Θυμάστε που η κυρία α και ο κύριος ι παντρεύτηκαν; Με τον καιρό απέκτησαν δύο παιδάκια κι έφτιαξαν μία μεγάλη οικογένεια. Ένα κοριτσάκι που το έλεγαν ο κι ένα αγοράκι που το έλεγαν ι. Όταν έβγαιναν όλοι μαζί τους χαμογελούσαν και τους χαιρετούσαν:

Τι κάνουν οι κύριοι και οι κυρίες;

ο

ι

Τα παιδιά ήταν τόσο αγαπημένα μεταξύ τους που δεν χωρίζονταν ποτέ. Έπαιζαν μαζί, διάβαζαν μαζί ακόμα και το ίδιο δωμάτιο μοιράζονταν.

Όταν τα παιδιά μεγάλωσαν η μαμά τους αποφάσισε να πάει το καθένα σε διαφορετικό δωμάτιο. Το σπίτι ήταν αρκετά μεγάλο και είχε δύο παιδικά, πολύ όμορφα. Μόνο που το ένα ήταν λίγο πιο μεγάλο από το άλλο. Η μαμά δεν μπορούσε να αποφασίσει ποιο παιδί θα έπαιρνε το μεγαλύτερο δωμάτιο, γι' αυτό σκέφτηκε να τα ρωτήσει και να αποφασίσουν μόνα τους.

ο

Εγώ φυσικά θα πάρω το μεγαλύτερο δωμάτιο γιατί είμαι μεγαλύτερη και είμαι και κορίτσι. Άσε που οι κυρίες πάντα προηγούνται.

ι

Μα, αυτό είναι αδικία, γιατί να πάρεις εσύ το μεγαλύτερο δωμάτιο κι όχι εγώ; Εξάλλου, το ποδήλατό μου δε χωράει στο μικρότερο δωμάτιο!

ο

ι

Μην το σκέφτεσαι, θα γίνει αυτό που λέω εγώ.

Μα πάντα αυτό που λες εσύ γίνεται...

είπε το ι κι άρχισε να κλαίει.

Το ο στενοχωρήθηκε λιγάκι...

ο

Μην κλαις μικρέ μου αδερφούλη. Δεν γίνεται πάντα αυτό που θέλω εγώ. Θα στο αποδείξω. Όλοι μας οι φίλοι όταν μας βλέπουν ξέρεις ότι μας φωνάζουν με το όνομά σου; Εμένα δεν με λένε ποτέ. Συνέχεια λένε:

Καλώς τα ι. Τι κάνετε ι; Ι ελάτε να παίξουμε!

ο

Αλλά εγώ δεν παραπονέθηκα ποτέ γιατί προτιμώ να μας φωνάζουν ι παρά ο σαν να βλέπουν κάτι τρομερό. Γιατί τώρα δεν μου κάνεις κι εμένα το χατίρι;

ι

Αλήθεια λες; ι μας φωνάζουν;

Το ι σαν να μαλάκωσε λιγάκι...