Bu kitap, Sanal Deprem Trenim proje öğrencileri tarafından yazılmıştır./This book was written by My Virtual Earthquake Train project students.

Preview audio:

storyj.mp/agh4bggudpyq

Hikaye Yazarlarımız/Our Story Writers

Cemile-sab/Gəncə Şəhəri 38 saylı tam orta məktəb/Sabine ABDULLAYEVA

Batuhan-tk/Tirebolu Cumhuriyet Ortaokulu/Tuğba KARA

Halil İbrahim-hy/Erzincan ŞP Salih Zengin Ortaokulu/Hatice YILDIZ

Tuğra Kerem-mk/Erzincan Ziya Gökalp İlkokulu/Merva KÜÇÜKÇERİ

Emin Salim-kö/Erzincan Ziya Gökalp İlkokulu/Kübra ÖNCÜ

İrade-sab/Gəncə Şəhəri 38 saylı tam orta məktəb/Sabine ABDULLAYEVA

Lena Ela-sb/Erzincan ŞJUÇ Fırat Kılıç İlkokulu/Sultan BEDİR

Özlem-tk/Tirebolu Cumhuriyet Ortaokulu/Tuğba KARA

Emirhan-sd/Erzincan ŞJUÇ Fırat Kılıç İlkokulu/Seda DEMİRDÖĞEN

ilke-mp/Erzincan ŞJUÇ Fırat Kılıç İlkokulu/Murat PALA

Aydan-ayt/Gence , 33 nömrəli tam orta məktəb/Ayten MUSAYEVA

Elifsu-sb/Erzincan ŞJUÇ Fırat Kılıç İlkokulu/Sultan BEDİR

Busenur-tk/Tirebolu Cumhuriyet Ortaokulu/Tuğba KARA

Hikaye Yazarlarımız/Our Story Writers

Melike-hy/Erzincan ŞP Salih Zengin Ortaokulu/Hatice YILDIZ

Mehmet-mp/Erzincan ŞJUÇ Fırat Kılıç İlkokulu/Murat PALA

Gulay-sab/Gəncə Şəhəri 38 saylı tam orta məktəb/Sabine ABDULLAYEVA

Enis Said-sb/Erzincan ŞJUÇ Fırat Kılıç İlkokulu/Sultan BEDİR

Nazlıcan-hy/Erzincan ŞP Salih Zengin Ortaokulu/Hatice YILDIZ

Halil Mert-mk/Erzincan Ziya Gökalp İlkokulu/Merva KÜÇÜKÇERİ

Ahmet Kerim-kö/Erzincan Ziya Gökalp İlkokulu/Kübra ÖNCÜ

Yusuf-sd/Erzincan ŞJUÇ Fırat Kılıç İlkokulu/Seda DEMİRDÖĞEN

Leyla-sab/Gəncə Şəhəri 38 saylı tam orta məktəb/Sabine ABDULLAYEVA

Talha Berk-sb/Erzincan ŞJUÇ Fırat Kılıç İlkokulu/Sultan BEDİR

Zeren-hy/Erzincan ŞP Salih Zengin Ortaokulu/Hatice YILDIZ

Ali-kö/Erzincan Ziya Gökalp İlkokulu/Kübra ÖNCÜ

Yiğithan-st/Erzincan ŞJUÇ Fırat Kılıç İlkokulu/Saniye TEKİN

Ruhin-ayt/Gence , 33 nömrəli tam orta məktəb/Ayten MUSAYEVA

Bölüm-1

Episode 1

Yağmurlu bir İstanbul sabahıydı. Yağmur gökyüzünden şırıl şırıl yağıyordu üzerimize. Kahvaltımızı yapmış ve ihtiyaçlarımızı almak için kardeşimle markete gidiyorduk. Markete varınca girişte asılı olan kocaman bir afiş dikkatimi çekti. Afişte "Elazığ, İzmir, Erzincan, Şırnak, Bitlis, Adıyaman, Kahramanmaraş, Van, Tekirdağ, Zonguldak, Antalya, Afyon, Samsun, Erzurum, Ardahan, Kars, Iğdır, Batman, Diyarbakır, Elazığ, Malatya, Adana, Kütahya, Eskişehir, Uşak, Ağrı, Çankırı, Çorum gibi yerler deprem bölgesidir. Şimdi sıra sizde, deprem değil tedbirsizlik zarar vericidir. İstanbul'dan Azerbaycan'a seyahat ederek sanal bir tura katılmak ister misiniz? " yazıyordu.

