Καλησπέρα παιδιά! Ελπίζω να είστε όλοι καλά. Το παραμύθι σας είναι έτοιμο. Τί λέτε; Πάμε να το ακούσουμε;

Μια φορά και έναν καιρό ήταν μια σταγόνα από νερό. Το όνομά της ήταν Δανάη.

Η Δανάη η σταγονούλα βγήκε μαζί με τις αδερφές της από μια αχνιστή κατσαρόλα με κρεατόσουπα. Ζεστάθηκε πολύ και άρχισε ανάλαφρη να πετά.

- Πού πάμε; Αναρωτιόταν.

-Αχ! Τί υπέροχα που φαίνονται από ψηλά τα σπίτια και οι άνθρωποι! Έλεγε ενθουσιασμένη.

Και ενώ η σταγονούλα η Δανάη πετούσε με τις αδερφές της ψηλά στον ουρανό χαρούμενη και ανέμελη....χοπ! βρέθηκε στην αγκαλιά του Φούλη του Συννεφούλη.

-Ωχ! Ποιός είσαι εσύ που μοιάζεις με πουπουλένιο μαξιλάρι; Τον ρώτησε.

- Εγώ είμαι ο Φούλης, ο συννεφούλης. Της είπε.

-Μαζί θα ταξιδέψουμε πάνω από πόλεις και χωριά και όταν πια δεν θα μπορώ να σε κρατήσω άλλο στην αγκαλιά μου, θα σε αφήσω να κατέβεις ξανά στη γη.

Ο Φούλης ο συννεφούλης αγκαλιά με τη Δανάη  και τις άλλες αδερφές της ταξίδευαν στον ουρανό με τη δύναμη του ανέμου. Από ψηλά παρατηρούσαν τις ομορφιές της γης. Όλα έμοιαζαν σαν μια πολύχρωμη ζωγραφιά.

Ώσπου ξαφνικά.....

- Ωχ! Ο άνεμος γίνεται όλο και πιο κρύος! Δεν μπορώ να σας κρατήσω άλλο στην αγκαλιά μου, πρέπει να σας αφήσω. είπε ο Φούλης.

Έτσι, οι σταγόνες άρχισαν να πέφτουν βροχή από τον ουρανό.

-Γειά σου συννεφούλη! Χάρηκα που σε γνώρισα! Σύντομα θα είμαι και πάλι στην αγκαλιά σου! είπε η Δανάη και άρχισε σιγά-σιγά να πέφτει .

 Φτάνοντας στη γη την περίμενε μια μεγάλη έκπληξη......

Τα παιδιά χόρευαν ανέμελα στη βροχή με τις ομπρέλες τους και πλατσούριζαν χαρούμενα στις λιμνούλες με νερό που είχαν σχηματίσει αυτή και οι αδερφές της. 

-Πόση χαρά νιώθω που είμαστε χρήσιμες στον κόσμο! σκέφτηκε η σταγονούλα.

- Όμως δεν μπορώ να μείνω άλλο κοντά σας. Το δεντράκι διψάει και πρέπει να του δώσω τη δροσιά μου. Σύντομα θα ξαναβρεθούμε! 

Και ξέρετε γιατί;.....

Γιατί το δικό μου ταξίδι δεν σταματά ποτέ!!!!