"UZAKTAN EĞİTİMDE İLK GÜNLERİM"

YAZARLIK   YOLUNDA  İLK  ADIMLAR...

  Ece Yu.

 "O zaman Şarkı Söylemek Lazım"

       O ZAMAN ŞARKI SÖYLEMEK LAZIM !

        Merhaba Ben Ece,

        Herkesin bildiği üzere Covid-19  salgını ile mücadele ediyoruz. Bu nedenle çoğu iş yerleri kapatıldı , sokağa çıkma yasakları uygulandı ve malesef okullarımız da kapandı, böylece uzaktan eğitime geçiş yaptık.

       Benimle birlikte bütün öğrencilere  garip gelmişti bu sistem ,alışmakta çok zorlandık.Artık sınıf sanal , dersler canlı , okul uzakta kalmıştı.Gerçek ile sanal bir durumun içinde eğitim sistemi değişim göstermişti.Bunun en iyi tarafı ise  sonunda düzenli bir şekilde derslere başlayabilmemizdi.Haliyle bu sistem yeniydi ve alışma döneminde başımıza komik ya da üzücü bir çok olay geldi.

Çünkü sınıfa girmek ,el kaldırmak, konuşmak okulda bizim için kolaydı .Ama iş canlı derse geldi mi öyle olmadı , hele” Zoom”a bağlanmada,bekleme odasından sanal  sınıfa girmede ,görüntü ve ses açmada,el kaldırmada ve bunun gibi bir çok şeyde zorlandık.Sen zorlanmadın mı?, diyeceksiniz  şimdi .Tabiki ben de zorlandım. Sizlere de matematik dersinde başıma gelen bir olaydan bahsetmek isterim.Canlı dersin olduğu bir gün, matematik dersindeyken soru çözüyorduk.Ben de sorumu çözmüştüm.Sesimi kapatmayı unutmuş ,soruyu çözmenin mutluluğu ile soru çözme  sırası  diğer arkadaşımızdayken ben şarkı söylemeye başlamışım  farkında olmadan sanki sınıfta değil de konserdeymişim gibi hem de ! 

        Ben neşe içinde şarkımı  söylerken   birden , Mustafa Öğretmenimin sesiyle irkilip derste olduğumun farkına varıp sesimin açık kaldığını anladım.Bir taraftan çok utanmış ve mahcupken Mustafa Öğretmenim ; bu durumun herkeste olabileceğini bunun bir sorun yaratmayacağını çünkü ses kapatmanın ne olduğunu yeni öğrendiğimizi bu nedenle üzülmeme gerek olmadığını söyleyince gerçekten rahatlamıştım. Dersime içim rahat bir şekilde devam ettim.Evet ,gerçekten de bu olaylar herkesin başına gelebilir.Bugünden sonra okula , sınafa yürüyerek girmediğimiz ,bekleme odasında beklediğimiz ,elimizi kaldıramadığımız ,kolay kolay konuşamadığımız “Uzaktan Eğitim”e canlı derslere  alışmanın zor olacağını anlamıştım.

        Ben de bu kişilerden biri oldum , kolay kolay alışamadım.Başta da söyledim uzaktan eğitime alışmak zor ,teknolojiye, değişime alışmak zor.Okullarımızın açılmadığı, evde kaldığımız  bu dönemde biraz da olsa yüzünüzde tebessüm bırakabildiysem  ne mutlu bana .Bu salgının bir an önce bitmesini temenni ediyorum.Okulumuza kavuştuğumuz , sağlıklı günlerde görüşmek üzere hoşça kalın.      

Ece Yu.

 Masal T.

