Μια φορά κι έναν καιρό σε  μια όμορφη και ήσυχη μικρή πόλη, την Ελασσόνα, ζούσαν πολλά ζωάκια. Άλλα ζούσαν στο μικρό της δάσος, άλλα γύρω – γύρω στον Ελασσονίτη ποταμό και άλλα πετούσαν  ψηλά στον πεντακάθαρο από καυσαέριο ουρανό.              

Δυστυχώς όμως μετά από ένα ξερό καλοκαίρι, χωρίς βροχές, ήρθε το φθινόπωρο και ο Ελασσονίτης ποταμός δεν είχε νερό για να πιουν τα καημένα τα ζωάκια. Έτσι λοιπόν συγκεντρώθηκαν όλα μαζί στο συμβούλιο των ζώων, για να αποφασίσουν τι θα κάνουν. Μέσα στη φασαρία και στην αναμπουμπούλα του συμβουλίου φώναξε η σοφή γριά χελώνα η κυρά Παγώνα: «να πάμε στον Όλυμπο να παρακαλέσουμε τους Θεούς να ρίξουν βροχή! Στο δικό μας βουνό κατοικούν και είμαι σίγουρη ότι θα μας βοηθήσουν!»

Όλοι σώπασαν . . . .

Μετά από λίγο ο αρχηγός τους, ο κυρ Λυκούργος ο αρκούδος συμφώνησε με την κυρά Παγώνα και χωρίς δεύτερη σκέψη φώναξε : «Φίφη σπουργίτη έλα εδώ . . . . . . . . . εεεεε και εσύ Τυράκη ποντικάκι . . . . . πλησιάστε. Θα τρέξτε γρήγορα στον Όλυμπο να βρείτε τον Δία……»

Κι έτσι ο Φίφης ο σπουργίτης και ο Τυράκης ο ποντικάκης ξεκίνησαν για τον Όλυμπο. 

Και  ενώ  ταξίδευαν και σκεφτόταν πώς θα πείσουν  τον Δία  να τους  βοηθήσει με την κατάσταση που είχε δημιουργήσει  η ξηρασία, πίσω στο δάσος  τα  πράγματα  γινόταν όλο και πιο δύσκολα . 

Ξαφνικά ο κυρ Λυκούργος δεν αισθανόταν καλά, άρχισε να κοκκινίζει , να έχει πυρετό και να χάνει μέρος από την όμορφη γούνα του.  Τότε κάλεσαν την κυρά Πιπίνα την κουκουβάγια, που ήταν η γιατρός του δάσους, να εξετάσει τον κυρ Λυκούργο. Και ναι, το κακό έγινε, είχαν να κάνουν με μια καινούρια αρρώστια! Η κυρά  Πιπίνα τόσα χρόνια γιατρός πρώτη φορά συνάντησε κάτι τέτοιο. Αυτήν την κατάσταση πρέπει να την προκάλεσε η ξηρασία σκέφτηκε η Πιπίνα . Μετά από τις εξετάσεις που έκανε η γιατρός,  ήρθαν τα αποτελέσματα  στο  δάσος!  Η κυρία Πιπίνα μάζεψε όλα τα ζωάκια και τους ανακοινώσε ότι ο κυρ-Λυκούργος  πάσχει από μια καινούρια ασθένεια και το όνομα της: ΚΟΡΟΝΕΡΟΣ, που μάλλον τον προκάλεσε η ξηρασία. Από δω και πέρα πρέπει να είμαστε πολύ προσεκτικοί όλοι μας, είπε, μέχρι  να   βρεθεί λύση,  έχουμε να κάνουμε  με κάτι καινούριο όπως σας είπα ……..

Κανένα όμως από τα ζωάκια δεν άκουσε τα σοφά λόγια της κουκουβάγιας. Συνέχισαν την καθημερινότητά τους, χωρίς να τηρούν τους κανόνες υγιεινής.

Ξαφνικά ακούστηκε μια φωνή στο δάσος.

- Αχ, όχι την έπαθα! Έπεσαν τα δόντια μου, την ώρα που έτρωγα τα καρότα μου! φώναξε κλαίγοντας ο λαγός. 

Πολύ περίεργο, τα δόντια του λαγού είναι πολύ γερά! Πως συνέβη αυτό; Αναρωτήθηκαν τα υπόλοιπα ζώα. Πριν καλά-καλά καταλάβουν τι συμβαίνει, ήρθε ο κόκορας τρομαγμένος. 

