Ramazan ile Veli aynı sınıftaki iki arkadaştılar. Birbirleriyle iyi anlaşırlar, sorunlarını beraber çözerlerdi. Derslerine de beraber çalışırlardı. Bir gün Ramazan ile Veli beraber bir yolculuk yapmaya karar vermişlerdi. Bu yolculukta hiçbir araca binmeyecekler ve her tarafı görüp her anın güzelliklerini beraber yaşayacaklardı. Doğa ile iç içe olmak istiyorlardı. Yolculuk anı geldiğinde gidecekleri yeri haritadan bulup hangi yönde olduğunu işaretlediler.

ADEM ADİL TÜRK

100. YIL İLKOKULU ILGIN/KONYA

Hep o yöne giderlerse istedikleri yere ulaşabilirlerdi. Haritayı da yanlarına alarak yola koyuldular. Yürüdükçe yürüyorlar, geçtikleri yerleri inceliyorlar ve bundan büyük mutluluk duyuyorlardı. Henüz yönlerini değiştirmemişlerdi. Ama o da ne!
Karşılarına birçok kurt köpeği çıktı. Ramazan ile Veli korku ile koşarak  kaçmaya başladı. Bir süre sonra kurt köpeklerinden kurtuldular, ama ne yazık ki bu sefer de gidecekleri yönü kaybetmişlerdi.

ALEV TÜRK 

ATATÜRK İLKOKULU

ILGIN/KONYA

Özge DURAK

23 Nisan İlkokulu

Ramazan Veli'ye :

-Evden hep kuzeye doğru gidecektik ama şimdi kuzey ne tarafta bilmiyoruz, ne yapacağız, diye sordu. Bir süre kaybolmanın verdiği çaresizlikle yürüdüler, ilerde ağaçlar vardı, o tarafa doğru yürüdüler. Veli ağaçlara bakarken bir taraflarının hep yosunlarla kaplı olduğunu fark etti. Diğer ağaçlara da baktı hepsinde ağaçların aynı tarafı yosunlarla kaplıydı. Sonra Ramazan'a şöyle dedi: 

-Hatırlıyor musun Ramazan? Derste öğrenmiştik, ağaçların yosunlu tarafları hep kuzey yönünü gösterirdi. Ramazan, evet anlamında başını sallayarak çok büyük bir sevinçle havaya zıpladı.

       Artık ne tarafa gitmeleri gerektiğini biliyorlardı. Büyük bir sevinçle ağaçların yosunlu taraflarının yönüne doğru yürümeye başladılar. Uzunca süre yürüdüler. Artık hava kararmaya başlıyordu. Bir süre sonra ortalık tamamen kararmıştı. Peki hiçbir şey görmeden şimdi ne tarafa yürüyeceklerdi? Ramazan birden başını gökyüzüne çevirince havada bir çok yıldız olduğunu gördü. o anda, yön bulmak için kullanılan Kutup Yıldızı'nı hatırladı. Sonra Kutup Yıldızı'nı babasından öğrendiği bir yöntemle gökyüzünden nerede olduğunu buldu ve Veli'ye seslendi. 

       - Veli, hep bu Kutup Yıldızı'nın yönünde yürürsek devamlı kuzeye doğru gitmiş oluruz.

Rukiye Deniz 

100. Yıl İlkokulu

Veli de bunu onayladı. Uzun süre Kutup Yıldızı’na bakarak yürüdüler.
Bir süre sonra Kutup Yıldızı görünürden kayboldu. Hava ise hala
karanlıktı. Biraz uyuyup sabaha kadar beklemeye karar verdiler. Ramazan, Veli'ye dedi ki:

-Veli hatırlıyor musun güneş doğudan doğar batıdan batar. Biz Güneş doğarken kalkarsak kuzey yönünü bulabiliriz. Güneş’e yüzümüzü döndürürüz, sonra ellerimizi açarız, önümüz doğu, arkamız batı, sağ elimiz güney, sol elimiz ise kuzeyi gösterir. Biz bi durumda sol elimizin gösterdiği yöne gideriz. Umarım Güneş doğarken hava bulutlu olmaz...” Artık Güneş açmaya başlamıştı. Veli'yle Ramazan şanslılardı, çünkü hava bulutsuzdu.

