Bugünkü dersimiz en sevdiğim ders olan bilişim dersiydi. Ders sonunda  öğretmenimizin bize sormuş olduğu soru 'Aranızda teknoloji bağımlısı olan var mı? Varsa bizimle paylaşabilir mi? dedi. Herkesin cevabı kendisinin teknoloji bağımlısı olmadığıydı. Hızla artan sohbetimizde sesler yükselince öğretmen herkesi susturdu ve konuşmaya başladı: 'Çocuklar hepiniz bu konu hakkında düşüncelerinizden bahsettiğiniz için teşekkürler dersimiz burada bitmiştir' dedi.

Okuldan çıkmıştık ve ben bugünkü öğretmenimizin sorusunu düşünüyordum. O sırada  arkadaşlarımı gördüm.  Arkadaşlarımın yanına gittim. Onlara 'Merhaba ' dedim ama duymadılar. Baktım ki ellerinde telefonla bir oyun oynuyorlar. Arkadaşlarımdan Ege beni görünce 'Selam, Deniz gördün mü oyunda seviye 50 oldum' dedi.

Oyuna baktım ama hiçbir şey anlamamıştım. Oyunu boş verip Ege'ye sordum 'Ege bugün öğlen zamanında boşum futbol oynayalım mı?' Ege döndü ve dedi ki 'Deniz üzgünüm ama  oynayamam oyunda 60 seviye olacağım' dedi. Moralim bozulmuştu bir şey demeyip 'tamam olsun sonra oynarız' diye söyleyip oradan uzaklaştım.

Ama yine de bir şey söylememiş olmam düşünmeme engel olamadı.  'Futbol var iken o oyunu mu oynayacaktı?' Bana kalsa birlikte vakit geçirmek daha keyifli olabilirdi. Yolda yürürken çok sevdiğim yan komşumuz Ayşe Teyzeyi gördüm. Elinde poşetleri taşırken yorulmuş gibi bir hali vardı ve hemen yanına gidip ona yardımcı olmak istedim. 'Merhaba, Ayşe Teyze bu kadar şeyi neden kendin taşıyıp kendini yoruyorsun? keşke yanında yardımcı olabilecek bir torunun da olsaydı' dedim.

Kendisi hemen mahcup bir yüz ifadesiyle başımı okşadı'' Ah Deniz evladım, birinin bilgisayar oyunu varmış diğerinin de izlemesi gereken bir dizi. Bende bu yaşlı halimle kala kaldım ne yapayım.'' dedi. O an çok üzülmüştüm boğazım düğümlenmişti sanki.

Diyecek bir şey bulamamıştım. Eve gelmiştim ve çok yorgundum. Bugünü düşünmekten alıkoyamıyordum . Öğretmenimizin bize sormuş olduğu soru bizim hayatımızın içinde miydi yoksa? Birbirimizi göremeyecek kadar gözümüzü bürüyen bir bağımlılığa mı hapsolmuştuk yoksa?

  Diye düşünürken annem yemeğe çağırmıştı. Masada dalgın düşüncelerle yemeğimi yerken anneme bugünkü okulda yaşananları anlatmak istedim. Anne diye seslenecekken televizyondaki diziden gözünü alamıyordu ve beni hiç duymuyordu bile.

En sonunda anne diye seslendim ve 'Bir dakika tam önemli yeri yemeği bile hızlı hazırladım bu diziyi kaçırmamak' için dedi. Bende Babamın işten gelmesini bekleyerek onunla paylaşmak istedim. Akşam babam eve geldiğinde büyük bir ümitle 'Babacım' dedim . 'Bir dakika Denizcim şuan önemli bir telefon görüşmem var.