"Uzaktan Eğitimin Yankısı"

UZAKTAN EĞİTİMİN YANKISI

        Merhaba Ben Masal,

        Geçen  yıl mart ayıyla başlayan  Cov-19 salgını tüm dünya ülkelerine yayılmışken virüs ülkemizde de aynı zamanda yayıldı. Bu virüsün yayılmasıyla,diğer ülkelerde olduğu gibi ülkemizde de eğitim sürecini önemli ölçüde etkiledi. Virüsün yayılmasını önlemek için okulların kapatılması kararı alındı ve online(çevrimiçi) sisteme geçildi.Yine günlerden bir gün Fen Bilimleri öğretmenimiz, Mustafa Öğretmenim, hafta sonu telafi dersi yapacağını söylemişti. Benim de Samsun’da göz doktorunda randevum vardı, gözlerimdeki rahatsızlık nedeniyle yılda iki defa doktora kontrole gidiyordum Samsun’a. 

         Randevum Fen Bilimleri öğretmenimizin telafi dersini yapacağı gündü. Ama Fen Bilimleri dersini de hiç kaçırmak istemiyordum.Çok üzülüyordum bu duruma.Annem üzüldüğümü fark etmiş olmalı ki onun gözünden hiçbir şey kaçmaz ,yolculuğa başlamadan “Üzülmene gerek yok telofondan da canlı derse  katılabilirsin .”deyince çok sevindim.Hep evde bilgisayardan canlı derse girmeye alışmışım ki aklıma telofon gelmemişti .Neşem de yerine gelmişti artık yola çıkmaya hazırdım.Kitaplarımı ve defterlerimi de  yanıma aldım .        

        Yolculuk başlasın .Derdim üzüntüm gitmiş artık yerini sevinç almıştı.Zaten okula gidemiyorduk yüz yüze de ders yapamıyorduk.Bu duruma alışamamışken bir dersi,canlı dersi kaçırmak demek benim için okuluma gidemeyişimi  ,öğretmenimini ,arkadaşlarımı, sınıfımı göremeyişimi   hatta ders zili duymanın bir nimet olduğunu hatırlatıyor üzüntüm katlanıyordu.Kim derdi ben dahi “Okullar tatil olsun.” diyen bu kadar milyona aşan öğrencinin hep bir ağızdan “Okullar açılsın .” diye dualarının olacağını …Gelelim canlı dersimize .

     Yola çıktık. Derse yolculuk esnasında telofondan bağlandım, öğretmenime ve arkadaşlarıma doktora gittiğimi derse yoldan katıldığımı ara ara internetin çekmeyebileceğini, söyledim. Arkadaşlarım ve sevgili öğretmenim geçmiş olsun dileklerini iletti ve öğretmenim derse katılabildiğim için teşekkür etti.Ben de onlarla görüşebildiğim için heyacandan yolculuğumu bile unutmuş sanki sınıfta dersteymişim gibi hissedip rahatlamıştım ,belki de hayal ettim ve bu hayalimin gerçekmiş gibi  arabada annem, babam ve kardeşim olduğunu, kardeşimin sesini ve arabanın sallanmasını unutmuş sınıfta Fen Bilimleri dersine girmiş gibiydim.

        Öğretmenimin sorularına cevap verdim ,notlar aldım ve dersi dinledim.Ders bitmişti.Birden yolculukta olduğum gerçeğiyle yüzleştim.Şunu anladım her şeye kötümser bakmamak lazım çünkü “Uzaktan Eğitim” sürecinin en iyi katkılarından biri de derse her şekilde katılmam oldu.Bu da benim için en iyi öğrenmeydi.

Yıl 2020, zaman teknoloji zamanı, bilim zamanı ama insanlar çaresiz ,insanlık çaresizlik içinde umut beklerken ben de “Uzaktan Eğitim”in hayatıma uzaktan da olsa yankısını duyuyor ,değişime alışmaya çalışıyordum.  

Masal T.

 Asya E.

"Uzaktan Bakınca...

