Bu kitap, eTwining ''Atasözlerimi yaşatıyorum'' proje ekibi öğrencilerinin ortaklaşa yazdıkları hikayelerle oluşturulmuştur.

Preview audio:

storyj.mp/aebnha8i3xh9

SU UYUR DÜŞMAN UYUMAZ

Bir gün ormanda geziyordum.Gezerken karşıma bi anda iki tane konuşan ve kavga eden iki köpek çıktı. Çok şaşırdım ve o an bayıldım. 20 dakika baygın kalmıştım.Uyandığımda o iki köpek aslında benim iki düşmanım olan Ahmet ve Serap çıkmıştı çünkü onların geliştirdiği bir insanı köpeğe değiştirme aracı ve uzaya ışınlama aracı olduğu için köpek kılığına girip beni Mars'a kaçırmışlardı bi an şok geçirdim ve oradan kaçmayı denedim ama olmadı çünkü beni bir kapsüle hapsetmişlerdi. Buradan çıkmak çok zordu. Bir süre düşündükten sonra aklıma bir fikir geldi. Bunu yapmam için malzemelere ihtiyacım vardı. Fakat bu fikir işe yaramadı.

Fikir düşünürken uyuya kalmıştım. 2-3 saat uyumuştum herhalde. Uyandığımda garip garip sesler geliyordu. Bu sesler; bir uğultu,rüzgar ve motor sesi gibi bir sesti Ahmet ve Serap kendi aralarında konuşuyorlardı. Anladığım kadarıyla şöyle diyorlardı

- Hemen kaçmalıyız Serap! Uzaylılar var burada

O an çok korkmuştum.Fakat Ahmet ile Serap çok rahattılar. .Çünkü onlar buradan yani Mars'tan gideceklerdi .Aklıma bir sürü kötü şey geldi. Hemen paniğe kapıldım. Sonra biraz düşümeye karar verdim.Aklıma gelen tek şey Serap ile Ahmet'in Dünya'ya gidip beni Mars'ta bırakıp uzaylıların beni görüp yanıma gelip sen sonsuza kadar burada kalacaksın ve çürüyeceksin demesiydi. O an öyle bir sinirlendim ki bağırmamla kapsülün camı kırıldı. Yanıma uzaylılar gelmeye başladı. Beni çok sevmişlerdi herhalde üstelik Türkçe'de biliyorlardı. Öyle şaşırdım ki bana şöyle dediler;

-Seni Ahmet ve Serap'mı getirdi buraya? diye sordular bende:

-Evet ne oldu ki? dedim ve şöyle dediler:-Onlar bizi Dünya'ya götürüceklerdi diye yalan söylediler. Diğer uzaylılar gittiler.İçlerinden biri Bizde yeni farkına vardık.Onlar hala Mars'ta. Bizde onları bulmaya çıkmıştık. O sırada çok acıkmıştım.

Uzaylılara:-Uzaylı kardeş ben biraz acıktım sizde yiyecek bir şeyler var mı?

Uzaylı kardeş:

-Olmaz olur mu bol bol var .

-Varsa biraz verir misiniz ?

-Tabii kide veririz.

-Ne yersin ?

-Ne varsa işte

- Tamam.

-Yemek yedikten sonran ben:

-Yemekler için teşekkür ederim.

-Bir şey değil.

Sonra Mars'tan çıkışın bir yolunu aramaya başladım ve uzaylılardan yardım istedim, kabul ettiler. Uzaylılarla beraber dünyaya gidecekken aracın motoru bozuldu. Uzaylılar tamir etmeyi bir kaç kere denediler başka bir yol bulmayı düşündüm ve uzaylılar beni Ay'a ışınladılar.

Ay'da üç astronot vardı. Onlar beni ve arkadaşlarımı alıp Dünya'ya getirdiler.

50. YIL ORTAOKULU PROJE EKİBİ

SADECE İYi NiYET KİNİ YOK EDER

Yıllar yıllar önce çok aksi bir padişah varmış bu padişah hiçbir şeyden mutlu olmazmış. Her şeye bir kulp bulurmuş. Bir gün çok uzaklardan bir misafir gelmiş.Bu misafir ise köyünde çok sevilen yardımsever babacan bir adammış. Herkesin yardımına koşarmış,yine köyünde amansız bir hastalığa yakalanmış küçük bir kız çocuğu varmış ...

-Merhaba çok saygıdeğer padişahım benim adım Emirhan Hocailyas köyünden geliyorum.

-Ben Hocailyas köyünü falan bilmem niye gelirsin buralaraaa.

-Padişahım bizim köyümüzde Serra isminde bir kız vardır.Bu kız çok akıllı ancak bu kızın bir tanede Zeynep isminde kardeşi vardır.Zeynep küçükken ateşli bir hastalık geçirdiği için gözleri görmemektedir.