- Το λειρί μου έγινε κίτρινο!

- Η ουρά μου δεν είναι πια φουντωτή! είπε το σκιουράκι.

- Γρήγορα, ο λύκος δεν μπορεί να σηκωθεί από το κρεβάτι! είπε πανικόβλητος ο κόκορας.

Ο ΚΟΡΟΝΕΡΟΣ εξαπλώθηκε σε όλα τα δάση. Είναι πλέον ΠΑΝΔΑΣΙΑ...

Στο μεταξύ ο Φίφης κι ο Τυράκης  ταξίδευαν αμέριμνοι για τον Όλυμπο. Τα δύο ζωάκια περπατούσαν για μέρες, πέρασαν από πολλά μέρη, κινδύνεψαν από ανθρώπους, αυτοκίνητα, κακοκαιρίες... Διέσχισαν βουνά, ποτάμια και λίμνες... Το ταξίδι ήταν μακρινό και κουραστικό. Το ένα έδινε κουράγιο στο άλλο. Πότε το σπουργιτάκι κουβαλούσε στη ράχη του το ποντικάκι, πότε ο Τυράκης τον Φίφη.

Ώσπου μια μέρα είδαν μπροστά τους το μονοπάτι που οδηγούσε στο βουνό των θεών. Τα είχαν καταφέρει. Τα πρόσωπα τους πλημμύρισαν από χαρά. Η αποστολή τους είχε φτάσει στο τέλος της.

Ο Δίας θα έσωζε το δάσος ρίχνοντας βροχή η μήπως όχι; 

Καθώς λοιπόν προχωρούσαν ο Τυράκης κι ο Φίφης, εμφανίστηκε μπροστά τους μια γυναίκα αρματωμένη με ένα ολόχρυσο τόξο κι ένα σάκο γεμάτο βέλη. Τρομαγμένοι μήπως τους κάνει κακό κρύφτηκαν πίσω από ένα μεγάλο καταπράσινο έλατο. 

Ποιά να ήταν άραγε αυτή η περίεργη γυναίκα σκέφτηκαν; Ήταν η θέα Άρτεμις η προστάτιδα των ζώων και της φύσης. Κι αφού τους είχε καταλάβει εδώ και ώρα, τους πλησίασε και τους είπε….

- Για ξετρύπωστε εσείς οι δύο από εκεί. Πώς από εδώ…. Μπορώ να σας βοηθήσω;;; 

Ο Τυράκης και ο Φίφης βγήκαν διστακτικά από την κρυψώνα τους για να της μιλήσουν. 

- Είμαστε ο Τυράκης κι ο Φίφης. Κάναμε μεγάλο δρόμο για να φτάσουμε ως εδώ! Ψάχνουμε τον Δία! Μήπως μπορείς να μας βοηθήσεις; Μας βρήκε μεγάλο κακό! Η ξηρασία προκάλεσε σοβαρά προβλήματα και θέλουμε να τον παρακαλέσουμε να ρίξει βροχή για να σωθούμε. 

- Μμμμμμ……. Για να δω τι μπορώ να κάνω! Ίσως σας κλείσω ένα ραντεβού, μόνο αν περάσετε μια από τις δοκιμασίες μου…. 

Λοιπόν, η δοκιμασία σας είναι να μπείτε στη σπηλιά που θα σας δείξω και να μου φέρετε το σεντούκι με τα ρουμπίνια. Προσέξτε μη σας τσιμπήσει ο σκορπιός που τα φυλάει. Ο Φίφης κι ο Τυράκης μπήκαν στη σπηλιά, βρήκαν το σεντούκι και ξεγέλασαν τον σκορπιό. Ο Τυράκης απέσπασε την προσοχή του σκορπιού τρέχοντας πέρα δώθε και ο Φίφης πέταξε όσο πιο ψηλά μπορούσε πάνω από τον σκορπιό και πήρε το σεντούκι με τα ρουμπίνια. Βγήκαν χαρούμενοι από τη σπηλιά.

- Μπράβο σας περάσατε τη δοκιμασία είπε η θεά Άρτεμις. Πάω να ρωτήσω τον Δία αν έχει χρόνο να σας δει.

