Εισαγωγή

Το 19ο Δημοτικό σχολείο Κατερίνης συμμετείχε στο πρόγραμμα ERASMUS+ 2018-20 με θ΄έμα:"Modern Odysseus in the arms of Europe".

Στόχος του προγράμματος ήταν να οριοθετήσουμε και να ενισχύσουμε την Ευρωπαϊκή μας ταυτότητα κρατώντας την ιστορική μας συνειδητότητα και να δημιουργήσουμε τον Ευρωπαίο- Οδυσσέα, μια περσόνα με στοιχεία από όλες τις χώρες της Ευρώπης.

Οι χώρες που συνεργάστηκαν μαζί μας στο ταξίδι της αναζήτησης της γνώσης , της γνωριμίας του άλλου και της αποδοχής του, ήταν η Ισπανία, η Λετονία, η Πορτογαλία και η Κροατία.

Οι μαθητές μας κατανόησαν ότι όλοι σε κάποια φάση της ζωής μας μπορεί να γίνουμε «Οδυσσείς» και προετοιμάστηκαν για τον κοινωνικό τους ρόλο και τις αυξημένες απαιτήσεις του σύγχρονου κόσμου.

Στα πλαίσια αυτού του προγράμματος ασχολήθηκαν και με τη συγγραφή μιας ιστορίας που μιλάει για το ταξίδι του "Σύγχρονου Οδυσσ΄εα" , για την αναζήτηση μιας καλύτερης ζωής σε μια νέα πατρίδα.

Τα πράγματα δεν είναι πάντα εύκολα αλλά αξίζει να προσπαθήσουμε...

Πριν μερικά χρόνια στα προάστια μιας μεγάλης πόλης της Ανατολής ζούσε ο Αλή με την οικογένειά του, τη γυναίκα του και τα 5 παιδιά του. Είχε ένα όμορφο σπίτι με μεγάλο κήπο όπου ζούσαν ευτυχισμένοι.

Δούλευε ως δάσκαλος στο σχολείο της γειτονιάς του. Όλοι οι μαθητές του τον αγαπούσαν γιατί ήταν καλοσυνάτος και πολλές φορές μιλούσε για τη συναδέλφωση μεταξύ των λαών και την ειρήνη.

Όμως , ξαφνικά μια μέρα βόμβες άρχισαν να πέφτουν στην πόλη του Αλή. Ένα μεγάλο μέρος της πόλης καταστράφηκε και μέσα σ’ αυτά και το σπίτι του Αλή. Πολλοί γνωστοί , συγγενείς και φίλοι, σκοτώθηκαν. Ο ίδιος έπρεπε να αποφασίσει αν θα μείνει με κίνδυνο της ζωής του ή να φύγει για να σωθεί.

Με πόνο ψυχής αποφάσισε να φύγει μαζί με την οικογένειά του σε μια χώρα της Ευρώπης, στην οποία υπήρχε ειρήνη. Το μόνο που κατάφερε να πάρει μαζί του ήταν λίγες φωτογραφίες από παλιές χαρούμενες οικογενειακές στιγμές, λίγα ρούχα και τα λιγοστά χρήματα που είχε στο σπίτι του.

Μπήκε σε μια βάρκα μαζί με πολλούς άλλους, όπου οι συνθήκες ήταν άθλιες. Πολλές φορές κινδύνεψαν να πνιγούν. Τρόμος, αγωνία και φόβος ήταν έντονα χαραγμένα στα πρόσωπά τους. Μετά από διήμερο ταξίδι έφτασαν στα παράλια ενός ελληνικού νησιού. 