Bu iki kardeşin annesi ve babası yokmuş Zeynep ve ablası Serra birlikte yaşıyormuş Zeynep'in gözlerinin tedavisi için bir tane ilaç almaları gerekiyormuş ama paraları olmadığı için ilacını alamıyorlarmış.Serra bir gün kardeşinin ilacı için Emirhan Bey ile konuşmaya gitmiş ve Emirhan Bey'e durumu anlatmış Emirhan Bey :

-Zeynepin ilacı için sana yardım edeceğim demiş.Emirhan Bey ne yapabileceğini düşünmüş ve aklına padişahtan yardım istemek gelmiş.Emirhan Bey yola koyulmuş.Ancak yolu pek bilmediği için yanlış yola sapmış yolun üstünde bir adam görmüş ve şöyle demiş Emirhan Bey:

- Merhaba buradan nasıl padişaha gidebilirim.

- Ya sen yolu çok saptırmışsın. İlk önce burdan geri gidiyorsun geri gittiğinde 4. aradan aşağıya iniyorsun ve ordan dümdüz yürüyorsun.

- Tamam çok sağol.

Emirhan Bey bunları padişaha anlatmış padişah demiş ki:

- Senin buraya nasıl geldiğini sormadım ! Demiş sinirle. Emirhan Bey de demiş ki:

- Tamam padişahım ilacı verebilir misiniz.

- Hayır!

- Peki neden padişahım.

- Sen padişahına karşı mı çıkıyorsun!

- Estağfurullah efendim peki ya başka nereden alabilirim.

- Sen neden bu kadar iyisin ki bırak yaşasınlar.Demiş padişah.Emirhan Bey de demiş ki:

- Ben sadece Serra ve Zeynep'e değil yardım isteyen bütün insanlara yardım ederim.

- Sen nasıl böyle iyi niyetlisin.

- Ben gönlümden ne koparsa (kötü şeyler hariç.)yaparım efendim sizin gönlünüzden ne koparsa bana onu verebilirsiniz efendim.

Padişah düşünmüş ve Emirhan Bey'in söyledikleri ona ilham olmuş ve arkasını dönüp askerlerine demiş ki:

- Emirhan Bey'e istediği ilacı verin ve onu HOCAİLYAS köyüne atlı arabalarla götürün.

- Emirhan Bey çok sevinmiş ve demiş ki:

- Çok müteşekkir oldum efendim bunun karşılığında ne yapabilirim size.

- Sadece bana nasıl iyiliği ve iyi niyetliliği saldıysan diğer insanlara da sal , senden tek isteğim bu . Demiş.

- Emirhan Bey HOCAİLYAS köyüne gitmiş ve Zeynep'e ilacı vermiş ama hemen etki etmemiş.İki üç gün sonra Emirhan Bey Zeyneplere ziyarete gelmiş Zeynep artık görebiliyormuş çok mutlu olmuş ve Zeynep'i artık okula yazdırabilirmiş. Ama Serra'nın ve Zeynep'in parası yokmuş ve de Emirhan Beyin de ama Emirhan bey bir fikir bulmuş bütün köy ahalisinden para toplamış ve okula yazdırmış köyde okul olmadığı için karşı köye gidiyorlarmış bütün çocuklar. Emirhan Bey'de onu karşı köye yazdırıp yolu göstermiş. Artık Zeynep okula gidiyormuş. Emirhan Bey'de köy ahaline değil yardım isteyen herkese yardımcı olmuş.

HOCAİLYAS ORTAOKULU PROJE EKİBİ

HER ŞEYİN BAŞI SAĞLIK

Kış mevsimiydi. Arabaların , evlerin üstüne kar birikmişti.Etraf bembeyazdı. Çocuklar sıkıca giyinmiş; elinde eldiven , boyunlarında atkı , başlarında bere , ayaklarında ise çizme... Akşamdan beri yağan kar hala devam ediyordu. Çocuklar çeşit çeşit kardan adam yapmışlar üstelik onu giydirmeyi de unutmamışlardı. O gün en güzel kış mevsimi günüydü...

Pelin arkadaşları ile oyun oynamak için akşam aşağıya inmişti.Ama dışarıda çok fazla kalmıştı,bunun üzerine annesi onu çağırmıştı.

(Annesi)—Pelin hadi kızım eve gel,dedi

Pelin de koşa koşa eve geldi .Akşam yemeklerini yedikten sonra,yatma vakti gelmişti.Sabaha karşı Pelin birden öksürmeye başladı,annesi durumu fark edip Pelin'in yanına gitti.

—Ne oldu kızım sana? dedi

Eliyle anlını dokunarak ateşi var mı diye baktı.

