Μια φορά και έναν καιρό υπήρχε ένας βασιλιάς στο βασίλειο της  Αρκαδίας. Αυτός είχε μια κόρη και μια γυναίκα όπου αυτές είχαν πεθάνει στον πόλεμο του 1684. Ένα χρόνο αργότερα ο στρατός του νίκησε στον πόλεμο, αλλά ποτέ δεν ξέχασε την γυναίκα και την κόρη του.

Ο στρατός του ποτέ δεν έχασε σε κανέναν πόλεμο στην ιστορία. Στο κάστρο του ήταν μόνος του για χρόνια. Το 1687 ο στρατός του ήταν μεγαλύτερος και δυνατότερος από το 1684. Ο βασιλιάς  ήταν χαρούμενος για αυτό, αλλά κάποια νέα τον έκαναν να αναστατωθεί

Τα νέα ήταν ότι ένας νέος στρατός ερχόταν από τον Βορρά. Ο βασιλιάς και ο στρατός του έστησαν μία παγίδα για τον στρατό που ερχόταν. Οι αντίπαλοι από το Βορρά  έφτασαν μία μέρα αργότερα και έπεσαν στην παγίδα και κάποιοι σκοτώθηκαν αλλά όχι όλοι. Έτσι, πολέμησαν και  ο νικητής ήταν το βασίλειο της Αρκαδίας. Μετά από δέκα χρόνια ο βασιλιάς πέθανε και τον θρόνο του τον πήρε ο ανιψιός του.  

Έκανε πολλά καλά πράγματα για τον λαό του. Είχε μία οικογένεια. Ήταν πολύ οργανωμένος και έξυπνος σε σχέση με τους πολέμους που υπήρχαν τότε. Ο γιός του ήξερε να πολεμάει από πολύ μικρός όμως ο πατέρας του φοβόταν να τον πάρει στις μάχες για να μην σκοτωθεί.  

Ένα βράδυ όμως αυτός έφυγε και πήγε στο άλλο στρατόπεδο, όταν το έμαθε ο πατέρας του πήγε να τον βρει. Όμως ήταν αργά τον είχαν πιάσει όμηρο και για να τον απελευθερώσουν θα έπρεπε ο βασιλιάς να τους δώσει ένα πολύ μεγάλο κομμάτι γης.

Βέβαια δεν ζητούσαν μόνο αυτό, ήθελαν και τον μισό στρατό του. Αυτό ήταν αδύνατον να γίνει. Μετά από πολλές διαπραγματεύσεις οι αντίπαλοι αρκέστηκαν μόνο στο κομμάτι γης.

Αφού ο βασιλιάς τους το έδωσε, απελευθέρωσαν τον γιό του πάντα όμως τους απειλούσαν για στάρι και για άλλα σπαρτά. Το 1994 εξεγέρθηκε το βασίλειο , χάθηκαν πολλοί άνθρωποι και τελικά νίκησαν. Μετά από αυτήν την εξέγερση, δεν ξαναέγινε τίποτα τέτοιο και η ζωή προχωρούσε και όλα ήταν καλά.