7.BÖLÜM

      Günlerden bir gün Öykü  ile Feyza'nın aklına bir fikir geldi. Evde oturmaktan sıkıldıklarını fark ettiler ve bu yüzden dışarıya çıkmaya karar verdiler. Bunun için annesi Aysun Hanımdan izin almaları gerekiyordu. Öykü ve Feyza ikiz kardeşlerdi, birbirlerinden hiç ayrılmazlardı. Hep aynı giyinirler, aynı müzikleri dinlerler ve aynı oyunlardan hoşlanırlardı.Yine o gün birlikte sokakta oynamak istiyorlardı.  Öykü  ve  Feyza  annelerinin yanına gitti ve dışarı çıkmak için izin istedi. Anneleri evin önünden uzaklaşmamak şartıyla iki kardeşe izin verdi. Öykü ile Feyza buna çok sevindi. Odalarına gidip üstlerini aceleyle  değiştirip sokağa çıktılar. Sokağın köşesinde babaları Ahmet Bey’e rastladılar. Babaları nereye gittiklerini sordu.

 Öykü ve Feyza heyecanla arkadaşları ile oynamak üzere onların yanına gittiklerini söylediler.Babaları Ahmet Bey iki kardeşi dikkatli olmaları konusunda uyardı ve evinin  yolunu tuttu. Öykü ve Feyza, arkadaşları Buse, Tuba, Ömer, Zeynep,Samet ve Gülcan'ın yanına gittiler. Tüm arkadaşlarını çok seviyorlardı. Çünkü onlarla vakit çok eğlenceli geçiyordu.Arkadaşları ebelemece oynuyorlardı, Feyza ve Öykü’yü görünce hemen onları da oyuna davet ettiler.Feyza koşarken birden ayağı takıldı ve dizinde bir acı hissetti.Öykü koşarak kardeşinin yanına geldi. Feyza’nın çok sevdiği pantolonu yırtılmış ve dizi kan olmuştu. Feyza dizinin yaralanmasından ziyade pantolonunun yırtılmasına çok üzülmüştü.

  Öykü kardeşinin iyi olup olmadığını kontrol etti. Feyza Öykü’ye canının acıdığını fakat pantolonuna ne olacağını sordu. Öykü:

   Öykü koşa koşa annesiyle babasını çağırdı. Annesiyle babası bu duruma çok üzüldüler. Annesi sonraki sefere daha dikkatli olmalarını söyledi. Feyza’nın dizine babası pansuman yaptı. Bu olaydan sonra ikizler eve gittiler.Evde Feyza kardeşine: 

  Feyza’nın bu sözünden sonra anneleri moralleri düzelsin diye onlara bir meyve tabağı hazırlamıştı. Meyveleri yedikten sonra Öykü’nün aklına bir fikir geldi ama bunu kardeşi ile paylaşmadı.

     Feyza’nın yarım saat sonra dizi iyileşmişti.Artık Öykü’nün aklına gelen fikri söyleme zamanı da gelmişti. Öykü Feyza’yı boş bir odaya çekip, konuşmaya başlamıştı. Feyza:

   -  Öykü neden beni bu odaya getirdin?

 Öykü:

    - Anlatıyorum.Şimdi sen küçük bir yırtıktan dolayı ağlamaya başladın, ama arkadaşlarımızın pantolonları yok, bu soğuk havada bile küçük şortlarla dolaşıyorlar.Bende seni bu yüzden çağırdım.Arkadaşlarımıza bu konuda elimizden geldiği kadar fedakarlıkta bulunalım.Kumbaramızdaki paraları alıp kıyafet alalım,babamızın ve annemizin desteğiylede arkadaşlarımızın kırtasiye ihtiyaçlarını karşılayalım.

  - Öykü sözünü kestiğim için özür dilerim ama anlamadığım bir şey var, bu kadar fazla kişiye parayı nereden bulalım?

 -Feyza, ilk önce hiç kullanmadığımız kazakları, tişörtleri, pantolonları, eşofmanlar kalemleri, kitapları, silgileri…gibi şeyleri vereceğiz ;geri kalanları da parayla alacağız. Hem annemin ve babamın da desteğiyle bence yapabiliriz.

