Bugün güne çok mutsuz uyandım. Doğduğum ve büyüdüğüm topraklardan ayrılıyordum. Başka bir şehre taşınacaktık. İstanbul büyük İstanbul’a. Aslında içimde heyecanda vardı. Yeni okulum, yeni arkadaşlarım, yeni evim olacaktı. Buradaki evimiz küçüktü, belki yeni evimizde odam bile olacaktı. Çok eşyamız yoktu. Annem oradan yeni eşyalar alırız demişti. Kahvaltımızı yaptık, otobüsü kaçırmamak için yola çıktık.

      Yolculuğumuz uzun sürmüştü. Eve gitmek için taksiyle köprüden geçecekmişiz. İçimde kelebekler uçuştu.  Hayatımda hiç gerçek deniz görmemiştim.  Dizilerden, filmlerden, kitaplardan görmüştüm maviliğini.   Köprüden geçerken Ağrı’yı çoktan unuttum. 

Yeni evimize geldik. Eşyalarımızı yerleştik. Beni vakit kaybetmeden okula yazdırdılar. Pazartesi oldu. Özenle hazırlanıp okula gittim. Yeni okulumda ilk günümdü. Etrafı izleye izleye sınıfa girdim. Yeni olduğumu fark edince herkes benimle tanışmak istedi.  Ağrı da büyüdüğüm için Türkçem bozuktu. Ben kendimi tanıtırken bazılarının bakışlarının değiştiğini fark ettim. Zamanla benimle alay etmeye başladılar. Konuşmamdaki şiveden dolayı köylü diyorlardı bana. Çok üzülüyordum. 

    Aileme hiç söyleyemedim. Bir gün anneme “köylü olmak kötü bir şey mi?” diye sordum. Annem anlamıştı. “Hayır oğlum, neden kötü olsun buradaki herkesin bir köyü var” diyerek beni teselli etti. Sınıfta parmak kaldırmak, söz almak istemiyordum. Bana yine güleceklerdi. Öğretmenim bir gün   zil çalınca hemen gitme dedi. Ben de bekledim. 

-“Sen de bir şeyler var. Benimle paylaşmak ister misin? Dedi.