UZAKTAN BAKINCA…

        Merhaba Ben Asya,

        Tüm dünyayı eve kapatan bir salgın,küçük bir virüs kocaman bir dünyayı ele geçirmiş bizim kapımıza gelene kadar haberimiz olmamıştı.Taaki  yasaklar geldi, okullarımız kapatıldı,evlere hopsolana kadar…Adını sadece haberlerde duyduğumuz ,sayısız ölümlere yol açan virüs,salgın. Adı:Covid-19 Salgını.Bu nedenle evlerimizde kaldığımız şu dönemde ben de bütün öğrenciler gibi okulumdan ayrı kaldım.Çünkü salgın nedeniyle okullarımız da kapatıldı.Salgın hayatımızı değiştirirken eğitim sistemimizi de online(çevrimiçi) sanal dünyaya dönüştürdü. 

        Derslerimize  Eba Tv ve Eba canlı dersler ile devam ettik. Bu duruma alışmak ilk başlarda biraz zordu, tabi ki okulda işlediğimiz dersler gibi olmamakla birlikte okula gitmek kadar da kolay  değildi. Canlı derslerde parmak kaldırmak, ses ve kamera açmak hiç alışık olduğumuz bir durum değildi. Kısacası derslere katılmak uyum sağlamak da pek kolay olmadı.    

        Bu süreçte benim gibi hepiniz canlı derslerde birçok anı biriktirmişizdir.Şimdi ben de sizlere yaşadığım bir anımı anlatmak isterim. Derslerimiz çevrimiçi ve “Zoom” diye  bir programda yapılmaya başlandı.Her öğretmenin kendi dersine ait ders şifresi ile canlı derslere giriyorduk.Bir gün Türkçe dersimiz vardı. Ancak ben ders programında yanlış yere baktığım için, dersi Matematik zannetmiştim. Bu yüzden Matematik dersinin şifresiyle derse girdim.Aynı saatte de matematik dersi varmış hem de  8.sınıfların. Bende yanlışlıkla 8.sınıfların dersine girmiş bulundum bir süre dersi dinledim ama ben hala farkında değildim durumun ; neticesinde okuldaki  sınıfa girip yanlış sınıfta olduğumu anlardım, şimdi ise böyle olmadı.

        Allah’tan  Matematik öğretmenim o kadar kişinin içinde beni fark etti ve beni uyarmasıyla olayın farkına vardım. Öğretmenimden özür dileyip dersten çıktım fakat içimde pişmanlıklarla değişik duygular içinde keşke diye başlayan cümleleri  beynimde sıralarken bilgisayarda doğru şifre ile kendi dersime ,Türkçe dersine  girdim. İleride dönüp baktığımda asla unutamayacağım bir dönemde asla unutamayacağım bir “an”ı yaşamış bazı şeylerin değerini daha iyi anlamıştım.

        Keşke okuluma gidip sınıfımda ders yapabilseydim ,dedim.Uzakta kalan okulum ,sınıf arkadaşlarım , bahçesinde güldüğüm, koşup oynadığım günlerin değeri çok büyüktü artık benim için.

Bu süreçte bazı şeylerin kıymetini  ve daha çok kıymetli olduğunu daha iyi anladım.Özellikle sağlık gibi,nefes almak gibi… Bu zorlu günlerin bittiği birbirimize sarılıp güldüğümüz günlere kavuşmak dileğiyle , hoşca kalın.

Asya E.

İrem C.

"UZAKTAN EĞİTİMDEKİ GÜNLERİM"

        Merhaba Ben İrem ,

Çin'in Vuhan kentinde ortaya çıkan Covid-19 salgını tüm dünyayı etkisi altına almıştı.Ekonomik,kültürel,sosyal ve eğitim alanlarında etki göstermişti.Salgından dolayı iş yerleri , okullar  kapatılmıştı.Annem ve babam evden çalışıyor , ablam ve ben uzaktan eğitim alıyorduk . Artık hepimiz evdeydik.Ben ve tüm arkadaşlarım artık uzaktan eğitime geçiş yaptık.Uzaktan eğitime alışmamız çok zor oldu.İlk başta okul yoktu,sınıf yoktu bunu anlayıp kabul edemezken canlı ders,canlı sanal sınıfa alışmak zor olacaktı. Zoom’da canlı derse nasıl bağlanacağımızı, sesi açıp nasıl kapatacağımızı ,nasıl parmak kaldıracağımız hakkında hiçbir şey bilmiyorduk.