  Feyza ve Öykü bu konu hakkında uzun uzun konuştular.Artık bu konuyu annelerine ve babalarına anlatma zamanı gelmişti. Annelerine ve babalarına da uzun uzun anlattılar. Anneleri ve babaları büyük bir zevkle kabul ettiler ve çocuklarıyla gurur duydular.Ondan sonra kapı çaldı.Yeni taşınan komşularıydı.Herhalde yine vidalarını kaybetmişlerdi.

  Evet gelen yeni komşulardı. Onlarla daha tanışmamışlardı. Geçen gün vida istemiş Ahmet Bey de vermişti .Aynı vidadan varsa tekrar istiyordu. Ahmet Bey vidayı verdi   ve sonra:

    -Hiç doğru dürüst tanışamadık. Akşama bize gelin de tanışalım.   

  Aysun Hanım ve kızlar hazırlıklar yaptılar. Öykü ve Feyza, komşu ile ilgili düşüncelere daldılar. ‘Acaba isimleri ne?Acaba bizim gibi iki kardeşler mi?Acaba onların kız çocukları mı erkek çocukları mı vardı?Acaba kaç çocukları vardı?Acaba çocuklar kaç yaşındalardı?Acaba okuma yazma biliyorlar mıydı?’     

    Sonra zil çaldı, herkes çok heyecanlandı. Kapıyı Aysun Hanım açtı:

    -Buyurun, buyurun hoş geldini!.

    Çocuklarla birlikte salona girdiler. 

    Mustafa Bey:

    -Merhaba ben Mustafa eşim Melek çocuklarımız ise Mehtap ve Melina.

   Mustafa Bey esnaf, eşi ise öğretmenmiş.Çocukları 4. Sınıfa gidiyormuş. Melek Hanım’ın tayini çıktığı için buraya taşınmışlar.Çocuklar Feyza ve Öykü ile yaşıtlarmış. Anne ve babalar kahve içiyor, çocuklar da odalarında oyunlar oynuyorlardı. Sonra Melek Hanım:

    -Bugünlük bu kadar yeter. Her şey için teşekkürler. Hadi bize müsaade!

    Feyza ve Öykü yeni arkadaşlarını çok sevmişlerdi. Kermes için onlardan da yardım isteyebiliriz diye düşündüler.

    Feyza :

 -Anneciğim, babacığım kermes ile düşüncemizi komşularımızla da paylaşabiliriz değil mi? Belki onların da güzel yardımları olabilir.

    Aysun Hanım :

  -Evet yavrucuğum güzel düşünmüşsün yarın bir ara Melek hanım’a  ‘Bir konu hakkında konuşmak için müsait olduğunuz en yakın zamanda size gelebilir miyiz ‘diye sorarım.

  Aysun Hanım okul dönüşü Melek Hanımla konuştu. Melek hanım da ‘Akşam

müsaitiz buyurun gelin konuşalım. ‘dedi. 

  Akşam ailecek Mehtap ve Melinalara gittiler. Melek hanım çay ikramına başladı. Ahmet Bey konuya girdi. Çocuklarının ihtiyaç sahibi arkadaşları olduğunu ve bunlar için bir takım yardımlar toplamayı düşündüklerini ifade etti. Kızlarının arkadaşları için evde kullanmadıkları kıyafetlerinden, biriktirdikleri harçlıklarından faydalanarak onlara yardımcı olmaya çalıştıklarını anlattı. Başka yardıma ihtiyacı olanlar için de bu gibi yardımları daha geniş hale getirmek istiyorlar. Bunun için kermes planlamayı düşünüyorlar fakat kermesi nerede yapacaklarını ve daha başka yardım sever insanları nereden bulacaklarını bilmiyorlar. Bunun için sizlerle fikir alışverişine geldik.

    Mustafa Bey :

    -Tabiki çok güzel düşünmüşler ben esnaf arkadaşlarıma söylerim onlarda ellerinden geleni yaparlar.

    Aysun Hanım :

    -Ben apartman sakinlerinin hanımlarıyla görüştüm kermes olursa burada giyecekler konusunda yardımcı olabileceklerini söylediler.