Ramazan EROL- Çiğil 60. Yıl İlkokulu- Ilgın/KONYA

Büyük bir sevinçle Güneş’in doğduğu yere bakarak ellerini sağa ve sola açtılar. Dedikleri gibi, sol ellerinin gösterdiği yön olan kuzeye doğru uzunca süre yürüdüler. Biraz yorulmuş ve acıkmışlardı. Çantalarından yiyeceklerini çıkararak yediler. Fakat o anda gidecekleri yönü işaretlemeyi unutmuşlardı. Kaybolmuşlardı. Güneş tam tepelerine gelmişti. Bu sefer de Veli bir sopayla Güneş’e bakarak en kısa gölgenin hep kuzeyi gösterdiğini hatırladı. Tam bu yöntemi deneyeceklerdi ki beklemeleri ve uğraşları boşuna çıktı, çünkü hava birdenbire iyicene bulutlanmıştı ve Güneş artık gözükmüyordu.

Erdal YAYLIOĞLU

Ilgın Şehit İrfan Yayla İlkokulu         Ilgın KONYA

 Yine çaresizce yürümeye başladılar. Bu sefer yürürlerken yolda karıncaların yuva yapmış olduklarını gördüler. Yine büyük bir heyecanla bu yuvaları incelemeye başladılar. Yuvaların toprak yığılı olan taraflarını bularak kuzey yönünün ne tarafta olduğunu tespit ettiler, sonra da o yöne doğru yürümeye başladılar. Yürürlerken bir dere ile karşılaştılar. Şimdi bu dereden karşıya geçmeleri gerekiyordu. Bir süre bu derede yürüdüler. Veli bir anda dengesini kaybederek suya düştü. Ramazan onu ayağa kaldırıp biraz telaşlı bir şekilde derenin karşısına geçirdi. “Bir yarası var mı?” diye Veli'yi kontrol etti. Neyse ki Veli sağlıklıydı. Ama Veli ile Ramazan bu telaşla yine yönlerini kaybetmişlerdi.

Ebubekir TENİK 100. Yıl İlkokulu Ilgın Konya

Bu sefer gökyüzünde tek bir yıldız bile gözükmüyordu."Şimdi ne yapacağız?"diye yine düşünürlerken ileride bir mezarlık gördüler.Yine sevindiler Çünkü Müslüman mezarlarının baş kısmının batıyı gösterdiğini biliyorlardı.Yine ellerini mezarın baş ve ayak kısımlarına paralel açtılar.Sol ellerini batıyı gösterdiği için önleri kuzeyi gösteriyordu.Tekrar buldukları bu yönde yürümeye başladılar.Bir süre sonra bir kasabaya geldiler.Kasabada her taraf sessizdi ve herkes uyuyordu.

GÜLNUR AKER

ARGITHANI CUMHURİYET İLKOKULU

ILGIN/KONYA

    Bu yüzden yönlerini bulabilmek için bu kasabada bir cami aradılar ve sonunda buldular. Caminin minaresindeki  kapıya baktılar. Bu kapıya yüzlerini döndüklerinde önleri kuzeydi.Bu yönde yürümeye başladılar.Fakat yürüdükleri cadde ve sokaklar çok dönemeçli olduğundan yine kaybolacaklarını düşünerek bir yerde oturdular ve sabahın olmasını beklediler.Sabah olunca kasaba da kalabalıklaşmıştı.Kasabadaki insanlarla konuşmaya karar verdiler.Konuştukları insanlardan birisi:

           Fatma GÜMÜŞ Şehit Mustafa  Deniz Kağnıcı İlkokulu  Ilgın /KONYA

İbrahim Ethem DERYAL

Ahmet Ali Gezgin İlkokulu

Ilgın/KONYA

- Be çocuklar, siz zaten geleceğiniz yere gelmişsiniz. Bakın bu pusula yönleri gösterir, dedi.

Çocuklar, sonra ceplerinden haritayı çıkarıp baktılar ve şöyle dediler:

- Amca pusulanı verir misin?

Çocuklar pusulayı aldıktan sonra renkli ucuna baktılar. Evet kuzey yönünün ulaştığı nokta tam aradıkları gibi bulundukları yeri işaret ediyordu...

Ramazan  ve Veli için büyük maceralardan geçip bunca değişik duygu yaşadıktan sonra başarmanın verdiği haz hiçbir şey ile değişilmezdi...