Το πλοίο ξεκίνησε, αν και ο καιρός ήταν πολύ κακός. Από την πρώτη στιγμή άρχισα να φοβάμαι.Κοιτούσα γύρω μου, αντίκρισα μια θάλασσα αγριεμένη που χτυπούσε τα βράχια.Τι να έπαθε ο Ποσιδώνας? Τι τον αγρίεψε τόσο, αναρωτήθηκα.

Ήμουν μόλις οκτώ χρονών και από τότε δεν έχω φοβηθεί ξανά τόσο πολύ. Ο πατέρας μου γνωστός ως καπετάν Γιάννης ήταν τόσο ήρεμος λες και του συμβαίνει συχνά μια τέτοια κακοκαιρία.

Όσο περνούσε η ώρα ο καιρός χειροτέρευαι κεραυνοί, βροντές και αστραπές ήταν λες και έκαναν αγώνα πιο απο τα τρια θα καταφέρει να βυθήσει το πλοίο μας πρώτο.

Λίγο αργότερα το πλοίο μας παραδώθηκε ηρωικά στα κύματα τα οποία σε λίγο χρονικό διάστημα το παρέσυραν στα βράχια.

Εγώ ο πατέρας μου και λίγοι ακόμα επιβαίνοντες καταφέραμε να πηδήξουμε στα βράχια και να σωθούμε.

Όσο ομώς για τους υπόλοιπους επιβαίνοντες μέχρι και σήμερα τριάντα χρόνια μετά ακόμα αγνοούνται και μαζί με αυτούς και το λούτρινο αρκουδάκι μου.