α

ι

Μια φορά κι έναν καιρό ήταν μια κοπέλα που την έλεγαν α κι ένα αγόρι που το έλεγαν ι. Οι δυο τους ήταν πολύ αγαπημένοι και μονιασμένοι. Περπατούσαν στο δρόμο αγκαλιασμένοι κι ευτυχισμένοι. Μια μέρα το ι πήρε την μεγάλη απόφαση και είπε στο α:

ι

Καλή μου, σε αγαπώ τόσο πολύ που δεν μπορώ να σε αποχωριστώ. Εμείς οι δύο ταιριάζουμε τόσο! Είμαστε χαρούμενοι μαζί, περνάμε υπέροχα και δεν μαλώνουμε ποτέ. Τι θα έλεγες να παντρευόμασταν;

Το α δεν πίστευε στ' αυτιά του. Ταίριαζε τόσο πολύ με το ι που δέχτηκε με μεγάλη χαρά. Αμέσως άρχισαν οι προετοιμασίες του γάμου. Το ι δεν ήθελε να χαλάσει κανένα χατίρι στο α και το άφηνε να κάνει ό,τι ήθελε η καρδιά της. Διάλεξε τα λουλούδια που ήθελε, τις μπομπονιέρες που ήθελε ακόμα και το κουστούμι που θα φορούσε ο γαμπρός στην εκκλησία. Και το ι τα δεχόταν όλα χωρίς αντίρρηση.

Όλα ήταν έτοιμα για τον γάμο. Όλες οι προετοιμασίες είχαν γίνει χωρίς να τσακωθούν για το παραμικρό. Ώσπου έφτασε η μέρα του γάμου. Όλα πήγαιναν όπως τα είχαν σχεδιάσει και οι καλεσμένοι έμειναν πολύ ευχαριστημένοι. Το α έλαμπε μέσα στο νυφικό του και το ι καμάρωνε που πήρε μια τόσο καλή γυναίκα. Αυτό τουλάχιστον νόμιζε μέχρι που ο παπάς τους ρώτησε τι όνομα να γράψει στα πιστοποιητικά. Εκεί έγινε ένας καβγάς τρικούβερτος.

α

ι

Τι εννοείτε πάτερ; Φυσικά και θα μας λένε ο κύριος και η κυρία ι. Ο άντρας δίνει το όνομα στην οικογένεια!

Μα τι λες καλέ μου; Αρνούμαι να με λένε κυρία ι. Άκου κυρία ι... Να περπατάω στο δρόμο και να μου φωνάζουν όλοι ι; Γιατί να μη δώσουμε το δικό μου όνομα; Έτσι, για αλλαγή. Ακούγεται και πιο αριστοκρατικό. Ααααα!!!

ι

α

ι

Τι είναι αυτά που λες γυναίκα; Πού ξανακούστηκε τέτοιο πράγμα; Να πηγαίνω δηλαδή στο καφενείο και να μου λένε Α! ήρθε το α; Αστεία πράματα...

Άρχισαν λοιπόν να μαλώνουν για το όνομά τους και κανένας δεν συμφωνούσε με τον άλλο. Ο παπάς στο τέλος εκνευρίστηκε. Νόμιζε ότι δεν θα τελείωναν ποτέ αν δεν σκεφτόταν εκείνος τη λύση.

Παιδιά μου μη μαλώνετε. Μόλις παντρευτήκατε κι αρχίσατε τους τσακωμούς; Θα σας πω εγώ τι θα γίνει. Να μη σας λένε ούτε α ούτε ι. Να βρείτε ένα άλλο όνομα. Ξεχωριστό. Ας πούμε ε.

Οι νιόπαντροι άρχισαν να το σκέφτονται για λίγο. Στο τέλος αποφάσισαν ότι δεν ήταν καθόλου κακή ιδέα.

Εγώ λέω να συμφωνήσουμε γυναίκα μου. Είναι κρίμα να μαλώνουμε, ακόμα δεν παντρευτήκαμε!

Δίκιο έχεις άντρα μου. Ας μην ξεκινήσουμε στραβά. Δέχομαι κι εγώ.

α

ι

Έτσι το α και το ι αποφάσισαν να τους λένε ο κύριος και η κυρία ε. Οι μέρες περνούσαν αλλά όχι και τόσο ευχάριστα. Όπου πήγαιναν το α πήγαινε πάντα μπροστά και το ι, που ήταν πιο αδύνατο, ακολουθούσε και δεν φαινόταν καλά- καλά. Όλοι χαιρετούσαν μόνο την κυρία ε γιατί τον κύριο ε δεν τον έβλεπαν. Αυτό άρχισε να εκνευρίζει το ι ώσπου μια μέρα δεν άντεξε.

ι

Άκου να σου πω γυναίκα, από δω και στο εξής εγώ θα πηγαίνω μπροστά κι εσύ θα ακολουθείς. Όλο με κρύβεις και δε φαίνομαι.

α

Εγώ σε κρύβω άντρα μου; Φάε λίγο να παχύνεις!

Άρχισαν λοιπόν να καβγαδίζουν και πάλι. Άκρη δεν έβγαζαν ώσπου το α είπε να υποχωρήσει.