Και ναι, ο Δίας δέχεται να τους συναντήσει... Έτσι οι δύο φίλοι   ανέβηκαν πάνω σε ένα σύννεφο, το οποίο τους έφερε μπροστά στο βασιλιά των θεών. Ο Δίας αγέρωχος καθόταν πάνω σε έναν ολόχρυσο θρόνο κρατώντας το σκήπτρο του, που είχε σχήμα κεραυνού...................... 

-Μικροί μου φίλοι τι ζητάτε από εμένα;

-Καλέ μας Δία, ήρθαμε να σε παρακαλέσουμε να ρίξεις βροχή στην μικρή μας πόλη, την Ελασσόνα, έτσι ώστε να γεμίσει το ποτάμι νερό για να σωθούν όλα τα ζώα και τα δέντρα, που νοσούν από  ΚΟΡΟΝΕΡΟ..... Ο Δίας τότε βρόντηξε το σκήπτρο του στη γη ......ο ουρανός μονομιάς έγινε μαύρος, αέρας δυνατός άρχισε να φυσάει και.....ναι...άρχισε επιτέλους να βρέχει.....!!!!!

Τα δύο ζωάκια έμειναν έκπληκτα! Η χαρά τους ήταν απερίγραπτη! Άρχισαν να φωνάζουν τόσο δυνατά, που ο αντίλαλός τους έφτασε στο απέναντι βουνό. Ήθελαν με κάθε τρόπο να ευχαριστήσουν τον Δία. Έτσι λοιπόν τον ρώτησαν, τι είναι αυτό που θα τον έκανε πραγματικά χαρούμενο! Θα ήμουν ευγνώμων αν κι εσείς με τη σειρά σας προσέχετε τη φύση, τα δάση, τα ποτάμια, έτσι ώστε να ζούμε σ’ ένα υγιές, πράσινο περιβάλλον!

            Και να θυμάστε αγαπητά μου ζωάκια, όταν κάνουμε κάτι καλό, αυτό επιστρέφει πάντα σε μας!

            Άκουσαν τα σοφά του λόγια και φεύγοντας τον ευχαρίστησαν και του υποσχέθηκαν να μεταφέρουν όλα όσα τους είπε και στα άλλα ζώα του δάσους. Έτσι λοιπόν, χαρούμενοι πήραν το δρόμο της επιστροφής. Δεν έβλεπαν την ώρα να συναντήσουν τους αγαπημένους τους και να σιγουρευτούν ότι όλα πάνε καλά.

Η επιστροφή τους όμως δεν ήταν εύκολη! Η βροχή που έριξε ο Δίας, έγινε καταιγίδα κι όλα άρχισαν να δυσκολεύουν για τον σπουργίτη και το ποντικάκι, που είχαν σταματήσει σε μια πηγή να πιουν  νερό. Η πηγή με τα ορμητικά της νερά άρχισε να τους παρασέρνει με δύναμη πότε δεξιά… πότε αριστερά….κι εκείνοι πιασμένοι χέρι - χέρι και κατατρομαγμένοι άρχισαν να καλούν «Β Ο Η Θ Ε Ι Α Α Α Α…..Β Ο Η Θ Ε Ι Α Α Α Α ….»!

            Ξάφνου, εμφανίστηκε μπροστά τους μία όμορφη πεταλούδα που πάνω της καθόταν η νεράιδα των ζώων, που με το ραβδάκι της έριξε χρυσόσκονη στους δύο φίλους και με ένα μαγικό τρόπο τους ανέβασε στη ράχη της και τους μετέφερε σε ένα ασφαλές μέρος για να συνεχίσουν τη διαδρομή τους!

            Ο Φίφης και ο Τυράκης ευχαρίστησαν τη νεράιδα και συνέχισαν γεμάτοι χαρά προς το δάσος!

Καθώς περπατούσαν, συνάντησαν έναν κυνηγό. Τρομαγμένοι προσπάθησαν να κρυφτούν. Ο κυνηγός όμως τους είδε και τους πήρε στο κατόπι. Πυροβόλησε προς το μέρος τους και ..... πέτυχε λιιιίγο τη φτερούγα του Φίφη.

