BİR YAPRAK DÜŞTÜ DALINDAN

    Evvel zaman içinde, kalbur saman içinde, kalbur ile su taşıdım, sulayamadım. Buğday ektim, arpa bitti. Keçilerim sarpa gitti. Ne talihsiz insanmışım, zemherinin soğuğunda ateş başımda bitti. Ne yapayım da avunayım derken fikrim aklıma, dilim bu masala yetti.

Bir varmış bir yokmuş. Evvel zaman içinde, kalbur saman içinde uzak diyarlarda bir orman varmış. Bu ormanda yaşayan kudretli bir aslan varmış

Aslan bir gün ormandaki herkesi toplamış ve “Bu ormanın kralı benim!” demiş

Bunun üzerine ufacık tefecik, toparlak, sevimli bir tavşan; uzun kulaklarını oynata oynata “Hayır, benim!” demiş. 

Bu cesur davranış karşısında orada bulunan diğer hayvanların gözleri büyümüş. Hepsi hayretler içinde kalmış

    Tavşan devam etmiş:

Ben çok hızlı koşarım, ormanın kralı kesinlikle ben olmalıyım, diye ısrar etmiş. 

    Bizim tavşan düşünmüş taşınmış, e biraz da kaşınmış. Bakmış olacak gibi değil, aslanın sözlerine hak vermiş. Bütün hayvanlar da:

    demişler.

    Aslan gururla köşesine çekilmiş. Günlük güzellik uykusuna dalmadan evvel yanındakilere:

    Günler günleri kovalamış ve güz gelmiş. Güz mevsimi ağaçların yapraklarını dökme vaktiymiş. Eee, hafif bir rüzgâr esince de yaşlı çınar ağacının bir yaprağı düşüvermiş yere. Bunu gören kaplumbağa “Aaa! Bir yaprak düştü dalından, haberi olsun aslanın. Biri, aslana meydan okumaya, onun krallığını almaya geliyor.” diye düşünmüş. Bu haberi aslana iletmek için koşmaya başlamış.

    Kaplumbağayı yolda koşarken gören tavşan sormuş:

    Kaplumbağa:

    Tavşan başlamış koşmaya. Yolda tilkiyi görmüş:

Tilki kardeş, tilki kardeş, çabuk ol! 

    Bu sefer tilki koşmaya başlamış. Epey koşmuş, koşmuş ve yolda geyiği görmüş:

    Bu kez geyik başlamış koşmaya. Geyik yolda giderken kurbağaya rastlamış:

    Bu sefer kurbağa koşabildiği kadar koşmuş, sıçramış. Koşarken yolda sincaba rastlamış ve ona şöyle demiş:

    Onu öldürecekler. Bir yaprak düşmüş dalından, haber ver!