Μια φορά και ένα καιρό σε ένα πολύ όμορφο χωριό, ζούσε μαζί με τη γιαγιά της η μικρή Ελεονώρα. Η Ελεονώρα ήταν ένα ξεχωριστό παιδάκι, από όταν είχε γεννηθεί δεν μπορούσε να περπατήσει γι’ αυτό και ήταν καθισμένη σε καροτσάκι.

 Αυτό όμως δεν την εμπόδισε ποτέ από το να κάνει τα πράγματα που της άρεσαν. Της άρεσε πολύ η ζωή στο χωριό και κάθε μέρα βοηθούσε τη γιαγιά της να μαζέψουν τα αυγά από τις κοτούλες και να μαγειρέψουν. Επίσης της άρεσε πολύ να βοηθάει τον κόσμο και να κάνει χαρούμενους τους ανθρώπους.

Μια μέρα καθώς η Ελεονώρα καθόταν μαζί με τη γιαγιά της στην αυλή του σπιτιού τους και μιλούσαν, ένας υπηρέτης από το παλάτι κατέφθασε και έδωσε μια πρόσκληση στη μικρή Ελεονώρα. 

Η Ελεονώρα πριν καν ανοίξει την πρόσκληση, είχε ενθουσιαστεί.

-Γιαγιά κοίτα από το κάστρο είναι. Λες να είναι πρόσκληση για γλέντι και χορό; 

Είπε η Ελεονώρα γεμάτη περιέργεια καθώς προσπαθούσε να ανοίξει το φάκελο της πρόσκλησης.

Μόλις κατάφερε να ανοίξει το φάκελο,  διάβασε τι έγραφε η πρόσκληση και τα μάτια της έλαμψαν.

Η πρόσκληση έγραφε:

Αγαπητά μας παιδιά,

σας προσκαλούμε αύριο στο κάστρο μας που θα γίνουν μερικά μαθήματα από ειδικούς εκπαιδευτές  και κάθε μία από εσάς θα έχει την ευκαιρία να γίνει πριγκίπισσα. Ο βασιλιάς και η βασίλισσα έχουν μεγαλώσει και επειδή δεν έχουν παιδιά θέλουν να βρουν την πιο ικανή για να αναλάβει το βασίλειο. Όταν τελειώσει η εκπαίδευσή σας, ο βασιλιάς και η βασίλισσα θα διαλέξουν μια από εσάς για να αναλάβει το θρόνο. Είσαι έτοιμη να γίνεις μια αληθινή πριγκίπισσα;

Σας περιμένουμε!

Ξαφνικά η Ελεονώρα σταμάτησε και κατσούφιασε...

-Τι συμβαίνει Ελεονώρα μου; Της είπε η γιαγιά.

Μετά από τα λόγια της γιαγιάς η Ελεονώρα είχε γεμίσει θάρρος και έτσι πήγε να φτιάξει τα πράγματα της.

Το επόμενο πρωί η άμαξα του κάστρου έφτασε έξω από το σπίτι της για να την πάει στο παλάτι. Αφού φίλησε τη γιαγιά της, μπήκε στην άμαξα.

Φτάνοντας στο παλάτι, το προσωπικό την υποδέχτηκε βοηθώντας την να τακτοποιήσει τα πράγματά της και εξηγώντας της ότι τα μαθήματα θα είναι για μία εβδομάδα και με βάση τα αποτελέσματα  της κάθε μιας θα κριθεί ποια θα καταφέρει να γίνει πριγκίπισσα. Η Ελεονώρα ευχαρίστησε το προσωπικό, τακτοποίησε τα πράγματά της και ετοιμάστηκε για το πρώτο μάθημα.

 Μετά από λίγη ώρα κατέβηκε ενθουσιασμένη αλλά και αγχωμένη κάτω στη μεγάλη αίθουσα του παλατιού για να ξεκινήσει το μάθημα. Εκεί είδε πολλά κοριτσάκια να είναι σε σειρά περιμένοντας να ξεκινήσει το μάθημα και άλλα να κατεβαίνουν στην αίθουσα.

Αφού η πρώτη μέρα είχε τελειώσει, καθώς η Ελεονώρα πήγαινε προς το δωμάτιο της για να ξεκουραστεί μέχρι την επόμενη μέρα, άρχισε να ακούει γέλια από πίσω της.

Έλεγαν και έσκαγαν στα γέλια .

Η Ελεονώρα έβαλε τα κλάματα και μπήκε στο δωμάτιο της. Έκλαιγε και έλεγε ότι δεν θα τα καταφέρει και ότι πρέπει να εγκαταλείψει το όνειρο της για πάντα. Σαν έκλαιγε, θυμήθηκε τα λόγια της γιαγιάς της και άρχισε να γεμίζει και πάλι με θάρρος.

Τις επόμενες μέρες όλοι συνέχιζαν να της λένε πως δεν θα τα καταφέρει και ότι πρέπει να σταματήσει να προσπαθεί.  Συνέχισαν να την κοροϊδεύουν και να γελούν μαζί της λέγοντας της πως δεν είναι ικανή. Η μικρή Ελεονώρα όμως ήταν αποφασισμένη να μην τα παρατήσει γι’ αυτό και δεν έδινε σημασία πλέον στα λόγια των υπόλοιπων κοριτσιών.

Σε όλα τα μαθήματα η Ελεονώρα ήταν αφοσιωμένη και πάντα είχε πολύ καλά αποτελέσματα. Ο Κάρλο τους ανακοίνωσε ότι την τελευταία μέρα των μαθημάτων, δηλαδή μεθαύριο, θα γίνει μια δεξίωση που θα καλέσουν όλο το χωριό και θα στέψουν την πριγκίπισσα που θα κερδίσει.

Και όταν η μεγάλη μέρα της στέψης έφτασε, η Ελεονώρα καθόταν στην αυλή και περίμενε με ανυπομονησία το χωριό αλλά και τη γιαγιά της που της είχε λείψει τόσο πολύ.

Εκεί που καθόταν ήσυχα και έβλεπε τον όμορφο κήπο, ξαφνικά άρχισε να βλέπει καπνούς να βγαίνουν απο το δωμάτιο της Χριστίνας.

Η Χριστίνα ήταν ένα άλλο κοριτσάκι που είχε έρθει για να γίνει πριγκίπισσα. Χωρίς δεύτερη σκέψη, η Ελεονώρα άρχισε να κατευθύνεται όσο πιο γρήγορα μπορούσε προς το δωμάτιο της Χριστίνας που είχε πάρει φωτιά.

Η Ελεονώρα μπήκε στο δωμάτιο, άρπαξε τη Χριστίνα που ήταν λιπόθυμη και σπρώχνοντας τους τροχούς από το καροτσάκι της, την έβγαλε έξω από το δωμάτιο.

Οι πυροσβέστες του χωριού κατέφθασαν και έσβησαν τη φωτιά από το δωμάτιο της Χριστίνας. Η Χριστίνα όταν συνήλθε και άκουσε από τις φίλες της ότι την είχε σώσει η Ελεονώρα ξέσπασε σε κλάματα και την ευχαριστούσε.