It was a rainy Istanbul morning. Rain was pouring down on us from the sky. We had our breakfast and went to the market with my brother to get our needs. When I arrived at the market, a huge poster hanging at the entrance caught my attention. In the poster, "Elazig, Izmir, Erzincan, Sirnak, Bitlis, Adıyaman, Kahramanmaraş, Van, Tekirdağ, Zonguldak, Antalya, Afyon, Samsun, Erzurum, Ardahan, Kars, Iğdır, Batman, Diyarbakır, Elazığ, Malatya, Adana, Kütahya, Eskişehir, Places such as Uşak, Ağrı, Çankırı, Çorum are earthquake zones. Now it is your turn, not earthquake, but imprudence. Would you like to travel from Istanbul to Azerbaijan and join a virtual tour?

Ejder/Gəncə Şəhəri 38 saylı tam orta məktəb/Sabine A.

Nasıl bir gezi olacağını düşünüyordum bir yandan zihnimdeki düşüncelerle. Marketten ihtiyaç olan malzemeleri alıp eve dönüyorduk. Yağmur hala dinmemişti. Hafif bir rüzgar, yaprak hışırtıları insanların sıcak yerlere ulaşmak için adımlarımın kaçış seslerini duyuyordum. Bir elimizde şemsiye bir elimizde marketten aldıklarımız... Bir an önce eve gitmek için acele ediyorduk. Kardeşimin üşüyen burnu pembeleşmiş öylece bana bakıyordu. Yol boyunca afişte yazanlar hakkında konuştuk. Kardeşim Mert de söylediklerimi duyunca çok heyecanlandı.

On the one hand, I was thinking about what kind of trip it would be with the thoughts in my mind. We would take the needed materials from the grocery store and go home. The rain had not stopped yet. A gentle wind, rustling leaves, I could hear the sound of my steps escaping to warm places. Umbrellas in one hand and the ones we bought from the grocery store ... We were in a hurry to go home as soon as possible. My brother's cold nose turned pink he was just staring at me. We talked about what was on the poster along the way. My brother Mert was also very excited to hear what I said.

Betül Beyza/Tirebolu Cumhuriyet Ortaokulu/Tuğba K.

Eve varınca bu afişten annemize bahsettik ve bu tura katılmayı çok istediğimizi söyledik. Evet depremle ilgili okulumuzda birçok eğitim yapılıyor, tatbikatlar oluyordu ama bu çalışma farklı gelmiş ilgimizi çekmişti.

Annem mutfakta yemek hazırlıyordu, kardeşim Mert de elindeki poşetleri mutfağa bırakıp odasında oyuncaklarıyla oynamaya gitmişti. Annemin yanına giderek:

When we got home, we told our mother about this poster and said that we very much wanted to participate in this tour. Yes, there were many trainings and exercises about earthquakes in our school, but this study came out differently and drew our attention.
My mother was preparing a meal in the kitchen, and my brother Mert left the bags in his hand in the kitchen and went to play with his toys in his room. Going to my mother:

Arzunaz/Erzincan ŞJUÇ Fırat Kılıç İlkokulu/Seda D.

Annesi:

“Ne zaman yapılacakmış peki gezi?”

Eylül:

“ Anne yarın saat 14.00’te Haydarpaşa Tren İstasyonu’nda başlayacakmış tur. Üç vagonda ayrı ayrı bazı çalışmalar yapılacakmış.”

Annesi:

“Gitmek istiyorsan elbette gidebilirsiniz. Ama dikkatli olmalısınız.”

Eylül:

“Anneciğim çok teşekkür ederim. Hemen arkadaşlarıma da haber vermeliyim.”

Mother:

"When will the trip be done?"

Eylül:

"Mommy will start the tour at 14:00 tomorrow at Haydarpaşa Train Station. Some work will be done on three wagons separately. "

Mother:
“If you want to go, of course you can. But you have to be careful. "

Eylül:
“Thank you very much Mommy. I must inform my friends immediately. "

M.Ali/Erzincan ŞJUÇ Fırat Kılıç İlkokulu/Saniye T.