Η βάρκα τους ναυάγησε και οι ντόπιοι κάτοικοι τους μάζεψαν, τους έδωσαν ζεστά ρούχα και φαγητό. Αν και δεν καταλάβαιναν τη γλώσσα τους, ένιωθαν τη ζεστασιά και βάζοντας το χέρι στην καρδιά τους, τους ευχαρίστησαν και έδειξαν την ευγνωμοσύνη τους. Ο Αλή, αφού συνήλθε , έψαξε να βρει την οικογένειά του και δυστυχώς διαπίστωσε πως ένα από τα παιδιά του λείπει. Ο πόνος του ήταν απερίγραπτος. Άρχισε να κλαίει με λυγμούς. Ύστερα από αρκετή ώρα τα δάκρυα στέρεψαν. Μαζεύοντας όση δύναμη του περίσσεψε, μάζεψε την οικογένειά του και ακολούθησε του υπόλοιπους ναυαγούς σε ένα hot spot. 

Εκεί τους έδωσαν μια σκηνή, τους εξασφάλιζαν το καθημερινό φαγητό τους και τους πρόσφεραν ιατρική περίθαλψη. Όμως, όσο κι αν φαινόταν ότι τους είχαν εξασφαλίσει τη διαβίωση, ο ίδιος υπέφερε γιατί δεν είχε τις ανέσεις του σπιτιού του, δεν είχε δουλειά και έπληττε φοβερά. Όμως, βλέποντας ότι δεν υπάρχει πιθανότητα επιστροφής στην πατρίδα του, αποφάσισε να μάθει ελληνικά μαζί με την οικογένειά του.

Μια ΜΚΟ φρόντισε να του εξασφαλίσει σπίτι στην πόλη. Τα παιδιά του πήγαν στο σχολείο της γειτονιάς τους και ο ίδιος έπιασε δουλειά σε έναν φούρνο. Η ζωή άρχισε να μπαίνει σε έναν ρυθμό. Δεν ήταν όμως όλα εύκολα.

Στην πολυκατοικία όπου έμεναν δεν τους δέχτηκαν όλοι με τον καλύτερο τρόπο, δεν τους μιλούσαν και μόλις γυρνούσαν την πλάτη τους άκουγαν προσβλητικά σχόλια για αυτούς. Αυτό στενοχωρούσε τον Αλή και την οικογένειά του.

Υπήρχαν όμως και καλοί γείτονες που τους μιλούσαν με ευγένεια, τους πρόσφεραν ρούχα για τα παιδιά τους, κουβέρτες και οικιακό εξοπλισμό. Έτσι η ζωή τους άρχισε να γίνεται καλύτερη.

Ένα γεγονός που άλλαξε τελείως τη στάση και τη συμπεριφορά των γειτόνων απέναντι σε αυτόν και στην οικογένειά του ήταν όταν ό Αλή έμαθε πως μια ελληνική οικογένεια είχε οικονομικά προβλήματα και αυτός τη βοηθούσε κρυφά φέρνοντας ψωμί από τον φούρνο. Τώρα πλέον όλοι άρχισαν να τον συμπαθούν και στο πρόσωπό του έβλεπαν έναν καλό άνθρωπο.

Ο καιρός περνούσε , τα παιδιά μεγάλωναν και σιγά σιγά άρχισαν να αποκτούν φίλους και να γίνονται αποδεκτοί από περισσότερους κατοίκους της πόλης. Ο ένας από τους γιους του γνώρισε μια κοπέλα και αποφάσισαν να παντρευτούν.

Ο Αλή κάλεσε στο γλέντι όλους τους συγγενείς και τους γείτονες. Οι περισσότεροι ανταποκρίθηκαν. Ήρθαν με τα δώρα τους και έγινε ένα υπέροχο γαμήλιο γλέντι. Για πολύ καιρό η γειτονιά συζητούσε για το ευχάριστο γεγονός.

Ο πόνος του Αλή και η νοσταλγία του για την πατρίδα του άρχισε να γλυκαίνει. Σιγά σιγά ένιωθε πως μια νέα πατρίδα του άνοιγε την αγκαλιά της κι αυτός ένιωθε ασφάλεια μέσα της.

Η γαλήνη της ψυχής του μετατράπηκε σε ευτυχία όταν τον ειδοποίησαν πως το χαμένο του παιδί βρέθηκε στην Ιταλία και σε λίγο καιρό θα ήταν πάλι κοντά του. Όλη η οικογένεια σε μια νέα πατρίδα.