—Pelin kızım çokta ateşin var, dedi

Ondan sonra hasteneye gittiler.Pelin'e serum taktılar, iğne yaptılar.Pelin daha iyi oldu.

—Sağlık gibi dost,hastalık gibi düşman.Bir daha dışarısı soğuk iken dışarıda fazla durma ,dedi.

—Tamam anne ,bir daha dışarısı bu kadar soğuk iken bu kadar oyun oynamam.

Pelin giderek iyileşmişti.Turp gibi olmuştu ama Pelin'in babası Volkan Bey parayı her şeyden üstün gören bir adamdı.Her şeye parasıyla sahip olacağını düşünüyordu. Yüksek kazançlı anlaşma yaptığı bir işletmeyle toplantıya gitmek için yola çıktı. Volkan Bey yolda bu anlaşma sayesinde ne kadar çok paraya sahip olacağını düşünürken akan trafiği unutmuştu.Yoldan çıkarak bir arabaya çarpmıştı. Volkan Bey çarptığı arabada bulunan çocuğu hayattan koparmıştı. Elindeki imkanlar doğrultusunda bütün maddi hasarı üstlenmesine rağmen sağlık noktasında çocuğun ölümüne sebep olduğu için paranın bir öneminin kalmadığını görerek sağlığın en büyük zenginlik olduğunu anlamıştı. Çünkü zenginliğin sadece parayla olmadığını, çarptığı adamın çocuğunu hayata sağlıklı bir şekilde geri getiremediğini anlamıştı.

Artık hiç bir iş yapamıyordu.

Bütün bu olanlar ailesindeki herkesi etkilemişti. Pelin'in dedesi herzaman kullandıgı bir atasözünü o gün ordada kullanmıştır. SAĞLIGI OLANIN UMUDU ,UMUDU OLANIN HERŞEYI VAR DEMEKTİR.

ATAKENT ORTAOKULU PROJE EKİBİ

Bir zamanlar küçük bir mahallede yaşayan Lina isminde bir kız vardı.Dört kardeşiyle birlikte mutlu bir ailede yaşayan Linanın başlarına gelecek olaylardan habersiz bir yaşantısı vardı.

Ardan üç yıl geçti.Masmavi,kocaman ve ışıltılı gözleriyle etrafına gülücükler saçan Linanın okula başlama yaşı geldi.O sabah heyecanla yatağından fırlayıp giyinmeye başlayan küçük kız annesinin hazırladığı kahvaltıyı yapmadan evden koşarak okuluna gitti.Bir abisi ve üç ablası ise hazırlıklarını yaparak evden işe gitmek için yola koyuldular.Linanın annesiyle babası ise bir fabrikada çalışıyordu.O gün işten izin alıp eve erken dönen annesi ve babası çocuklar gelmeden gizli bir konuşma yapmaya başladı.Ekonomik sıkıntıları olan ailenin bir de üstüne sağlık sorunları eklenince artık bu durumu çocuklarıyla paylaşma zamanı gelmişti.

DOST KARA GÜNDE BELLİ OLUR

Akşam vakti yemekten sonra konuşmaya başlayan bu mutlu ailenin yüzlerinde bir hüzün oluşmuştu.Linanın anladığı kadarıyla annesi işten çıkarılmış,babasının ise uzun süren öksürüğünün amansız bir hastalık olduğu çıkmıştı.Kardeşleri bu olay karşısında çaresiz kalmışlar.Abisi babasının da işten çıkmasını istemiş çünkü onun daha fazla yorulmasını istememiş.Kapkara,solgun bir halde olan babası:''Oğlum beni düşündüğünüzü biliyorum ama çalışmak bana iyi gelir.'' demiş.Ağabey:Olmaz baba sen hastasın biz ne güne duruyoruz demiş.

İki hafta boyunca evde bir hüzün hakim olmuş.Gel zaman git zaman derken babası çalışamayacak duruma gelmiş.Ailenin diğer üyeleri ise zaten okula gitmiyorlarmış.Önceden gelen ekonomik sıkıntılardan dolayı erken yaştan beridir çalışıyorlarmış.Lina bu duruma hep üzülür hiçbir şey yapamadığı için de mutsuzmuş.Annesi ve babası onun için en değerli kişilermiş.Günlerden bir gün seher vakti evde bir çığlık kopmuş.Aniden irkilen Lina bir de

bakmış ki herkes babasının başında toplanmış.Sonra birkaç yabancı adam eve gelip yatağında olan babasını kontrol etmiş.Lina o an anlamış ki babası vefat etmiş