        Uzaktan eğitime biraz da olsa artık alıştık,ama hala başımıza komik ya da kötü durumlar gelebiliyor.Covid-19 salgını tüm düzenimizi alt üst etti.Okula giderken,akşam erken yattığımız için sabah erken kalkabiliyorduk.Şİmdi ise geç yatıyoruz ve sabah erken kalkamıyoruz.Ablamla aynı odayı paylaşmak benim için ayrı bir zorluktu.Aynı odada ders dinlemek ve çalışmak hiç de kolay değildi.Hele bir de öğretmenlerimiz aynı anda soru sorduysa siz düşünün artık.Sesler birbirine karıştığında hiçbir şey anlamıyorduk .Şimdi sizlere komik bir anımı paylaşmak istiyorum.Sabah 8.30 'ta dersim vardı .

        Annem yanıma geldi beni uyandırdı , elimi yüzümü yıkadım ve tabletten derse bağlandım ama hala uyanamamıştım.Sımsıcak yatak bana bakıyordu ben de yatağa . Kendimi yatağa attım ve müzik dersini dinlemeye başladım . Sonra bir anda “İrem, İremmm” diye sesler duymaya başladım ,rüya görüyordum sanırım .Bir taraftan   öğretmenim , bir taraftan annem bana sesleniyordu.Ne olduğunu anlamamıştım şaşırıp kaldım , meğer uyuyakalmışım. ‘Uzaktan Eğitim’in birçok yeniliğine  alışmanın yanında “evde okulu yaşamak “ daha zordu. Artık bu süreçte evde olsam da ders saatinde okuldaymışım gibi hayal etmeye alıştım.Zorlanmamak için en iyi yaptığım şeydi bu.

         Derslerime elimden geldiğince özen gösteriyorum. Okulumu , arkadaşlarımı ve öğretmenlerimi  çok özlüyorum. Öğretmenlerimin gözünün içine bakarak ders dinlemeyi, arkadaşlarımla el ele   tutuşarak oyun oynamayı ve maskesiz, mesafesiz özgürce yaşamayı istiyorum .Çalışmak iş yerinde , öğrenmek   okulda ,oyun oynamak parkta olmalı.Büyüklerimiz her şey yaşında güzel derlerdi , ben de her şey yerinde daha güzeldi diyorum .Sağlıklı güzel günlere kavuşmak dilklerimle…Hoşça kalın.

İrem C.

Tuğra Ö.

"EVİMİZİN   YENİ ÜYESİ  ALFA  VE  BEN"

EVİMİZİN YENİ ÜYESİ ALFA VE BEN

       MerhabaTuğra , 

        Covid-19 salgınında  yasakların  başlamasıyla, herkes gibi biz de ailem ile birlikte evlerimizdeydik. Hiç kimse ile yüz yüze görüşemiyor ve de konuşamıyorduk. Okula gidememenin beni bu kadar üzebileceğini hayal bile edemezdim.Annem ve babam ile birlikte aynı evin içinde yaşayıp kimseyle görüşememekten, dışarı çıkamamaktan çok sıkılmıştım. Taaki aklıma bir fikir gelene kadar. Aileme bu düşüncemi söylemeye karar verdim. Fakat bu düşüncemi söyledikten sonra kabul etmemelerinden çekiniyordum. Aileme bir konuşma yapmaya karar verdim. 