Kardeşim Mert 'te konuşulanları duyunca hemen odasından koşarak anneme, ‘Ablamla birlikte bende bu sanal geziye katılabilir miyim?’’ diye sordu. Halbuki ben onun için de izin almıştım. Ah benim şu tatlı kardeşim… Annem hayalim olan sanal geziye katılmama izin verdi. Çok mutlu olmuştum. Bu geziye katılmak için oldukça heyecanlıydım. Deprem ülkemizin bir gerçeği idi ve bu gezi sayesinde deprem hakkında bilgi sahibi olacaktım.

When my brother Mert heard the conversation, he immediately ran from his room and asked my mother, "Can I join this virtual tour with my sister?" However, I also got permission for him. Oh my sweet brother… My mom let me take the virtual trip that was my dream. I was so happy. I was very excited to join this trip. The earthquake was a reality of our country and I would have learned about the earthquake thanks to this trip.

Acaba bu deprem treni hangi geçmiş depremleri bizlere hatırlatacak? Türkiye ve dünyada o kadar çok deprem oluyor ki! Hemen üzerimi değiştirip ellerimi yıkayarak odama geçtim. Telefonu elime alarak arkadaşlarım Esra, Elif ve Halil’i Zoom üzerinden bağlayarak bir görüşme düzenledim ve onlarla gezi hakkında konuşmaya başladık.

What past earthquakes will this earthquake train remind us of? Turkey and so many earthquakes happening in the world! I immediately changed my clothes and washed my hands and went to my room. I took the phone in hand and connected my friends Esra, Elif and Halil via Zoom, arranged a meeting and we started talking with them about the trip.

Elif/Erzincan ŞJUÇ Fırat Kılıç İlkokulu/Murat P.

Esra:

“Ben gelmeyi çok isterim. Geçenlerde haberlerde İzmir depremini izleyince çok etkilendim. Her insan önlem almalı, bilinçli olmalı.”

Eylül:

“Evet, kesinlikle..”

Halil:

“Eylül, anlattığın şeylerden güzel bir gezi olacağını düşünüyorum. Ama ben biraz rahatsızım. Yarına iyileşirsem gelirim.”

Esra:

“I would love to come. I was very impressed when I watched the Izmir earthquake on the news recently. Every person should take precautions and be conscious. "

Eylül:
"Yes, definitely.."

Halil: “Eylül, I think it will be a nice trip from the things you told. But I'm a little uncomfortable. I'll come tomorrow if I get better. "

Eylül:

“Geçmiş olsun Halil. Gelemezsen biz sana anlatırız.”

Esra:

“Ben de gelmek istiyorum. Evde olmaktan çok sıkıldık. Hepimiz için bir değişiklik olur. Hemen annemden izin alacağım.”

Eylül:

“ Peki arkadaşlar. Sizler izinlerinizi alın. Yarın haberleşiriz.

Eylül:
“Get well soon, Halil. If you can't come, we'll tell you. "

Esra:
"I want to come too. We are very tired of being at home. There will be a change for all of us. I will immediately get permission from my mother. "

Eylül:
“Okay guys. Get your permissions. We'll communicate tomorrow.

Mert Ali/Erzincan ŞJUÇ Fırat Kılıç İlkokulu/Sultan B.

Onlar da annelerinden izin alabilirlerse onlarda bu sanal geziye katılacaklardı. Arkadaşlarımın katılmalarını çok istiyordum. Çünkü her yerde deprem olduğu için arkadaşlarımla beraber bu geziye katılıp, geziden öğrendiklerimizi çevremizdeki tanıdıklarımıza anlatarak bilgilendirebiliriz diye düşünüyordum.

Annemin yanına mutfağa giderek yardım etmeye başladım. Hava iyice kararmış, yağmur sonrası soğuk basmıştı. Evimizin camında buğulanan yerlerden damlalar süzülüyordu. Akşam olmuş ve babam eve gelmişti. Mert ile birlikte akşam yemeğinde, babama da bu geziden bahsetmiştik. Babam da deprem ile ilgili birçok şey söylemişti. Babam ne kadar da çok şey biliyormuş. Bildiklerinden biraz bize de bahsetti, o anlattıkça daha da merak eder olduk.