Ο Τυράκης παίρνει στην πλάτη του τον τραυματισμένο Φίφη και με δυσκολία προσπαθεί να φτάσει στο δάσος. Η βροχή προκάλεσε πλημμύρα και το νερό παρέσυρε και τους δυο φίλους. Ο Τυράκης πάλεψε με τα ορμητικά νερά και κατάφερε να πιαστεί από ένα κορμό δέντρου. Ο Φίφης όμως είχε χαθεί στα νερά του χείμμαρου κι έχασε τις αισθήσεις του. Ο Τυράκης προσπαθούσε απεγνωσμένα να βρει το φίλο του. Μετά από ώρα ο χείμμαρος έβγαλε το Φίφη στις όχθες του ποταμού Ελασσονίτη. 

- Φίλε μου αγαπημένε, επιτέλους σε βρίσκω! είπε ο Τυράκης.

- Χαίρομαι που σε ξαναβλέπω Τυράκη! Άου, η φτερούγα μου!

Οι δυο φίλοι ήταν τόσο εξαντλημένοι που με δυσκολία προχωρούσαν. Ευτυχώς που συνάντησαν ένα ελάφι, που όταν του διηγήθηκαν όλα όσα συνέβησαν εκείνο χωρίς να χάσει χρόνο, ανέβασε στη ράχη του τα ζωάκια κι έτρεξε όσο πιο γρήγορα μπορούσε για να φτάσει στη γιατρίνα.........

H Kυρά Πιπίνα έκανε καλά τη φτερούγα του Φίφη για να μπορεί να πετάει ανέμελα στη φύση. Τα ζωάκια ευχαρίστησαν το ελαφάκι και προχώρησαν. Ανυπομονούσαν να δουν τους φίλους τους μετά από όσα είχαν γίνει. 

Όταν έφτασαν όμως ..... τι να δουν! Ο κυνηγός που είχε τραυματίσει τον Φίφη, είχε κλείσει σε κλουβιά όλους τους φίλους τους. Δεν ήξεραν τι να κάνουν! 

Αρχικά κρύφτηκαν πίσω από ένα δέντρο. Ο Φίφης όμως, θυμήθηκε τη θεά Άρτεμη που τους είπε να την καλέσουν αν αντιμετώπιζαν κάποια δυσκολία.. Πέταξε ψηλά ψάχνοντας τη θεά φωνάζοντας το όνομά της. 

- Τι συμβαίνει; Έγινε κάτι; ρώτησε η Άρτεμης όταν εμφανίστηκε.

- Ένας κυνηγός έπιασε όλα τα ζωάκια του δάσους και τα φυλάκισε! Κάνε κάτι ! 

Η θεά έτρεξε προς το μέρος του κυνηγού και τον διέταξε να ελευθερώσει τα ζώα. Εκείνος τρομαγμένος, χωρίς δεύτερη σκέψη τα άφησε ελεύθερα. Τα ζωάκια την ευχαρίστησαν κι εκείνη έφυγε για το βασίλειο των θεών.

Η ζωή στο δάσος και στη μικρή πόλη επανήλθε και τα  ζωάκια ήταν χαρούμενα που τα κατάφεραν! Τα δέντρα και τα λουλούδια άνθισαν! Το ψαράκια και τα βατραχάκια εμφανίστηκαν πάλι στο ποτάμι! Κι όλοι μαζί πήραν μια σοφή απόφαση! Να φτιάξουν ένα σχολείο για τη φύση και τη μουσική και τη χαρά των παιδιών.

Ο Δίας που άκουγε από ψηλά χαιρόταν!

Έτσι  άρχισαν να φτιάχνουν το σχολείο. Όλοι ήταν πολύ χαρούμενοι που επιτέλους το δάσος θα είχε κάτι τόσο χρήσιμο και  θα είχαν την ευκαιρία να μάθουν  χίλια δυο πράγματα.

Το κάθε ζώο βοηθούσε όπως μπορούσε. Το σκιουράκι έφερε κλαδιά, ο Φίφης ξερά φύλλα, ο Τυράκης λάσπη, ο Ρούλης νερό. Αφού συπλήρωσαν τα υλικά κατασκευής ο Γιαννάκης ο κάστορας, ο πρωτομάστορας άρχισε το χτίσιμο των τοίχων. Έπρεπε να ετοιμαστεί  πριν έρθει ο χειμώνας. Οι μέρες περνούσαν και το σχολείο σιγά σιγά άρχισε να παίρνει μορφή.   Τα ζώα είχαν αγωνία!!!

