Λίγα λόγια για τον συγγραφέα

Ο Γιώργος Τζαβέλλας (1916-1976) ήταν Έλληνας αυτοδίδακτος σκηνοθέτης και Σεναριογράφος του ελληνικού κινηματογράφου, θεατρικός συγγραφέας και στιχουργός. Στην αρχή, συνεργάστηκε με τον Νίκο Τσιφόρο σε σενάρια για το θέατρο και κατόπιν στράφηκε στον κινηματογράφο. Μαζί έγραψαν το θεατρικό έργο Ο κλέφτης της καρδιάς μου που παρουσίασε ο θίασος Μακρή-Χαντά-Οικονόμου το 1936 σε μορφή οπερέτας και με δική του μουσική. Αρκετές ταινίες του έγιναν επιτυχίες (Ο μεθύστακας, Η Αγνή του λιμανιού, Το Σοφεράκι, Η Κάλπικη λίρα) και θεωρούνται από τις σημαντικότερες του ελληνικού κινηματογράφου. Θεωρείται ο πρώτος σκηνοθέτης που αποδέσμευσε τους ηθοποιούς από το στομφώδες θεατρικό παίξιμο στον κινηματογράφο καθώς και ο πρώτος που εισήγαγε τον διπλό άξονα αφήγησης (Κάλπικη Λίρα) και τη σπονδυλωτή άρθρωση (Μεθύστακας). Μέσα από τη μυθοπλασία των ταινιών του έδινε την αίσθηση του πραγματικού, με ηθικολογικές προσεγγίσεις και στοιχεία νεορεαλισμού. Με την ταινία Η δε γυνή να φοβήται τον άνδρα κέρδισε το βραβείο σκηνοθεσίας στο φεστιβάλ του Σικάγο.

Περίληψη του έργου

Ο Αντώνης Κοκοβίκος, υπάλληλος υπουργείου, ζούσε επί δέκα χρόνια με μια φτωχή και αγράμματη γυναίκα, την Ελένη. Αυταρχικός και σατράπης καθώς ήταν, της συμπεριφερόταν σαν σκλάβα, αποφεύγοντας να τη γνωρίσει ακόμα και στους φίλους του. Εκείνη υπέμενε αγόγγυστα τα πάνδεινα, φροντίζοντας, αγαπώντας και υπακούοντας τον Αντωνάκη της. Στην κηδεία ενός φίλου του, του Μιχαλάκη, ο Αντώνης αναγκάζεται να συστήσει την Ελένη στους φίλους του, οι οποίοι εκτιμούν αμέσως τα προσόντα της Ελένης. Όλοι τώρα τον πιέζουν να την παντρευτεί, πράγμα που γίνεται. Αμέσως μετά το γάμο, ο Αντώνης διαπιστώνει ότι τώρα η Ελένη άλλαξε και έχει απαιτήσεις, πράγμα που τον εξοργίζει πολύ και τον κάνει να θέλει διαζύγιο. Η Ελένη δέχεται το διαζύγιο αλλά αρνείται την διατροφή. Μετά από αρκετά χρόνια, οι δύο πρώην σύζυγοι ξανασυναντιούνται στο παλιό τους σπίτι, το οποίο τώρα κατεδαφίζεται για να γίνει πολυκατοικία. Οι αναμνήσεις τούς φέρνουν κοντά κι αποφασίζουν να δώσουν στη σχέση τους μια δεύτερη ευκαιρία.

-Γκρεμίζεται; Μπα θα γίνει πολυκατοικία; Και γιατί να με συγκινεί;

Επειδή έμενα κάποτε σε αυτό το ερείπιο; Όοοχι όχι όχι όχι  λάθος, δεν είμαι καθόλου ρομαντικός.

-Εστιατόρια!

-Εμένα μου λέτε κύριε; Δράμα τα εστιατόρια! Φρρρρρρρρρρρρ...

-Μόνο δράμα; Και αηδία κύριε!

«Αυτό μας έλειπε, να ξεπέσουμε και στις καμαριέρες των ξενοδοχείων, δεν είναι ζωή αυτή, δράμα το ξενοδοχείο, αίσχος το εστιατόριο! Άντε τώρα να ξανακοιμηθώ.»

– Βάστα ρε Καραβάγγο! Σιγά ρε Καραβάγγο, κόντεψες να με σκοτώσεις ρε! Μπαααααα! Ειδοποιήα ρε ότι ξαναπιάνουμε δουλειά, ειδοποιήα με! Μπααααααααα!