If they could get permission from their mothers, they too would join this virtual trip. I really wanted my friends to participate. Because I was thinking that since there are earthquakes everywhere, we can join this trip with my friends and inform our people around us what we learned from the trip.
I started to help my mother by going to the kitchen. It got very dark and it was cold after the rain. Drips were filtering from the places that misted on the glass of our house. It was evening and my father came home. We told my father about this trip at dinner with Mert. My father also said many things about the earthquake. How much my father knew. He told us a little bit about what he knew, and the more he told it, the more we became curious.

Fehrad/Gence , 33 nömrəli tam orta məktəb/Ayten M.

Yemeğimiz bitmiş, annemle birlikte sofrayı toplamıştık. Hem annem ve babama izin verdikleri için teşekkür amaçlı hem de anneciğime yardım olsun diye bulaşıkları yıkamasına ve mutfağı temizlemesine yardımcı oldum. Biz mutfakta çalışırken Mert de babamla oynuyor bir taraftan da ‘Anne! Anne!’ diye sesleniyordu. Meğer tatlı kardeşim meyve yemek istiyormuş. Annem:

‘Eee biz temizlik yaptık, meyveler de sizden. Baba oğul güzel bir tabak hazırlayın, hep beraber yiyelim.’ dedi.

Hep birlikte gülüştük, ardından babam ve Mert mutfağın yolunu tuttu. Meyvelerimizi yedikten sonra artık saat geç olmuş ve uyku saatimiz gelmişti. Herkes uyumak için yataklarına geçmişti. Herkes uyudu ama ben o kadar heyecanlıydım ki bir türlü uykum gelmiyordu. Sağa döndüm sola döndüm, geziyi düşünerek derin uykulara daldım.

Our meal was finished, we had gathered the table with my mother. I helped her wash the dishes and clean the kitchen, both to thank mom and dad for their permission, and to help my mom. While we are working in the kitchen, Mert is playing with my father, on the other hand ‘Mom! Mother! ”He was calling. It turns out that my sweet brother wanted to eat fruit. My mother:
‘Well, we cleaned, and the fruits are from you. "Prepare a nice plate, father and son, let's eat together." We all laughed together, then my father and Mert set out for the kitchen. After eating our fruits, it was late and it was time to sleep. Everyone went to their beds to sleep. Everyone slept, but I was so excited that I couldn't sleep. I turned right I turned left, thinking of the trip I fell into deep sleep.

Mustafa/Erzincan ŞJUÇ Fırat Kılıç İlkokulu/Sultan B.

Bölüm-2

Episode -2

Güneş tüm ışıklarını penceremizden içeri göndermiş, sabah olmuştu. Bir taraftan gözüme yansıyan güneş bir taraftan kulağıma gelen telefon sesi ile uyandım. Arayanlar arkadaşlarımdı. Beni görüntülü aramışlar hep beraber konuştuk. Halil kendini daha iyi hissediyordu. Anneleri izin vermişti ve arkadaşlarımda benim gibi çok heyecanlıydılar. Tur yarın başlayacaktı ve bizim en geç bugün saat 14.00’e kadar başvuru yapmamız gerekiyordu. Telefonu kapatarak hemen hazırlanmaya başladım. Kahvaltıyı yapıp hemen çıkmalıydık. Saat 09.30 idi. Hemen Mert’in odasına giderek onu uyandırdım. Annem kahvaltıyı çoktan hazırlamıştı. Mert ile kahvaltımızı yaptık ve saat 11.30’de evden çıktık.

The sun sent all its light through our window, and it was morning. I woke up with the sound of the sun reflecting in my eyes and the sound of the phone coming to my ear. Those who were looking were my friends. They called me by video and talked together. Halil felt better. Their mothers gave their permission, and my friends were just as excited as I was. The tour would start tomorrow and we had to apply by 14:00 today at the latest. I started getting ready immediately by turning off the phone. We should have had breakfast and leave immediately. It was 09.30. I went to Mert's room immediately and awakened him. My mother had already prepared breakfast. We had breakfast with Mert and left the house at 11.30.

Asaf/Erzincan Ziya Gökalp İlkokulu/Kübra Ö.

