Μια φορά κι έναν καιρό σε μια ήσυχη πόλη έμεναν δύο φίλοι που ήταν αχώριστοι. Πιο πολύ τους έβλεπες μαζί παρά μόνους τους τον καθένα. Το ο ήταν πάντα παρέα με το υ. Βέβαια το ο, έτσι στρογγυλό όπως ήταν, κατρακυλούσε πιο γρήγορα από το υ ,που έπρεπε να χοροπηδήσει για να προχωρήσει, κι έφτανε παντού πρώτο. Ενώ το υ ερχόταν πάντα πίσω του.

Τα άλλα γράμματα που τους έβλεπαν τους έλεγαν συνέχεια:

Ουουουου!!! Τι ταιριαστή παρέα που κάνετε!

Ουουουου!!! Τι ωραίοι που είστε μαζί!!

Πολύ τους άρεσε αυτό που άκουγαν και χαμογελούσαν ευχαριστημένοι. Ώσπου μια μέρα εκεί που περπατούσαν, με το ο να πηγαίνει πάντα μπροστά, εκείνο γυρίζει με ενθουσιασμό και λέει στο υ:

Τι θα έλεγες να αλλάξουμε όνομα;

Μα τι είναι αυτά που λες; Εμένα μου αρέσει το όνομά μου.

Κι εμένα μου αρέσει το δικό μου αλλά έλεγα όποτε κάνουμε παρέα να έχουμε ένα κοινό όνομα, όπως τα συγκροτήματα.

Και πώς δηλαδή να μας φωνάζουν;

Χάρηκε το υ με αυτή την ιδέα και δέχτηκε με χαρά. Έτσι από τότε, όποτε τους έβλεπαν χώρια τους έλεγαν με τα ξεχωριστά τους ονόματα κι όποτε τους έβλεπαν μαζί τους φώναζαν ου.

Αφού όλοι μας λένε Ουουουου όποτε μας βλέπουν λέω να μας φωνάζουν ου.

Άρχισαν να κάνουν πιο πολύ παρέα. Τους άρεσε να πηγαίνουν πολλές βόλτες και σε κάθε βόλτα έβρισκαν τόσα πράγματα με το ονόμά τους μέσα! Στους δρόμους έβλεπαν τους σκύλους να τους κουνούν την

Όταν πήγαιναν στη θάλασσα έβλεπαν

ουρά τους.

τα πουλιά να πετούν στον ουρανό,

την βαρκούλα,

τον κάβουρα στην αμμουδιά.

Στο δάσος έβλεπαν

την κουκουβάγια,

τις πεταλούδες,

τον σκίουρο

και μικρούλικα σκουληκάκια.

στους κάμπους έβλεπαν

γαϊδούρια,

γαλοπούλες και

κουνέλια.

Όλα πήγαιναν μια χαρά ώσπου μια μέρα το υ συνάντησε το ο και φαινόταν στεναχωρημένο και κατσουφιασμένο. Το ο παραξενεύτηκε πολύ που έβλεπε έτσι τον φίλο του και δεν άργησε να τον ρωτήσει:

Τι έχεις και είσαι τόσο κατσούφης σήμερα;