Aradan birkaç yıl geçmiş , ailenin geçim sıkıntısı giderek artmış.Yardıma ihtiyacı olan ailenin giderlerini karşılamak için araştırmadıkları kurum kalmamış.Linanın çok uzaklarda olan bir arkadaşı varmış.Pek sık gelmezmiş ama arada telefonla görüşürlermiş.Bu kız eskiden onlarla aynı mahallede otururlarmış.Babasının işinden dolayı gitmek zorunda kalmışlar ama Lina omu hep severmiş.Babasını kaybettiğini söyleyen Lina o arkadaşına her şeyi anlatırmış.Bir gün akşam aniden kapı çalmış.O da kim?Bakmışlar ki o kız ve ailesi ziyarete gelmişler.Çok sevinen Lina onu hemen odasına götürmüş,oyun oynamaya başlamışlar.Annesi,babası ise evin diğer üyeleriyle saatlerce sohbet etmişler.

Birkaç gün sonra arkadaşının babası Linanın ağabeylerine iyi bir iş bulmuş.İş merkezde bir yerdeymiş.Bu yüzden aile taşınmak durumunda kalmış.Gittikleri ev hem çok güzelmiş hem de arkadaşının

evine çok yakınmış.Yıllar sonra Lina arkadaşı ile aynı okula gitmeye başladığı için çok mutlu olmuş.İlkokulu bitirip ortaokula başlayan bu iki kafadar eskiden olanları şimdi daha iyi anlıyorlarmış.

Arkadaşı sadece ona dost olmamış aynı zamanda ailelerin de dost olduğu anlaşılmış.O zor gününde yanında olan arkadaşını hiç bırakmayacağını anlamış Lina.İki arkadaş bunun sözünü vermişler.

Daha sonra mutlu ve huzurlu bir şekilde yaşamaya devam etmişler.

ESENDERE BELDESİ ORTAOKULU PROJE EKİBİ

KUSURSUZ DOST ARAYAN DOSTSUZ KALIR

Ahmet Polatlı'ya yeni taşındı.Babasının işi nedeniyle Polatlı'ya taşındılar.Ahmet çok heycanlıydı.Taşındıktan iki gün sonra babasıyla beraber okula kaydını yaptırmaya gidecekti.Ahmet İmam Hatip Ortaokuluna gitmek istiyordu.Babasıyla görüştükten sonra okul kaydını yaptırmak için Polatlı İmam Hatip Ortaokuluna gittiler. Ahmet'in kaydı yapıldı,Ahmet çok mutluydu.

Okulun ilk günüydü. Ahmet'in içi içine sığmıyordu.Yeni arkadaşlar ,yeni öğretmenler onu çok heyecanlandırıyordu.Ahmet annesi ile birlikte sınıfını bulduktan sonra ilk bulduğu boş sıraya oturdu.Ahmet'in ardından utangaç bir çocuk girdi ve tek boş yer olan Ahmet'in yanına oturmak zorunda kaldı. Ahmet'e yaklaşarak gülümsedi:

- Merhaba burası boş muydu?

-Evet burası boş,oturabilirsin.Bu arada benim adım Ahmet .

-Ben de Osman

Ahmet ile Osman sohbet ederken sınıfa öğretmen girdi. Sohbetleri yarım kaldı.Teneffüste oyun oynamak üzere sozleştiler. Zil çaldığında beraber bahçeye çıkıp doyasıya oyun oynadılar.Teneffüste birbiriyle kaynaşmaya başladılar.Birbirlerine ısınmışlardı . Çok iyi iki arkadaş oldular. Birbirlerinden hiç ayrılmıyorlardı, bütün zamanlarını birlikte geçiriyorlardı.Taa ki o futbol maçına kadar...

O gün futbol oynamak için Ahmet'le Osman parkta buluştular .Ahmet o gün maça en sevdiği topunu getirdi.Su almak için markete giderken topunu Osman'a emanet etti. Osman , Ahmet'in marketten gelmesini beklerken sıkılıp topu sektirmeye başladı.Top birden bir tele takıldı. Osman topu telden çekince top hava kaçırmaya başladı.Ahmetin içi çok rahattı çünkü en sevdiği topu en yakın arkadaşına emanet etmişti.Ahmet elinde suyla marketten çıktı Osman'a doğru yaklaştı.Osman mahçup bir şekilde patlak topu Ahmet'e gösterdi.Ahmet topu görünce önce şaşırdı sonra sinirlendi.

Ahmet:

-Sana topumu emanet etmiştim ne kadar dikkatsiz insansın.Sen arkadaşın emanet ettiğinde böylemi yapıyorsun seninle arkadaşlığımız bitmiştir.

Osman:

-Ahmet topunu patlatığım için özür dilerim çok üzgünüm.

Ahmet hiçbir şey söylemeden evine doğru hızlı adımlarla giti.