Annem:

“ Bugün kaydınızı yapmaya beraber gidelim çocuklar. Velinizin izni olmadan başvurunuzu almazlar.” dedi.

Arkadaşlarıma mesaj attım, onlar da anne veya babalarıyla geleceklerini söylediler. Kayıt merkezine ulaşmamız uzun sürmedi. Bizden başka ne kadar da çok çocuk vardı. Annemin dediği doğru çıktı ve yanında velisi olmayanların kayıtlarını kabul etmediler. Herkesin ne kadar heyecanlı ve meraklı olduklarını görebiliyordum. Tam diğer çocukları incelerken Halil’i gördüm. Onun arkasında da Esra vardı. Kaydımızı üçümüz birlikte yaptık. Yanımıza almamız gerekenler ile ilgili ufak bir liste hazırlamışlar. Onu da alıp evlerimizin yolunu tuttuk.

My mother:
“Let's go to register today guys. They will not receive your application without your parents' permission. " said. I texted my friends and they said they would come with their parents. It didn't take us long to get to the registration center. There were so many other children besides us. What my mother said turned out to be true and they refused to accept the records of those who were not with her. I could see how excited and inquisitive everyone was. I saw Halil just as I was examining the other children. Esra was behind him. The three of us recorded together. They have prepared a small list of what we need to take with us. We took him and headed for our homes.

Ö.Miraç/Erzincan ŞJUÇ Fırat Kılıç İlkokulu/Saniye T.

Şimdi hazırlık vakti idi. Mert ile beraber çantalarımızı hazırladık. Annem bizim için biraz poğaça ve kurabiye hazırladı, yarın acıkırsak arkadaşlarımızla birlikte yememiz için. O gün yine dolu dolu, heyecanla, hazırlıklarla uğraşarak geçti ve akşam oldu, uyku saatimiz geldi. ‘Hemen uyumalıyız Mert’ dedim. ‘Uyuyalım da sabah olsun.’ Rüyalarım hep gezilerle ilgiliydi.

Sabah hava çok güzel, güneş sımsıcak, apaydınlık, parıl parıl parlıyordu. Bahçemizdeki ağaçların tepesine konan kuşlar şarkı söyleyerek uyandırdı bizi. Mert:

"Abla uyan bak ne kadar da güzel bir gün. Hemen hazırlanalım."

Now it was preparation time. We prepared our bags with Mert. My mother has prepared some pastries and cookies for us, so that we can eat with our friends tomorrow if we get hungry. That day was once again full, excited, and busy with preparations, and it was evening, our sleep time came. I said, "We should sleep now, Mert." "Let's sleep in the morning." My dreams were always about trips.
The weather in the morning was very nice, the sun was warm, bright and bright. The birds that were placed on the top of the trees in our garden woke us up by singing. Mert:
"Sister wake up, look what a beautiful day. Let's get ready immediately."

Çiğdem/Erzincan ŞJUÇ Fırat Kılıç İlkokulu/Murat P.

Sanırım Mert ilk defa bu kadar erken uyanmıştı. Her şey hazırdı. Kahvaltı yaptık ve çantalarımızı alıp toplanma alanına doğru yola koyulduk.

Annem, babam, Mert ve ben merkeze vardığımızda arabadan indik. Mert yolda yürürken çok yavaş yürüdüğü için biraz geç kaldık. Gittiğimizde arkadaşlarım bizi istasyon girişinde bekliyorlardı. Biraz da bekledikleri için bize kızmışlardı. Biz bir ekiptik ve aksilikler illa ki olacaktı.

I think Mert woke up this early for the first time. Everything was ready. We had breakfast and picked up our bags and headed for the gathering area.
My mother, father, Mert and I got out of the car when we got to the center. We were a little late because Mert was walking very slowly while walking on the road. When we arrived, my friends were waiting for us at the station entrance. They were angry with us for waiting for a while. We were a team, and setbacks were bound to happen.

Nihayet Haydar Paşa Tren İstasyonu’na gelmiştik, etrafa hayretlerle bakıyorduk. Ailelerimizle vedalaştık. Onlara el salladık ve trene binmek için acele ettik. Her yer tarih kokuyordu. Etrafta depremlerle ilgili posterleri gördük, bu posterlerde geçmiş depremler ve kayıplar yer alıyordu. O an depremin insan hayatında ne kadar büyük bir faciaya yol açabileceğini anladık. İstasyonda bizimle birlikte bekleyen birçok çocuk ve görevli kişiler vardı.

