Ja, mój braciszek i starsza siostra Milena, jedenaście dni temu wyruszyliśmy w podróż do domu.

- Daleko jesce? - zapytał malutki Alex.

- Mmm... Już niedługo. - zapewniła go Milena. - - Za dwa dni dojdziemy do wioski Janerti.

Milczałem. Wędrówka podczas burzy śnieżnej w górach nigdy nie jest łatwa. Szliśmy na górę Karni. Podobno ze szczytu widać cały świat. I tak nie mamy nic do stracenia. Góry nadal nie było widać.

- Janerti?! - zapytałem zdziwiony.

- Ćśś... - szepnęła Milena.

- Co się stało?

- Cicho! - znów powiedziała. Usłyszeliśmy szczękanie zębami. - To sile. - Wyciągnęła sztylet.

- Uważajcie!

Zaczęliśmy biec ile sił w nogach. W pewnym momencie poślizgnąłem się i upadłem. Podnosząc się ze śniegu, zobaczyłem, że otoczyła mnie grupa sili – duchów dzikich wilków. W pewnym momencie jeden z nich, chyba największy rzucił się na mnie i wszystkie odskoczyły by zastygnąć bez ruchu.

- Aaa!!! – krzyknąłem. – Aaa jak boli, ugryzł mnie! – wrzasnąłem zdziwiony.

Stanąłem na nogi i zacząłem uciekać jak najdalej mogłem. Uff udało się. Nie wiedziałem, gdzie jestem. Zgubiłem się. Szedłem tak przez cały dzień aż natknąłem się na starą chatkę. Postanowiłem zapytać właściciela o drogę do wioski Janerti. Zapukałem w drzwi chaty. Nic. Zapukałem jeszcze raz. Cisza. Po krótkim zastanowieniu, otworzyłem drzwi.

- Halo? Jest tu ktoś? - było cicho jak w grobie.

Po lewej stronie zauważyłem łóżko. Byłem tak zmęczony, że podszedłem i runąłem na nie jak kłoda. Zasnąłem szybko, lecz śnił mi się koszmar. Usłyszałem głos:

- Kacper, Kacper! - krzyknął upiornie.

Zdawało mi się, że byłem w białym pomieszczeniu, tylko biel i biel.

- Kacper! - krzyknął jeszcze raz.

- Tak?! - powiedziałem już bardzo przestraszony.

- Wyjdź stąd albo zostaniesz uwięziony tu na wieki!!! – krzyknął.

- Skąd znasz moje imię?!

- Ja wiem wszystko!