Eve girdiğinde onun üzgün halini gören annesi ona ne olduğunu sordu . Ahmet topu göstererek annesine olanları anlattı.

Anne:

- Bak Ahmet, insanlar hata yapabilir.Dostlarımızı ufak şeylerle üzmemeliyiz. Yaptıkları hataları yadırgamamalıyız, aynı hataları bizler de yapabiliriz.

Empati yapmanı istiyorum. Senin yaptığını arkadaşın sana yapsa nehissederdin?

Ahmet:

-Hımmmm çok üzülürdüm ve kırılırdım.

Anne:

-Arkadaşın da senin hisetiklerini hisediyor olabilir. Dostlarımızı oldu gibi kabul etmeliyiz.Unutma

Kusursuz Dost ArayanDostsuz Kalır.

Ahmet hatasını anladı ve arkadaşı Osmanı arayıp özür diledi.

POLATLI İMAM HATİP ORTAOKULU PROJE EKİBİ

BİR ELİN NESİ VAR İKİ ELİN SESİ VAR

Güzel bir köyde inatçı bir adam yaşarmış.Adam inatçı olduğu kadar da huysuzmuş.Kimsenın dediğine inanmaz kendi bildiğini okurmuş.Her işini tek başına yapar.kimseden yardım almazmış.Gençken bu işleri yapmak kolaymış ama yaşlandıkça işler zorlaşır yine de inat eder o işleri kendi başına yapmaya çalışırmış .İşleri kendi yapmaya calışırmış ama bir türlü de yetiştiremezmiş .Kış geldiği için de yetiştirmesi gerekirmiş .Yaşlı amcanın bu halini gören köy ahalisi çok üzülür ona yardım etmek istermiş.Ne yapsak da bu inatçı ihtiyarı yardım etmeyi kabul ettirebilsek. O anda köyün en gençlerinden yağız bir delikanlı "Neden ikna ediyoruz ki direk gidip yardım edelim " denmiş.

Bunun üzerine köy ahalisi yardım etmek için yola koyulmuş. Artık ne olursa olsun ihtiyara yardım edeceklermiş.Ahalinin evine doğru geldiğini gören ihtiyar şaşırmış.Hem şaşırmış hem de niçin geldiklerini merak etmiş.Köy muhtarı yaşlı amcanın evinin önüne gelince "Biz sana yardım etmeye geldik." Demiş. Bizim huysuz ihtiyar huysuzluğundan vaz geçer mi"Ben kendi işimi kendim yaparım." demiş. iste bu anda köylüye yardım fikrini veren genç söze atılmış.Unutma ki" BIR ELIN NESİ VAR İKİ ELİN SESİ VAR" demiş.Şaşkın şaşkın ahaliye bakan ihtiyar genci kıramamış yardımı kabul etmiş.Hep birlikte eski işleri tamamlamışlar.Böylece ahali birlikteliğin dayanışmanın önemini anlamış ve yaşlı amcaya da geç de olsa anlatmış.

80. YIL ORTAOKULU PROJE EKİBİ

SABIR ACI MEYVESİ TATLI

Onlarca ağacın içinde sanki yapayalnızdı. Oysa seneler olmuştu bahçede yerini alalı. Buna rağmen ne bir gölgesi, ne bir meyvesi vardı dallarının.Bir gün bahçenin sahibi Ahmet amca bahçede gezinirken o bir meyvesi bile olmayan ağaç dikkatini çekmiş.Ahmet amca içinden şöyle söylemiş;"Acaba bu ağaç neden yıllardır hiç meyve vermiyor?". Ahmet amcanın dilinden bu cümle dökülürken aklından da acaba bu ağacı kesip yerine bolca meyve veren bir ağaç mı diksem düşüncesi geçmekteymiş.Bu düşünceler sonucunda içinde buruk bir duygu hissetmiş.Çünkü o ağacı yıllar önce babası ile birlikte dikmişti.O yüzden bu ağacı kesmek istememiş.

Aklına birden kendi ailesininde yanında olmadığı gelmiş.Eşini kaybetmiş ve çocuklarıda işleri yüzünden başka şehirlerdeymiş.Ama işlerini yoluna sokması için o ağacı kesmek zorundaymış.Ahmet amca böyle düşünürken yüz ifadesi de değişmişti.Ağaç kaç gündür"Acaba Ahmet amca beni ne zaman kesicek?"diye kara kara düşünüyormuş.Ahmet amcanın yüz ifadesinden de kendisini keseceğini anlamış.O gece Ahmet amca düşünmekten zar zor uyuyabilmiş.Ahmet amca uyandığında kararını vermişti , ağacı kesmiyecekti. Ağaçla birlikte oldukça güzel anıları vardı bunları çöp edemezdi.Bir ağaçla durumu ne kadar düzelebilirdi ki?Ağacın durumunu düzeltebilmek için çok düşündü. Belkide ağaca gerektiği kadar değer vermemiş ona iyi bakmamıştı. Ağacın meyve vermesi için neler yapabileceğini düşünmeye başladı.