Finally, we came to Haydar Pasha Train Station, we were looking around in amazement. We said goodbye to our families. We waved at them and rushed to get on the train. Everywhere smelled of history. We saw posters about earthquakes around, featuring past earthquakes and casualties. At that moment, we realized what a disaster an earthquake could cause in human life. There were many children and attendants waiting with us at the station.

Buğlem Lival/Erzincan Ziya Gökalp İlkokulu/Merva K.

İki görevli bize eşlik etti ve 3 vagona sahip olan bir trenin ilk vagonundan içeri girdik. Vagonların içinde de 3 tane görevli vardı. Bizlere koltuklara oturmamızı söylediler. Burası sanki tarihte yolculuk yapacağımız bir seyahati andırıyordu. Geçmiş depremlerle ilgili eski fotoğraflar, bilgilendirici afişler her yere asılmıştı. Koltuklarımızın hemen yanlarında da broşürler vardı. Koltuklar biz oturunca hareket ediyor sanki bizlere depremi yaşatıyordu.

Two attendants accompanied us and we entered the first wagon of a train with 3 wagons. There were also 3 attendants in the wagons. They told us to sit on the seats. This place was like a journey in history. Old photos and informative posters about past earthquakes were hung everywhere. There were brochures right next to our seats. The seats move when we sit, as if it was causing us an earthquake.

Sonra sanal gerçeklik gözlüklerimizi taktık, bizleregeçmiş depremler hakkında bilgi veren 3boyutlu bir video izlettirdiler. Gölcük ve İzmir depremlerini. Depremin yıkıcı etkisini ve bununla ilgili bazı fotoğraflarıda inceledik çok etkilenmiştim.Benzihnimde depreme karşı hazırlıklı olmak için ne yapabileceğimi aklımda sıralıyordum.Hem bu gördüklerim için hemde bu gezideolduğum için çok heyecanlıydım. Nede olsa hayatımda yapabileceğim en güzel ve farklı şeyler arasındaydı.Belkide bu gezi sayesinde yüzlerce hatta binlerce ailenin hayatını kurtarabilirdim, en çok da bu beni heyecanlandırıyordu.

Then we put on our virtual reality glasses and they showed us a 3D video giving information about past earthquakes. Gölcük and İzmir earthquakes. We examined the destructive effect of the earthquake and some photos related to it, I was very impressed. I was enumerating what I could do to be prepared for the earthquake in my mind. I was very excited both for what I saw and for this trip. After all, it was among the most beautiful and different things I could do in my life. Maybe I could save the lives of hundreds or even thousands of families thanks to this trip, which excited me the most.

Ramal/Gence , 33 nömrəli tam orta məktəb/Ayten M.

Trende video izlerken yine bir şeyler aklımı tırmalıyordu; aslında depremin bizi hayattan koparmadığını, bizim bilinçsizliğimizi kopardığını anladım. Ama bir yandan da izlediğimiz video aklımdan bir türlü çıkmıyordu. Deprem faciası yüzünden Gölcük'te 17.480,İzmir’de ise 120 vatandaşımızı kaybetmişiz. Böyle kötü anların yaşanmaması için binalarımızı daha dayanıklı yapmalıyız diye düşündüm. Ve kendime bir söz verdim, bundan sonra bilinçsiz olan herkesi deprem hakkında bilinçlendireceğim. Sanal gözlükler hala gözlerimizdeydi.

While watching a video on the train, something was scratching my mind again; I realized that the earthquake actually did not tear us away from life, but our unconsciousness. But on the other hand, the video we watched did not come out of my mind. Due to the earthquake disaster, we lost 17,480 citizens in Gölcük and 120 in İzmir. I thought we should make our buildings more durable in order to avoid such bad moments. And I made a promise to myself that from now on I will raise awareness of all unconscious about the earthquake. Virtual glasses were still in our eyes.

Aylin/Erzincan ŞJUÇ Fırat Kılıç İlkokulu/Sultan B.