"Δέκα χρόνια εδώ μέσα τα ζησες Αντωνάκη μου, τα καλύτερά σου τα νιάτα, πάνε! Πωλούνται παλαιά υλικά, σα να μπήκες σε νεκροταφείο αναμνήσεων, πόσα δεν έχει να σου θυμίσει κάθε τοίχος, κάθε γωνιά, παράξενο συναίσθημα! "

– Αντωνάκη μου! Αντωνάκη μου, γύρισες;

Άργησες σήμερα Αντωνάκη μου τέσσερις η ώρα...

– Τι συμβαίνει κυρία Ελένη; Παρατήρηση μου κάνεις;

– Κουμπίιι;

– Βελόνα και κλωστή γρήγορα, βελόνα και κλωστή

– Βελόνα και κλωστή

– Βελόνα και κλωστή, βελόνα και κλωστή.

– Μη μου στεναχωριέσαι Αντωνάκη μου, θα γίνεις κι εσύ μια μέρα δ/ντης και θα σκάσουν όλοι από τη ζήλια τους στο υπουργείο. – Κοιτάχτε τις βελόνες σας και τα κουμπιά σας κυρία Ελένη κι αφήστε τα ανδρικά ζητήματα.

– Τακατακατακα σταμάτα Μιχαλάκη το μοτεράκι την άδειασες την πιατέλα!

– Άκου μοτεράκι!

– Καλά λέω! Είπαμε να φας μιας κι έγινες έφορος, να φας όχι και να σκάσεις!

– Έχω άλλη φιλενάδα; Εκτός από σένα ποιος πατάει μεσ’ το σπίτι μου;

– Και ποιος θες να πατήσει; Υπάρχει άνθρωπος στη γειτονιά που να μην έχει τσακωθεί μαζί του; Ο ανθρωποφάγος; Μη κοιτάς εγώ, εγώ δεν τον φοβάμαι, εγώ... σου μυρίζει τίποτα;

– Α! Ξέχασα να στο πω που είδα τη στρίγγλα στο δρόμο, μου γύρισε την πλάτη της κι εγώ της γύρισα τη δική μου. Μμμμμ να έτσι χαχαχα

– Βρε ποιον άνηθο; Βρε ποιον άνηθο βρε δε σε χωράει ο τόπος! Άντε! Άντε μη βλέπω τα μούτρα σου. Άντε φύγε, στα τσακίδια!

– Τσακίστηκα κύριε! Ευχαριστώ!!!

– Α! Καλημέρα σας κυρία Μπεμπέκα. Αχ με γεια το καπελάκι! – Ευχαριστώ Θεμιστοκλή.

– Σαν το φέσι της Μπουμπουλίνας δεν είναι;

– Εγώ είμαι μία παντρεμένη κυρία και δεν καταδέχομαι να κατεβώ στη πόρτα μιας αστεφάνωτης! Μιας παστρικιάς!

– Πώς βρίζετε έτσι κυρία μου;

– Δεν την έβρισα κύριε πόλισμαν! Παστρικιά την είπα!

– Στραβή είσαι; Να τος κι ο κακούργος! Ολοζώντανος! Και το στεφάνι απάνω στο κεφάλι του πέφτει. Το δες;

– Αχχχ Ιιιι μαμά μου!

– Ολοκάθαρο!!!

– Α...Α...Αντωνάκη μου! Πότε μπήκες;

– Μπεμπέκα! Η κυρία φοράδα! Ουστ!!! Ουστ από δω μη σε κατρακυλήσω από τις σκάλες.

– Αγριάνθρωπε!

– Δε μου λες Αντώνη, έχεις καιρό να δεις το Μιχαλάκη;

– Από προχθές.

– Ε, άμα τον ξαναδείς να μου γράψεις! Ο Μιχαλάκης τα τίναξε.

– Τιιιιιι;

– Κοινωνικά. Γάμοι, γάμοι, γάμοι...

– Θα πάτε σε γάμο κύριε; Και στα δικά σας!

– Ε άι να χαθείς ζωντόβολο! Και στα δικά μου! Να φας τη γλώσσα σου. Ασ' τους γάμους, παρακάτω, κηδείαι.

– Παιδιά! Για σταθείτε, για σταθείτε γενική επίθεση επειδή ξεσπάθωσε ο τσεκουράτος; Εδώ ήρθαμε να πιούμε ένα καφεδάκι, λόγω της κηδείας, όχι από κηδεία να το γυρίσουμε σε γάμο!

– Θέλεις να σε πάω και σε κηδεία! Άκου σε κηδεία!

Δε με ξέρεις εμένα, θα σε πάω σε γάμο εγώ κυρία Ελένη!

– Ναι ναι Αντωνάκη μου!

– Σε γάμο και να ’ναι κι ο δικός σου!