Düşündükten sonra ağaca ilgi göstermeye karar vermiş.Her gün ağacını suluyormuş,budama zamanı gelince ağacını buduyormuş.Ama ağaçta hala bir tane bile meyve olmadığını görmüş.Ama Ahmet amca umudunu kesmemiş.Sabrederek çalıştıkça istediğine ulaşacağını biliyormuş.Her gün ağacın yanına gidip onunla sadece fiziksel olarak ilgilenmeyip bolca konuşup sohbet etmiş . Ahmet amca gün geçtikçe kendisine dost olan bu ağacı daha da çok sevmiş. Günlerden bir gün ağaç ile konuşurken kafasına bir elma düşmüş kafasına düşen elmayı eline almış ve tadına bakmış. Kafasına düşen elma o kadar lezzetl

iymiş ki aklı mantığı şaşmış. Sanki hayatta yenmiş ve yenilebilecek en lezzetli elmaymış. Elmanın o kadar lezzetli oluşu Ahmet amcanın umutlarını yeniden filizlendirimiş.

Günler günleri,aylar ayları kovalamış.Zaman akıp gitmiş.Ağaç olabildiğince çok meyve vermiş. Bahçedeki en verimli ağaç oluvermiş. Ama artık Ahmet amca iyice yaşlanmış. Birgün karnı ağrıdığı için hasteneye gitti . Doktor Ahmet amcanın durumunun kötü olduğunu ve artık iş yapamacağının söylemiş. Ahmet amca çocuklarını aramış durumunun iyi olmadığını ve bahçedeki ağaçlara onların bakmasını rica etmiş.Bu durumu duyan çocukları artık Ahmet amcanın yanında sırayla da olsa kalmaya karar verdiler.Artık yılların yalnızlığı ve yorgunluğu gitmişti.Sabretmenin haklı gururunu yaşıyordu Ahmet amca. Sabır acı,meyvesi tatlıydı çünkü...

ARİF CEBECİ ORTAOKULU PROJE EKİBİ

ADAM YANILA YANILA, PEHLİVAN YENİLE YENİLE

Günlerden bir cuma günüydü.Can'ın pazartesi günü matematik sınavı vardı.Fakat Can nasıl olsa koca bir iki günüm var, istediğim gibi oyun oynayabilirim diye düşündü.Okuldan eve geldi çantasını bir kenera atıp arkadaşlarıyla planlamış olduğu mahalle maçına gitti.Eve yorgun olarak geldiği için bir kenara geçip uyuya kaldı.Annesinin ısrarı üzerine Can en sonunda kalktı.Annesinin hazırladığı yemeklerden bir tabak aldı ve odasına çekilip bilgisayarın başına oturdu. Can bilgisayar başında fazla durduğundan uykusu geldi ve yatağına uyumaya gitti

Sabah kalkıp annesinin hazırladıgı kahvaltının başına oturdu ve hızlıca kahvaltısını bitirip her zamanki gibi bilgisayarın başına oturdu.Bilgisayarda oyun oynarken aklına matematik sınavı geldi ve 'Pazar günü çalışırım' diyerek çalışmasını ertesi güne erteledi.Pazar günü yine bilgisayar oyunu oynuyordu.Pazartesi günü gelmişti ama hiç sınava çalışmamış bir şekilde okula giden Can sınava hiç hazır değildi. Bu yüzden sınıfa girmek istemiyordu.Ama sınava girmesi gerekiyordu bunun için sınıfa girdi. Öğretmen sınıfa girip sınav kağıtlarını dağıttığında Can'ı bir endişe sardı.Can bir şekilde sınavını bitirdi.Fakat iyi bir not alamayacağını biliyordu.Birkaç ders sonra öğretmeni sınavın sonuçlarını açıkladı.Can sınavdan çok düşük not almıştı.Fakat arkadaşları çok iyi notlar aldılar.

Can arkadaşlarının iyi notlar aldığını öğrenince çok imrendi.Eve gitme vakti geldi.Yolda uzun uzun annesine aldığı notu nasıl söyleyeceğini düşünüyordu.Eve vardığında içini büyük bir korku kapladı.Can eve geldi, annesi yemeğini hazırladı. Can hızlıca yemeğini bitirdikten sonra odasına çekilmek için ayağa kalktı tam o sırada annesi sınavının nasıl geçtiğini sordu.Başını yere eğerek kötü not aldığını söyledi.Annesi bu durum karşısında sinirlense de Can'ın üzgün olduğunu görünce onu karşısına alıp konuşmaya başladı. Can'a şunları söyledi"Canım oğlum derslerine ve sınavlarına çalışmazsan sınıfta kalabilirsin.Bu yüzden derslerine daha sıkı çalışmalısın."