Bize deprem öncesi alınacak önlemlerin neler olması gerektiği ile ilgili videolar izlettirdiler. Bu gördüklerim daha önce babamın anlattıklarına ve zihnimde canlandırdığım hazırlıklara benziyordu. Deprem çantası diye bir şey varmış ve bu çanta her evde olmak zorundaymış. Ayrıca deprem öncesinde hazırlayacağımız deprem çantamızı da kolay ulaşılabilecek, sağlam yerlere koymamız gerekiyormuş. Deprem çantamızda olması gereken malzemelerde şunlar olmalıydı: El feneri, battaniye, su, pil, konserve yiyecekler, para, düdük vb. gibi.

They had us watch videos about what the precautions to be taken before the earthquake should be. What I saw was similar to what my father had told before and the preparations I envisioned. There was such a thing as an earthquake bag and this bag had to be in every home. In addition, we had to put our earthquake bag, which we will prepare before the earthquake, in easily accessible and sturdy places. The materials that should be in our earthquake bag should include: Flashlight, blanket, water, battery, canned food, money, whistle, etc. as.

Ahsen/Erzincan Ziya Gökalp İlkokulu/Kübra Ö.

Videoları izlerken aslında yapmamız gerekenlerin bu tedbirler olduğunu anlamıştım.

Bu tedbirlerin birkaçını Tedbirsizliğin ne kadar kötü sonuçlara yol açabileceğini biliyoruz. Vatandaşlarımızın daha çok bilinçlenmesi için televizyon programlarında da yer verilmesi gerektiğini düşündüm. Benim başıma gelmez diye düşünen birçok kişinin bu programları izleyerek tedbir almanın ne kadar önemli olduğunun farkına vardırabiliriz. Birçok kişi deprem öncesinde neler yapması gerektiğini bilmiyor. Vatandaşlarımız bu programları izleyerek bilgi sahibi olabilir.

While watching the videos, I understood that it was these precautions we had to do.
We know a few of these measures how dire consequences can be caused by lack of action. I thought that it should be included in television programs to raise awareness of our citizens. We can realize how important it is to take precautions by watching these programs for many people who think that it will not happen to me. Many people do not know what to do before the earthquake. Our citizens can get information by watching these programs.

Derin Su/Erzincan Ziya Gökalp İlkokulu/Merva K.

Sanal gözlükleri çıkarmıştık. Sanırım biraz mola verilecekti. Anons sesi ile birden irkildik. Mola için 30 dakikamız vardı. Esra’nın annesinin bizim için hazırladığı böreklerden ve benim getirdiğim poğaçalardan yemeye başladık. Eylül:

“ Arkadaşlar bilememiz gereken ne kadar çok şey varmış değil mi?"

Halil:

“ Evet. Mesela benim yatağım tam dolabın önünde duruyor. Dolabın düşebilme ihtimali çok büyük. Eve gidince babama bu durumu söylemeliyim.”

Esra:

“Bizimde evimizin her tarafı eşya dolu ve hiçbiri sabit değil.”

We took off the virtual glasses. I think it would take a break. We were suddenly startled by the voice of the announcement. We had 30 minutes for the break. We started to eat the pastries that Esra's mother prepared for us and the pastries I brought. Eylül:

“Guys, how many things we have to know right?"

Halil:
" Yes. For example, my bed is right in front of the closet. The probability of the closet to fall is huge. I have to tell my father about this when I go home. "

Esra:"Our house is full of belongings and none of them are fixed."

Elif:

“ En önemlisi bence acil durum afet çantası hazırlamak. Eve gidince hemen annemle birlikte çanta hazırlamalıyız.”

Eylül:

“ Evet. İhmal ettiğimiz tedbirler aslında çok önemli arkadaşlar. Elimizden geleni yapmalıyız.”

Mert:

“ Abla bizim de bir çantamız yok.”

Eylül:

“Evet Mert. Biz de eve gidince annemlerle konuşalım.”

Elif:
“The most important thing is to prepare an emergency disaster bag. When we get home, we should prepare a bag with my mother. "

Eylül:

" Yes. The measures we neglect are actually very important, friends. We must do our best. "

Mert:

"Sister, we don't have a bag either."

Eylül:“Yes Mert. Let's talk to my mothers when we go home. "

Yiğit Alp/Erzincan ŞP Salih Zengin Ortaokulu/Hatice Y.

