Aspaldi batean bazen jostun gizarako bat, jende guztiarekin zorretan zegoena. Zorretan zegoen harakinarekin, okinarekin, dendariarekin, berdurazalearekin, botikariarekin, medikuarekin eta zapatariarekin.

Bere lanbidean oso diru gutxi irabazten zuen eta horrekin ez zeukan juxtu-juxtu bizitzeko adina ere. Gero eta erreagoa zegoelarik, behin batean hildakoarena egitea erabaki zuen, horrela auzoko hartzaile guztiek zorrak barkatuko zizkoitelakoan.

Albiste txarra berehala zabaldu zen ahoz-aho. Berria jakitean, herriko jendeak asko sentitu zuen eta laster ahaztu ziren denak jostun gizarajoak zor zizkien erreal haietaz. Barkatu ez zuen bakarra herriko zapataria izan zen, oso zikoitza eta burugogorra bait zen.

-Niri erreal bat zor dit eta pagatu beharko dit, hilda badago ere- esan nuen.-Ordaindu beharko dit, bai, egiazko Jainko bakarra dagoen bezala pagatu ere.

Garai hartako ohiturari jarraiki, jostunaren adiskideek elizara eraman zuten haren gorpua gau-beilarako, kanposantuan lur emateko ordua iritsi arte. Zapataria joan zen elizara, hurbildu zen jostuna zegoen hilkutxara eta oihuka esan zion:

-Emadazu nire erreala, emadazu nire erreala!

Horretan ari zela, lagun batzuk zetozela sumatu zuen eta

zapataria konfesionario batean ezkutatu zen segituan. Elizara zetozenak lapurrak zire; beren ibileretan ostatuko sosak partitzera zetozen, hain zuzen. Zazpi piletan jarri zituzten, lagunak baino bat gehiago, zeren lapurrak sei bakarrik bait ziren.

-Zeinentzat da zazpigarren hau?- galdegin zuen batek.-

-Hildakoari urdailean sastakada bat ematen dionarentzat- eranztun zion buruzagiak-.

Hori entzutean, galdera egina zuen lapurrak esan zuen:

-Neuk emango diot.