Can bu durum karşısında hatasını anlayıp derslerine daha sıkı çalışmaya başladı. Bilgisayar başında daha az zaman geçirip sınavlarına ve derslerine daha fazla zaman ayırdı. Can'ın derslerine daha çok çalıştığını fark eden öğretmeni onu tebrik etti.Artık ikinci dönemin sınav zamanı geldi.Hatta bir gün sonra matematik sınavı vardı.Can önceki sınavdan düşük not aldığı için bu sınava daha çok çalıştı.Bundan dolayı iyi bir not alacağına inanıyordu.Ve öyle de oldu.Hatta sınavda birinci oldu.Eve geldiğinde çok sevinçliydi annesi bunun sebebini sorduğunda Can annesine sınavdan yüksek not aldığını söyledi.Ve annesi Can'ı tebrik etti.Can bundan sonra hiç kötü not almadı. Yaşadığı yenilgiden çıkardığı dersle daha başarılı olmak için hep çok çalıştı.

Can'ın hepimize bir öğüdü var : Başarılı olmak için yenilgiler karşısında pes etmemeli , ders çıkarmalıyız. Bazen yenilgiler daha güçlü dönüşlere sebep olabilir. Yılmadan çalışarak hedefe ulaşacağımızı asla unutmamalıyız.

FEVZİ ÇAKMAK İMAM HATİP ORTAOKULU PROJE EKİBİ

BİRLİKTEN KUVVET DOĞAR

Covit 19 virüsü sebebiyle okulumuzdan ayrı kalalı neredeyse tam bir yıl olacaktı. Önceleri sevinçle karşılamıştım bu olayı. Oh ne güzeldi okula gitmemek, ödev yapmamak, evde televizyon izlemek...

Ama sonra öyle sandığım gibi olmadığını anladım. Bir şeyler yapmalıydım. Aile büyüklerimle daha çok vakit geçirmeye onlardan yeni şeyler öğrenmeye çalıştım.Meğer hep yanımda olan ailem neler de biliyor, neler de yapıyormuş. Şaşıp kalmıştım. Çevremde insanlar nasıl da birlik ve yardımlaşma içinde yaşıyormuş. Onlardan öğrendiklerim say say bitmez.

Babam bu dönemde vefa grubuna katılmıştı. Vefa grubunda covid19 hastalarına yardım ediyorlarmış. Babam tanımadığı birkaç kişiye kan vermiş.Aile dostumuz da maalesef bu hastalığa yakalanmıştı . Babam vefa grubundaki arkadaşlarına söylemiş bu olayı onlara anlatmıştı . Neyse ki kısa süre içinde kan bulunmuştu . Babamın vefa grubundaki bir arkadaşı ile aile dostumuzun kanı uyuşuyordu . Babam " İyi ki de bu gruba katılmışım "diyordu. Babam bu grubun " Birlikten kuvvet doğar" atasözünü tam anlamıyla anlattığını söylüyordu .

Daha sonra aklıma takılmıştı "Birlikten kuvvet doğar" atasözünün ne demek olduğu... Yarın olunca babam soracaktım aklıma bunu kazımıştım. Sabah kalktım ve babamı evde göremedim. Anneme sordum babam nerede diye. Annem de baban vefa grubuna gitti dedi. Ben de anneme deyip babamın yanına doğru gitmeye başladım. Aradan 10 dakika geçmişti ve ben hala vefa grubunun olduğu yere varamamıştım. Birkaç metre daha yürüyünce karşıma bir kız çıkmıştı ve ağlıyordu. Hemen yanına gittim ve neden ağladığını sordum. O bana "Kedim ağaçta kaldı. Kaç gündür orada kurtaramıyorum eğer birkaç gün daha durursa soğuktan donup ölecek." dedi. Benim de içim bir tuhaf olmuştu. Ben de o kıza "Merak etme kurtarırız." dedim ve kedinin olduğu yere gittik.

Kedinin nerde olduğunu sordum ve bana arkamdaki 2 metrelik ağacı göstermişti. Gerçekten de kedi oradaydı hatta ağacın en üstündeydi.