Ξαφνικά ο ουρανός σκοτείνιασε και δυνατές βροντές ακούστηκαν! Τρομαγμένα τα ζωάκια αγκαλιάστηκαν. Ο μπούφος ο σοφός του δάσους τους ζητάει να κρυφτούν στις φωλιές τους γιατί ερχόταν η μπόρα της κακιάς θεάς Τριγώνας. Η Τριγώνα, η μάγισσα του δάσους, που έχει σάπια δόντια κι άσχημα σπυράκια στο κεφάλι, κάθε φορά που νευριάζει, φυσάει με την βρωμερή της ανάσα στο δάσος κι έρχεται καταστροφή.

Αμέσως ο αρχηγός του δάσους ο κυρ Λυκούργος φωνάζει:

     - Τρέξτε γρήγορα όλοι μέσα στο σχολείο! Εκεί θα συζητήσουμε και θα σκεφτούμε πως θα διώξουμε την Τριγώνα για να επαναφέρουμε την ηρεμία και την τάξη στο δάσος μας. 

Συγκεντρώθηκαν λοιπόν τα ζωάκια για να κάνουν συμβούλιο, αυτή τη φορά όμως μέσα στο σχολείο τους, όλα μαζί... Κάθισαν το ένα δίπλα στο άλλο, κάποια αγκαλιασμένα αλλά και λίγο φοβισμένα από όλα αυτά που είχαν πάθει και άρχισαν να προτείνουν λύσεις.

- Να ζητήσουμε τη βοήθεια από τον Δία! είπε ο Ρούλης.

- Να πάμε πάλι στη θέα Άρτεμης! είπε ο Γιαννάκης ο κάστορας.

- Να φωνάξουμε τη νεράιδα να μας δώσει λίγο χρυσόσκονη! είπε ο Τυράκης.

 Τότε πετάχτηκε ο  Άκης ο σκαντζοχοιράκης και είπε:

- Aυτή τη φορά δε θα ζητήσουμε βοήθεια από κανέναν! Μπορεί η Τρίγωνα όταν νευριάζει να φέρνει καταστροφή, εμείς όμως θα προσπαθήσουμε να την κάνουμε όμορφη και καλή ...άλλωστε αυτά δε μαθαίνουμε στο σχολείο; Να γινόμαστε ευγενικοί και καλοί άνθρωποι;

- Και πώς θα γίνει αυτό; πετάχτηκε η Πουπού η αλεπού.

- Θα της δώσουμε να φάει τις μαγικές φραουλίτσες και τα βατομουράκια! είπε ο Άκης ο σκατζοχοιράκης. Μόλις τα φάει θα μεταμορφωθεί σε καλή θεά που θα μας προστατεύει από όλα τα κακά και τις καταστροφές!

Έτσι κι έγινε...

Βρήκαν την Θεά Τρίγωνα, της προσέφεραν τις νόστιμες και ζουμερές φραουλίτσες και τα βατομουράκια κι αμέσως μεταμορφώθηκε σε μια όμορφη και ευγενική κοπέλα με μακριά σγουρά ξανθά μαλλιά, γαλανά μάτια και με ένα λαχανί φόρεμα με φρου φρου και γαλάζιες καρδούλες, που άρχισε να μοιράζει σε όλα τα ζωάκια δωράκια, παιχνιδάκια και όλα τα καλούδια!

Τα ζωάκια τα δάσους μετά από όσα πέρασαν ήταν πλέον χαρούμενα κι ήσυχα, αφού ήξεραν ότι θα είχαν πάντα μαζί τους την όμορφη Θεά Τρίγωνα να τους προστατεύει...

ΚΑΙ ΕΖΗΣΑΝ ΑΥΤΟΙ ΚΑΛΑ ΚΑΙ ΕΜΕΙΣ ΚΑΛΥΤΕΡΑ....

                 Οι συγγραφείς της ιστορίας:

    Άγγελος                                                 Θεοφανία   

    Αθανασία                                              Δήμητρα

    Παναγιώτης                                         Άγγελος

    Αχιλλέας                                               Μαρία

    Λάζαρος                                                Αγάπη

    Ευαγγελία                                             Δημήτρης                                Νικόλας                                                Άννα

    Έλενα                                                    Δημήτρης

    Γεώργιος - Ελευθέριος                  

    Χρήστος

    Κωνσταντίνος

    Βασίλης