Μια προσπάθεια των μικρών μαθητών

 του 4ου Νηπιαγωγείου Χαλκίδας

 να εικονογραφήσουν το παραμύθι και στη συνέχεια να κάνουν την αναδιήγηση του.

 Αξίζουν πολλά συγχαρητήρια  στην ομάδα 

(μαθητές ,γονείς και εκπαιδευτικό ).

Δούλεψαν με μεράκι και δείτε τα αποτελέσματα................

Μια φορά και έναν καιρό, στην κορυφή ενός ψηλού, χιονισμένου βουνού, ζούσε ένας χιονάνθρωπος. Ήταν χειμώνας, έκανε κρύο πάνω στο βουνό και ένας τέτοιος καιρός άρεσε στον χιονάνθρωπο.

Μια μέρα ήρθε ένας αγριοκούνελος και τον πληροφόρησε πως σε λίγο θα τελειώνε ο χειμώνας ,θα΄ ρχότανε   η Άνοιξη  με τον ήλιο της και το χιόνι θα 'λιωνε .

Αυτός άπλωσε την φτερούγα του 

και του  έδειξε κατά το βοριά.

- Πού να πάω για να σωθώ;

Ρώτησε ο χιονάνθρωπος τον αετό. 

Ο χιονάνθρωπος έψαξε για το λιμάνι, το βρήκε,

 είδε τ' αραγμένα καράβια  ,τα ρώτησε  αν ξέρουν πώς πάνε στα  βορινά.

Βρήκε ο χιονάνθρωπος  ένα παλιό ,ξεχασμένο ζευγάρι πέδιλα του σκι  , τα φόρεσε και κίνησε  προς τα κει που του έδειξε ο αετός. 

Έφτασε σε μια πλατεία. Τον είδανε τα παιδιά που παίζανε στην πλατεία  ,τον πήρανε μαζί τους.

Σαν  νύχτωσε  και άδειασε η πλατεία ,πήρε πάλι τους δρόμους. 

  - Από δω πάνε για τον βοριά; ρώτησε ένα λεωφορείο .

-Πήγαινε στο λιμάνι και τα καράβια θα σου πούνε!

του απάντησε το λεωφορείο.

-Θα σε πηγαίναμε εμείς, μα έχει τρικυμία αυτές τις μέρες και δεν σαλπάρουμε, τον απογοήτεψαν τα καράβια.

Τον είδε έτσι λυπημένο μια βαρκούλα -ΠΑΝΑΓΙΤΣΑ τη λέγανε.

-Άντε να σε πάω εγώ, του είπε , κι  ο χιονάνθρωπος καταχάρηκε.

Βολε΄΄υτηκε κάπου στην πλώρη κι ανοίχτηκαν στο πέλαγος.

Η φουρτούνα ήταν δυνατή.

Να, κάτι θεόρατα κύματα χτ΄΄ύπαγανε τη βάρκα 

 κι .........ράγισε το σκάρι.

Μπήκαν νερά. Πάει βούλιαξε η ΠΑΝΑΓΙΤΣΑ, 

βρέθηκε στο βυθό ο χιονάνθρωπος

Τον είδανε τα ψάρια, τα μικρά τρομάξανε, τα πιο μεγάλα ξαφνιαστήκανε

Ήταν και ένας καρχαρίας και "χαπ"κόβει ένα κομμάτι από την κοιλιά του χιονάνθρωπου.

Ο χιονάνθρωπος κοιτούσε γύρω …….

χάζευε τα ψάρια,τα φύκια, τα όστρακα  και τα κολύχια.

 Μετά άρχισε να λιώνει.

 Έλιωσε , λοιπόν κι έγινε νερό.

Ένα αυλάκι παγωμένο που κάποτε ήταν χιονάνθρωπος.

Πέρασαν  πολλές μέρες,πέρασαν μήνες και το νερό αυτό,που κάποτε ήταν ο χιονάνθρωπος,βρέθηκε σε μια άλλη παραλία.

Πέρασαν  πολλές μέρες,πέρασαν μήνες και το νερό αυτό,που κάποτε ήταν ο χιονάνθρωπος,βρέθηκε σε μια άλλη παραλία.

.......κύλησε σε μια λακκούβα  κι έμεινε εκεί.

 Βγήκε ο ήλιος και το ζέστανε, το έκανε μικρές σταγόνες,που ανασηκώθηκαν ψηλά,ως τον ουρανό φτάσανε , ενώθηκαν όλες μαζί ......,,φτιάξανε σύννεφο.

Ο άνεμος έσυρε το σύννεφο,το έφερε πάνω από το βουνό το χιονισμένο,απ' όπου ο χιονάνθρωπος είχε ξεκινήσει,κι εκεί το σύννεφο έπεσε σαν χιόνι πάνω στην κορυφή.

Κάτι περαστικοί ορειβάτες άρχισαν τον χιονοπόλεμο και μετά φτιάξανε έναν χιονάνθρωπο.

Του βάλανε δυο κουκουνάρια για μάτια,ένα βελανίδι για μύτη,δυο ξερά κλαδιά από πεύκο για χέρια.

Μετά φύγανε και ξεχάσανε το στόμα.

Μα αυτό δεν στεναχώρησε  το χιονάνθρωπο. Ήταν τόσο χαρούμενος, που ξαναγύρισε στον τόπο του.......

δε χάθηκε ο΄ύτε  στην πλατεία ,

ο΄ύτε στην μανιασμένη θάλασσα,

ούτε  στον βυθό με τα κοχ΄ύλια του ,τα ψάρια του 

και εκείνον τον απαίσιο , τον κακό καρχαρία του.

Ο χιονάνθρωπος που δεν ήθελε να λιώσει.

Γιάννης Λ.

Αθανάσιος 

Κατερίνα

Παναγιώτης

Μαρία

Βαγγέλης Δ.

Φώτης

Βαγγέλης Στ. 

Γιώργος

Γιάννης Ν.

Σιμόνα

Ελεάνα

Κίμωνας

Χρήστος

Άννα-Μαρία

Νίκος

Άγγελος

Οι μαθητές που συμμετείχαν

 στην εικονογράφηση και στην ηχογράφηση.

Συντονισμός /επιμέλεια 

Νηπιαγωγός

Δήμητρα Αδάμου