Saatlerce kurtarmaya çalıştım fakat kurtaramadım. En sonunda pes etmiş, ağacın yanındaki bankta oturuyordum. Kara kara düşünmeye başladım ve birden babama soracağım "Birlikten kuvvet doğar" atasözüsü aklıma geldi. Aklıma birden birkaç kişi daha bulup kurtarabileceğimiz aklıma geldi ve birkaç kişi aramaya çıktım. 20 metre ilerdeki bir ekmekçiye girdim. Ordaki ekmekçiye "Merhaba ekmekçi abi bizim kedimiz ağaçta kaldı bize yardım eder misin kediyi almamıza ?" dedim. Ekmekçi abi de"Tabi ki de ederim. Sonuçta "Yalnız taş duvar olmaz' dedi ve beraberce çıktık dükkandan. Aradan yaklaşık 10 dakika sonra 12 kişi daha bulmuştum ve kediyi kurtarmaya başlamıştık. Uzun uğraşlar sonucunda kurtarmıştık. Kediyi kıza teslim ettik. Artık babama sormama gerek yoktu "Birlikten kuvvet doğar" atasözüsünün anlamını çünkü anladım artık "Birlikten kuvvet doğar" ve "Yalnız taş duvar olmaz" atasözüsünün ne demek olduğunu...

Sonra eve döndüm annem mutfakta akşama gelecek olan misafirler için yemek hazırlıyordu , odama çıkarken , kardeşimin ödevlerini yapamadığını gördüm.Ve kardeşimin yanına gittim , kardeşim ne olduğunu sordum kardeşim bana "Yarına kadar ödevlerimi yapmam gerek bana yardımcı olur musun?" dedi . Ben de tabi ki olurum, dedim . Birlikte ödevlerini yapmaya başladık . Akşam olmadan kardeşimin ödevlerini bitirmiştik . Kardeşim çok mutlu oldu . Anlamıştım "Bir elin nesi var iki elin sesi var." atasözünün ne demek olduğunu.

Ödevi bitirdiğimizde çok geç olmuştu. İkimizde uyuyakalmışız. Uyandığımızda ikimizde yataklarımızdaydık. Hemen kahvaltıya koştuk. Annem çok güzel yemekler yapmıştı. Anneme babamın nereye gittiğini sordum. O da babamın vefa destek grubuna gittiğini söyledi. Ben de annemden izin alıp babamın yanına gitmeye karar verdim. Babamın yanına gittiğimde babam çok şaşırdı. Beni arkadaşlarıyla tanıştırdı. Oradaki amcalar daha birçok gruba üyeymiş. Bana o yardım kuruluşlarıyla ilgili de bilgi verdiler. Oradaki amcaya neden bu kadar çok gruba üye olduğunu sordum. O da" Evlat başbaşa vermedikçe taş yerinden kalkmaz. " dedi. Bugün yardımlaşmanın önemini daha iyi anlamıştım. Vefa Destek Grubundan çıkıp babamla beraber evin yolunu tuttuk.

Eve gelince dedeme " Yardımlaşmak ne güzel bir şeymiş değil mi dede?" dedim.Dedem de bana bir anısını anlatmaya başladı : "Vakti zamanında arkadaşlar ile dışarıda geziniriken,mahalleye yeni bir komşu taşındığını gördük.Yardım eden kimse gözükmüyordu.Bir tane yaşlı adam ve kadın o kadar eşyayı nasıl da taşıyorlardı? Arkadaşlarla baktık ama dayanamadık koştuk yardım ettik .Yaklaşık bir saatte işimizi bitirdik .Çok yorulmuştuk ama adamın yüzündeki o yürek ısıtan tebessümü görünce sanki bir kuş gibi hafifledimi Hemen tanıştık hayır dualarını da alınca evlerimize gittik.Yardımlaşmanın insanlığı nasıl büyüttüğünü gördüm ,çok mutlu oldum içim içime sığmıyordu.

." Çok etkilenmiştim dedem ne güzel anlatıştı öyle. süre sessizlik oldu, sessizliği bozan yine dedem oldu: "Eeeeeee torunum NEREDE BİRLİK ORADA DİRLİK değil mi ?" dedi evet dedim.O gece düşündüğüm tek şey YARDIMLAŞMANIN bizleri nasıl etkilediği olmuştu.Hayatımın geri kalanında yardım etmeye daha çok önem verdim.

Sabah olduğunda televizyonda Covit 19 hastalığının ülkemizde bittiği haberi vadı. Kulaklarıma inanamadım. Artık maske takmayacak olmak çok garip geliyordu. Arkadaşlarımla sarılıp okula gidebilecektik.Canlı dersler bitecekti. Bütün bir yıl içinde yaşadığım olaylar ışığında anladım ki dünyada her şey yardımlaşma üzerine kurulmuştur. İnsanlar birlikten kuvvet doğar diyerek tüm zorlukların üstesinden gelmeyi bilmiş ve Covit 19 'u el birliğiyle yenmiştir.

23 NİSAN ORTAOKULU PROJE EKİBİ