Bu konuşmayı önce bir kağıda güzelce yazdıktan sonra karşılarına geçip okumaya başladım.” Okulumdan, öğretmenlerimden ve arkadaşlarımdan uzakta geçirdiğim bu günlerde evde tek başıma kalmaktan çok sıkıldım. Hiçbir arkadaşımla dışarı çıkıp ne oyun oynayabiliyorum , hadi dışarı çıksam da maske ve mesafe kuralları beni çok mutsuz ediyor. Evde yalnızca bir kedim olsun istiyorum. Bu isteğimi açıklamak için bu yazıyı yazmak istedim.“deyip anne ve babamın suratına baktım. Annemin gözleri dolmuştu ve babam ile birbirlerine bakıyorlardı. Annem bir şeyi istedi mi babama kabul ettirmeden bırakmazdı. Babam da bunu bildiği için ne yaparsanız yapın, dedi. 

        Sonra şu sözleri ekledi “Oğlum ,Covid-19 salgını bizi bile bu kadar sıkmış ve bunaltmışken senin de bu kadar sıkılmış olabileceğini hiç düşünmemiştim.” dedi. Covid-19 hayatıma girdiğinden bu yana güzel olan tek şey bir kediye sahip olabilmekti.  Annem ile araştırmalara hemen başladık. Fakat salgın dolayısıyla atladığımız bir şey vardı. Her yer de hastalık vardı. Dışarı maskesiz çıkamazken kedi sahiplenmek riskti. Düşündük taşındık bir tanıdığımızın kedisini sahiplenmek geldi aklımıza.Annem hemen telefona sarıldı hararetli hararetli konuştuktan sonra telefonu kapattı. Kalbim yerinden çıkacaktı beklerken ,annemin bu kötü günlerde iyi bir şey söylemesi için dua ediyordum ki annem “Tamam bu iş! “dedi. 

        O anda çok sevindim.Yavru bir kediydi. Önce yavrunun fotoğraflarına baktım. Beyaz tüylü mavi gözlü bir kediydi. Anneme Online(çevrimiçi) derslerimi aksatmayacağıma söz verdim. Anlaşmamız buydu. Ders demişken maalesef okula gidemiyorum. Evde bilgisayar başında çevrimiçi olarak dersleri işlemeye çalışıyorum. Bu biraz moralimi bozuyor. Çünkü bu yıl ortaokula yeni başladım. Hiçbir öğretmenimle ve arkadaşımla yüz yüze tanışamamışken şimdi ders işlemeye çalışıyorum Uzaktan Eğitimde. Annem ve ben evde oyun oynamaya çalışsak da arada bana ders  anlatmaya çalışsa da hiçbirisi okuldaki arkadaş ve öğretmenlerimin yerini tutmuyor.

        Yine de bu zamana kadar bu salgında büyük yol kat ettiğimizi düşünüyorum. Ben ve ailem şükür bu zamana kadar hastalanmadık.

        Umarım tüm dünya ve öncelikle ülkemiz bu salgından bir an önce kurtulur ve eski güzel günlerimize geri dönebiliriz. Bu arada unutmadan kedimin adını Alfa koydum.

Tuğra Ö.

Beren T.

"UZAKTAN  EĞİTİM GÜNLERİM  VE  BEN"

UZAKTAN EĞİTİM GÜNLERİM VE BEN

       Merhaba Ben Beren ,

       Biliyorsunuz ki Covid-19 salgını ile mücadelemiz devam ediyor.Bu süreçte hayatımızda bazı değişiklikler oldu,sokağa çıkma yasakları, iş yerlerinin kapatılması vb. bunlardan bizi en çok etkileyen ise yüz yüze eğitimden uzaktan eğitime geçmemiz oldu.Bu eğitim sistemindeki değişikliklere alışmakta uzun bir süre aldı.Ben de bu süreçte komik ,üzücü birçok anı biriktirdim.İşte hepimizin alışmakta zorlandığı uzaktan eğitimde ben de biriktirdiğim  hem komik hem de üzücü  bir anımı anlatacağım. Canlı derslerin başladığı ilk zamanlardı.

