żyzna. 

Rzeki były pełne ryb. 

Lech naradził się ze straszyzną plemienną. Wtedy nad ich głowami pojawił się biały orzeł, który usiadł w gnieździe.

Uznali to za znak od bogów. 

Postanowili w tym miejscu zbudować swoje domy, a cały gród nazwali GNIEZNO.