İlkbahar gelmişti.Her yerde rengarenk çiçekler açmıştı.Çalışkan arılar durmak bilmeden bal yapıyorlardı. Ancak yaptıkları balı paylaşmayı pek sevmiyorlardı. Ayının sabah uyandığından beri canı bal istiyordu."Arılardan bir parça bal istesem verirler."diye düşündü ve bal istemek için arıların yanına gitti. Kraliçe arıya "Merhaba sevgili kraliçe. Bana bir parça bal vermeniz mümkün mü acaba?"diye sordu. 

     Ayının bal isteğine karşılık kraliçe arı ayıya bal veremeyeceklerini söyledi. Ayı üzgün bir şekilde kraliçe arının yanından ayrıldı. Aradan kısa bir süre geçtikten sonra çok şiddetli bir fırtına çıktı ve arıların bal yaptığı kovanlar asılı bulundukları ağaçtan koparak yere düştü. 

     Arılar şimdi çok zor durumdaydı ve kendilerinden daha büyük ve daha güçlü bir hayvanın yardımı olmadan bal kovanlarını tekrar ağaç dalına asmaları mümkün görünmüyordu. Kraliçe arı bu durumdan dolayı telaş içindeki arılara: "Arkadaşlar! sakin olun kimden yardım isteyeceğimi biliyorum"dedi ve biraz önce kendisinden bal isteyen ayının mahcup bir şekilde yanına gitti ve ayıya:"Merhaba ayı fırtınada düşen bal kovanımızı tekrar ağaca asmamıza yardım eder misin?."dedi. Ayı: “Tabi ki yardım ederim ancak                            benim boyum kovanı ağaca asmaya yetmez ama arkadaşım                      zürafanın boyu daha uzun ondan yardım isteyebiliriz.”dedi.

     Ayı hemen en yakın arkadaşı zürafanın yanına gitti. Fırtınada arıların düşen kovanını yeniden ağaca asabilmek için yardım istediğini zürafaya anlattı. Zürafa seve seve yardımcı olacağını söyledi ve ayı ile birlikte arıların kovanına doğru  yola çıktılar.

      Yolda ilerlerken arkadaşları tavşanla karşılaştılar. Tavşan:“Nereye böyle koşa koşa? Fırtınada havuçlarım zarar gördü, onları düzeltiyorum. Bana yardım eder misiniz? “diye sordu.Ayı: “Tabi sana da yardım ederiz ama arıların kovanı ağaçtan düşmüş önce onlara yardım edelim hep birlikte sonra senin havuçlarını düzeltelim.” dedi. Tavşan: “Aaaa! Öyle mi? Hadi hemen gidelim o halde”  dedi.Üç arkadaş koşa koşa arıların kovanının düştüğü yere geldiler.

    Ayı ve tavşan yerdeki kovanları tek tek alıp zürafaya uzattılar. Zürafa da aldığı kovanları  ağacın dallarının arasına koydu. Zürafa kovanların yere düşmemesi için kafası ile, ayı ve tavşan da ağaca tırmanıp elleriyle kovanları tuttular. iş birliğiyle kovanlar yerlerine koyuldu.

    Kraliçe arı: “Çok teşekkür ederim. Siz olmasaydınız kovanlarımızı asamayacaktık.” Zürafa, ayı ve tavşan: “Rica ederiz. Her zaman yardıma hazırız.”dediler. Kraliçe arı; zürafa, ayı ve tavşana lezzetli ballarından ikram etti. Üç arkadaş balı afiyetle yediler.Kraliçe arı paylaşma ve yardımlaşmanın ne kadar güzel olduğunu düşündü.Kraliçe arı iki arıyı tavşana yardım etmeleri için görevlendirdi. Zürafa, ayı ve arılar tavşanın bahçesine gitmek için yola çıktılar. Bahçeye yaklaştıklarında kulübesindeki bekçi köpeği onları fark etti. Nereye gittiklerini ve ne olduğunu çok merak etti. Kulaklarını dikerek havlamaya başladı.

    Bekçi köpeği; “Nereye gidiyorsunuz?” böyle diye seslendi. Zürafa, ayı ve iki arı, tavşan’a yardım etmeye gidiyoruz dedi. Köpek “ ben de yardım edebilirim? “dedi  ve onlarla beraber tavşanın havuç bahçesine gittiler.

     Havuç bahçesi fırtınadan bir hayli zarar görmüştü.Köpek burnuyla   tüm bahçedeki çürümüş havuçları koklayarak buldu. Bahçeyi çürümüş havuçlardan  temizledi. Bu sırada  tavşan;  bahçedeki arkadaşlarına  havuçlu kek yaptı. Kek nefis kokuyordu.Tüm bahçe temizlendikten  sonra tavşan sıcacık kekini arkadaşlarına ikram etti ve uzunca sohbet ettiler. 

    Sohbet sırasında arılar eğer kovanları için yardım etmeselerdi ne kadar zor durumda kalacaklarını, uzun çalışmalarla elde ettikleri ballarını kaybedecekleri için ne kadar üzgün olacaklarından bahsettiler. Tavşan da hevesle kafasını salladı ve “Evet benim tarlamda fırtınadan dolayı çok kötü olmuştu eğer gelmeseydiniz bütün emeklerim boşa gidecekti ve bu leziz havuçlu keki yiyemeyecektik” dedi. Bu tatlı hayvan grubu yardımlaşmanın ne kadar güzel birşey olduğunu o an anladılar.