O Μηνάς

είναι ένα αγόρι που μένει στο Ηράκλειο της Κρήτης. Επειδή βαριόταν τη ζωή του και είχε κουραστεί από την καθημερινότητα αποφάσισε να συμβουλευτεί την εταιρία ψυχαγωγίας και πολιτισμού την οποία είχε βρει στο Google. Ονομαζόταν "Θες να μάθεις και να δεις; Έλα την Τετάρτη" και διοργάνωνε δραστηριότητες κάθε Τετάρτη. Βρήκε λοιπόν τη διεύθυνση στο ίντερνετ και πήγε.

Το κτίριο βρισκόταν στις Αρχάνες και ήταν ένα διώροφο κτίριο με αρκετές ζωγραφιές στους τοίχους εσωτερικά κι εξωτερικά.

Μπαίνοντας μέσα βρέθηκε σε μια μεγάλη αίθουσα όπου εργάζονταν σε χαλαρούς ρυθμούς 24 εργαζόμενοι στα προσωπικά τους γραφεία, μπροστά από ένα φορητό υπολογιστή ο καθένας. Χαιρέτησε κι ευθύς ξεπρόβαλε από ένα άλλο γραφείο η Διευθύντρια της εταιρίας.

Αυτή τον χαιρέτησε εγκάρδια και προσπάθησε να τον ενημερώσει για το έργο της εταιρίας. Έτσι όπως είχε γυρίσει την πλάτη της στα 24 γραφεία, ο Μηνάς παρατήρησε ότι οι εργαζόμενοι άρχισαν να διαφοροποιούν σιγά σιγά τις κινήσεις τους και τη συμπεριφορά τους.

Κάποιοι από αυτούς έβγαλαν κάτι κέρματα από τις τσέπες τους και τα κοίταζαν με θαυμασμό! τα σήκωναν και τα άφηναν στο γραφείο τους με πολλή αφοσίωση, κάνοντας τον χαρακτηριστικό ήχο. Όσοι δεν είχαν κέρματα έκαναν θόρυβο με τα μπουκαλάκια του νερού.

Άλλοι πάλι άρχισαν να κόβουν χαρτάκια σε πολύ μικρά κομματάκια.

Μερικοί κόβαν, αντί για χαρτάκια, τις σβήστρες τους ή τα μαλλιά των διπλανών τους.

Πολλοί ήταν αυτοί που βάλθηκαν να ξύνουν πυρετωδώς τα μολύβια τους, ΟΛΑ, ακόμα κι αυτά που είχαν ήδη μύτη!

Ένας εργαζόμενος έβαλε με προσοχή όλους τους στυλούς στο γιακά της μπλούζας του φτιάχνοντας ένα ωραίο κολιέ!

Ένας άλλος έβγαλε ένα μπολάκι με φαγητό και το μύριζε ένω κάποιος άλλος είχε ακουμπήσει το κεφαλάκι του στο γραφείο του και φαινόταν να είχε πάρει έναν υπνάκο. Οι υπόλοιποι απλώς ζωγράφιζαν χαλαρά.

Σε αυτό το σημείο κάποιος που καθόταν στη μέση της αίθουσας σηκώθηκε κι έριξε κάτω με θόρυβο το ένα γραφείο.

Ο Μηνάς γούρλωσε τα μάτια του κι έδειξε να πανικοβάλλεται.

Τότε, αντιλαμβανόμενη αυτό που συνέβαινε η Διευθύντρια, με τσιτωμένο το πρόσωπο και μάτι που γυάλιζε, γύρισε απότομα προς τη μεριά των γραφείων κι άρχισε να μετράει με το χέρι τεντωμένο, δείχνοντας τα τρία δάχτυλα του χεριού της (αντίχειρα, δείκτη, μέσο) και τσιρίζοντας:"1,2,3!!!! Τελεία!!!!!"

Οι εργαζόμενοι σταμάτησαν αμέσως τις περίεργες δραστηριότητές τους κι έτρεξαν στη θέση τους σαν να μην έγινε τίποτα.

Η διευθύντρια ξαναγύρισε προς το μέρος του Μηνά, χαμογελώντας κι αυτή, λες κι όλα αυτά ήταν τελείως φυσιολογικά και συνέχισε να μιλάει αδιάφορα.

Εκείνη τη στιγμή η πόρτα άνοιξε και μπήκε μέσα μια χαρούμενη νεαρή γυναίκα που όλοι χαιρέτησαν με ενθουσιασμό.'Ηταν η υποδιευθύντρια, η οποία κρατούσε ένα μπουκέτο λουλούδια κι έτρεξε κι έβαλε ένα γαρύφαλλο στ'αυτί του κάθε εργαζόμενου. Κάποιες εργαζόμενες ευθύς σηκώθηκαν και χόρεψαν τσιφτετέλι ενώ οι υπόλοιποι χειροκροτούσαν!!!

Για κάποιο περίεργο λόγο ο Μηνάς ένιωσε σαν το σπίτι του κι ήταν σίγουρος ότι ήθελε πάρα πολύ να συμμετέχει στις δραστηριότητες αυτής της εταιρίας. Έτσι ρώτησε με αγωνία την διευθύντρια αν υπήρχε κενή θέση στο πρόγραμμα και με χαρά πληροφορήθηκε ότι υπήρχε μια!

Την επόμενη μέρα ο Μηνάς πήγε στην εταιρία για την πρώτη του Τετάρτη! Του είπαν ότι θα έφτιαχναν χάρτες απο πλαστελίνη. Πήγε σε ένα ντουλάπι,  όπως του είχαν πει, για να πάρει πλαστελίνη,