Ένα φθινοπωρινό πρωί η φουρτούνα ξ΄ύπνησε με όρεξη να παίξει όπως κάθε χρόνο . Όμως δεν υπήρχε ούτε ένα καράβι στον ορίζοντα

χμμ...Που να είναι;    

Το επόμενο πρωί η φουρτούνα πήγε να παίξει με τα καραβάκια. Μα και πάλι δεν υπήρχε ίχνος καραβιού.

Αυτό συνεχίστηκε για εβδομάδες ώσπου αποφάσισε να τα ψάξει.

Έκανε άνω κάτω όλες τις θάλασσες του κόσμου μα δεν βρήκε ούτε καίκι.

Ρώτησε τότε τον ουρανό, τα σύννεφα, τα αστέρια και τον ήλιο. Αλλά κανείς δεν ήξερε τι είχαν απογίνει.

?

??

?

?

Εκείνο το βράδυ η φουρτούνα καθόταν σκεφτική και λυπημένη .Ξαφνικά ακούει μια μικρή φωνούλα. Ήταν ένας ψαράς και χωρίς να χάσει λεπτό τον ρώτησε :

Γιατί δεν υπάρχει ούτε ένα καράβι; 

Καλή μου φουρτούνα ξέρω πως δεν το έκανες με κακό σκοπό αλλά αυτό το παιχνίδι έχει προκαλέσει πολλές απώλειες. Οπότε γιατί δεν βρίσκει κάποιον που  να είναι το ίδιος δυνατός σαν και εσένα, ψηλός όσο εσύ!

Ευχαριστώ καλέ μου ψαρά

Από εκείνη την μέρα κανείς δεν είδε την φουρτούνα. Όταν ξαφνικά της χτύπησε την πόρτα ένα χταπόδι. Ήταν ψηλό σαν εκείνη, δυνατό όπως εκείνη και παιχνιδιάρικο όσο εκείνη

Xμμ... ΠΟΥ ΕΙΣΑΙ!!!

Η ζωή της άλλαξε πολύ από τότε. Δεν έχει ξαναλυπηθεί από τότε επειδή έχει τον κολλητό της μαζί της  

Κάτι που δεν θα μάθει ποτέ η φουρτούνα είναι ότι εκείνα τα δύο χρόνια που έλειπε ο ήλιος, ο ουρανός, τα σύννεφα, τα αστέρια έδωσαν ένα κομμάτι τους για να φτιαχτεί το χταπόδι. Μόνο που για να γίνει αυτό έπρεπε να μείνουν  για πάντα στη γη.

The end