Bölüm-3

Episode-3

Mola bitmiş seyahat yeniden başlamıştı. Bu sefer bizi 2. Vagona aldılar. Hafif sarsıntılarla devam ediyordu yolculuğumuz. Trenin içindeki görevliler bize bir maket gösterdi. Bu ev maketinin içinde deprem öncesi alınacak önlemleri uygulamalı olarak anlattılar. Deprem öncesinde şu önlemleri almalıydık: Evin en güvenli yerlerini belirlemeli. Mutlaka bir afet acil durum çantası hazırlamalıydık. Daha sonra görevliler evdeki güvenli yerleri bizlere göstererek anlattılar.

The break was over and the travel started again. This time they took us to the 2nd Vagona. Our journey continued with slight jolts. The attendants in the train showed us a model. In this house model, they explained the precautions to be taken before the earthquake in practice. Before the earthquake, we had to take the following precautions: It should determine the safest places in the house. We had to prepare a disaster emergency bag. Then, the officers showed us the safe places in the house and explained them.

Aysun/Gence , 33 nömrəli tam orta məktəb/Ayten M.

Güvenli yerler:

- Sabitlenmiş dolapların yanı,

- Ağır ve sağlam masaların yanı,

- Çamaşır veya bulaşık makinesinin yanı.

Güvenli yerler olduğu gibi tehlikeleri yerler de vardır:

- Balkonlar,

- Cam kenarları,

- Sabitlenmemiş dolaplar gibi.

Hem bir maket ev ile hem de bir çanta ve eşyalar ile yapılacaklar anlatıldı. Neler yapılması gerektiğini çok iyi anlamıştık. Birinci vagondaki eğitim son bulmuş trenden dışarı çıkmıştık.

Safe places:
- Near fixed cabinets,
- Besides heavy and stable tables,
- Near the washing machine or dishwasher.
There are places where there are dangers as well as safe places:
- Balconies,
Glass edges
- Like unfixed cabinets. Things to do with both a model house and a bag and items were explained. We understood very well what had to be done. The training in the first wagon ended and we got out of the train.

Valeh//Gence , 33 nömrəli tam orta məktəb/Ayten M.

Görevliler ikinci vagondaki eğitimin 30 dakika sonra olacağını söyleyerek yanımızdan ayrıldılar. Onlara teşekkür ederek kendi aramızda sohbet etmeye başladık.

Eylül:

“Aslında öğrendiğimiz bilgileri yakınlarımızla paylaşmalıyız.

Halil:

“Evet haklısın Eylül. Ama nasıl yapacağız?”

Esra:

“TV programlarında deprem ile ilgili bilgilendirmelere daha çok yer verilmeli.”

The officers left us, saying that the training on the second wagon would be 30 minutes later. We started chatting amongst ourselves by thanking them.
Eylül:
“Actually, we should share the information we have learned with our relatives. Halil:
“Yes you are right, Eylul. But how do we do that? "

Esra:

"TV programs should include more information about earthquakes."

Elif:

“Arkadaşlar bizler öğrendiğimiz bilgilerle bir video çekelim ve herkesle paylaşalım. Okulumuzda, öğretmenlerimizden de yardım alalım. Ne dersiniz?”

Halil:

“Evet yapabiliriz.”

Eylül:

“Evet hem de birçok kişinin bilinçlenmesini de sağlamış oluruz.”

Tren istasyonunda dışardaki banklarda oturuyor bir taraftan da yapacağımız çalışmaları planlıyorduk. Bu sayede herkes tedbirlerini alır diye düşünüyorduk. Videomuzun ismi bile hazırdı. ‘DEPREME HAZIRLIKLI OL’. Bununla ilgili bir afişte yapıp her yere asacaktık.

Elif:
“Guys, let's shoot a video with the information we learned and share it with everyone. At our school, let's get help from our teachers. Say what?"

Halil:
"Yes we can."

Eylül:
"Yes, we will also raise awareness of many people."

We were sitting on the benches outside at the train station, and on the other hand, we were planning our work. In this way, we thought everyone would take their precautions. Even the title of our video was ready. 'BE PREPARED FOR EARTHQUAKE'. We would make a poster about it and hang it everywhere.

Zeren/Erzincan ŞJUÇ Fırat Kılıç İlkokulu/Seda D.