        Bilgisayarıma dersin yapılacağı bilgisayar programını kurmuştum.Ama herkes gibi ben de programın özelliklerini yeni yeni öğreniyordum, programı  kurmak ayrı kullanmak ayrı bir işti.Id ve şifre ile girişİ dene olmadı mı,linkle girmeyi dene canlı derse ; bunlar benim de sizin de yabancı olduğunuz konulardı.Haliyle ben de bu konuda talihsizlik yaşayacaktım.Bir gün  zor olsa da Sosyal Bilgiler  canlı dersine girmiştim fakat farkında olmadan görüntülü, kameramı dalgınlıkla kapatmamışım , kamera açık girdim sınıfa  ve derste bir süre durumdan habersiz görüntüm açık derse devam ettim. İşte, ben bir   an saçımı topluyordum ki... Arkadaşlarımın uyarması ile açık olan kameramı hemen kapattım, 

şaşırmış ve utanmıştım. Başıma ilk defa böyle bir şey geliyordu ve kameramın açık olduğunu fark etmemiştim.Bu da benim  ilk kez “Uzaktan Eğitim”de teknolojiye alışmak bir tarafa canlı dersin bize getirdiği farklılıkları anlamaya çalıştığım bir  “anı”m oldu. Eskiden, diye başlar oldum artık  cümlelerime…

            Eskiden okulda birbirimizi gördüğümüz de yüzümüzü kapatmaz , birbirimize sevgiyle ,tebessüm ederek bakardık. “Şimdi mi?” kararttık ekranlarımızı sevgilerimiz o karanlığın arkasında kaldı. 

Beren T.

Toprak Mert K.

"COVID-19"

         Merhaba Ben Toprak Mert, 

         2020 Mart ayinda TV ‘de duyduğum  virus artık  kapımıza kadar gelmişti.Ve okullar kapanmıstı.Tv’de duydugumuz virus şehrimizdeydi. Artık hasta olanları duymaya baslamıştık hatta evimize kadar girdi…Girmekle de kalmadı bize,bana, aileme en acı tecrübeyi yaşatıp bırakıp gitti.Bir gün  babam kuaförden gelmiştiBabam hasta gibiydi kuru kuru öksürüyor nefes alırken zorlanıyordu ;bir gün sonrada annemde aynı belirtiler vardı  annem şüpelendi ama  bir gün  bekledi.

        Bu bekleyişin nedeni her gün duyduklarının gerçek oluşunun verdiği korku, üzerine yaşattığı  tedirginlik vardı. “Sonra ne oldu?” dersiniz,  o  gece ben de titreyerek uyandim hasta gibiydim.Annem benim de hasta oldugunu görünce test yaptırmaya karar verdi; sonra annem ve babam akşam test yaptırmaya gitti.Üzerinden bir gün geçti, annem ve babam testlerine baktılar korkulan oldu annem ve babamın testi pozitifti.Tuhaf bir duyguydu korku,telaş,tedirginlik neyi yaşıyordum çocuk halimle anlayamadım anlam da veremedim.Sevdiklerime bir şey olmasından korkuyor ,dua ediyordum. 

        Sonra teyzemin kocasının ,eniştemin, covit olduğunu öğrendik .Doktorlar kapımız kadar gelip annem ve babama ilaç verip ilacları   kullanmalarını  istediler.Bana test yapmadılar .Ama benim için de aile hekimi her gün telefonla arayıp durumumu   soruyordu.Evde artık biribirimizden de uzaklaştık. Çocuktum yaşamadan da bilemezdim.İşte o zaman “Karantina” nın ailenden,annenden,babamdan,sevdiklerinden uzak ;okulundan arkadaşlarından uzak , uzakta kalmak olduğunu öğrendim. Çocuk halimle yalnız kaldım.Korktuğun hep başına gelirmiş. Bir gün ben açtım telofonu .Doktor bana “Nasılsın ?”diye sorduğunda “Bomba gibiyim !”dedim.