
DOSTUM BOBO
Yağmurlu bir günde kapının önünde ıslanmış bir halde bulmuştum Bobo'yu. Hemen eve alıp havluyla kuruladım. Karnının aç olduğunu düşünüp mama ve su verdim. Uzun süre aç kalmış olmalıydı. Kaptaki bütün mamayı bitirdi. Karnını doyurduktan sonra minderin üzerinde uyuya kaldı. Bobo'yu bulmamım ardından 2 yıl geçti. Ülkemizde ve tüm dünya da Covid-19 salgını hızlı bir şekilde yayılıyordu. Uzmanlar gerekmedikçe evden çıkmamamızı, temizlik ve hijyene önem vermemiz gerektiğini söylüyorlardı. Bir sabah uyandığımda oldukça fazla vücut ağrım olduğunu fark ettim. Ateşim de yükselmişti. Bobo üzgün gözlerle bana bakıyordu. Merak etme iyi olacağım dedim ona. Üstümü değiştirdim. Sanki çok büyük bir enerji harcıyormuş gibi nefes nefese kaldım. Bobo'yla birlikte arabaya bindik. Hastaneye gidiyorduk. 10-15 dakika içinde
muayene olup çıkarım diye Bobo'yu hastane bahçesinde bıraktım.

Uyandığımda bir hasta yatağında yatıyordum. kolumda bir serum takılıydı. Yanımda elindeki dosyaya bir şeyler yazan bir hemşire vardı. Benim uyandığımı fark edince yazmayı bıraktı. "Merhaba Yahya Amca, hastanedesin ve güvendesin 15 gün boyunca yoğun bakımda uyuyordun nihayet kendine geldin artık "dedi. Duyduklarıma inanamıyordum. 15 gündür hastanede yoğun bakımda tedavi ediliyormuşum. Bana Covid-19 tanısı konmuş. Tüm bunları düşünürken aklıma Bobo geldi. Onu bahçede bırakmıştım. Eve dönebilmiş miydi? Kayıp mı olmuştu? Aç mı kalmıştı? Hemşireye hastane bahçesinde köpeğimi bıraktığımı ve onu çok merak ettiğimi söyledim. Hemşire; "Adı Bobo" muydu? Hala bahçede seni bekliyor merak etme Yahya Amca" dedi. Tedavim tamamlanınca hastaneden taburcu edildim. İşte oradaydı bahçede bir ağaç gölgesine yatmış beni bekliyordu Bobo. Beni görünce koşarak yanıma geldi. Uzun uzun sarıldık oğlumla. Onu çok özlemiştim. Bu kadar zaman bahçede beni beklemiş olmasına gerçekten çok şaşırtıcıydı. O benim gerçek dostumdu.
Esmanur- Medine- Elenaz
Didim Cumhuriyet Ortaokulu

MOTİVASYON RÜYAM
Hocamızın verdiği notları hızlıca deftere geçirip, ağrıyan ellerimi serbest bıraktım. Yağmurdan sonra çıkan güzel gökkuşağını izlemek için başımı pencereye çevirdim. Güzel bir sincap ki elinde küçük fındık ile uğraşıyordu. Birkaç dakika tatlı sincabı inceledikten sonra bana gülümsediğini farkettim ve sınıfta olduğumu hatırlayıp tekrar dersime döndüm. Ders bilişimdi. Hayalime ulaşmama çok az kalmıştı. Severek, emek harcayarak buralara gelmenin rahatlığı ile tekrar hocanın sözlerine odaklandım. Yeni şeyler öğrenmeyi hayatım boyunca hep sevmiştim. Yeni şeyler öğrenmek ve yorumlamak hep hayalimdi. Ve bana yardımcı olan tek şey merakımdı. Yine her zaman ki gibi eve gitmeyi heyecanla bekleyip, rahatça araştırma yapma hayali kurdum ve yazdığım yazıları okumaya başladım.
Nihayet eve ulaşıp üstümdeki tüm yorgunluğumdan kurtulup günlüğümü açtım ve okumaya başladım.
Eski günlerde yazdığım yazıları okurken farkettim ki buralara gelmemde ki en büyük neden verdiğim zahmet, ilgi ve özendi. Eskiden çok hayal kurardım ve bu konu da hassastım. Hayalime ulaşamayacağım düşüncesine kapılınca durmadan ağlardım. Çok çalışırdım çok çabalardım ve özellikle de yeteri kadar birşeyler yaptığımı düşünmediğim zaman kendimi odama kapatır, yeteri kadar çalıştığımı düşündüğümde kendimi serbest bırakırdım.
Alarmın korkutucu sesi ile fırladım. En son güzel bir konunun ortasındaydım. Hayır! Uyuyakalmış olamazdım. Etrafıma bir baktığım da aslında bunun bir rüya olduğunu anladım. Ama hayalime ulaştığım günün verdiği ve vereceği mutluluğu tamamen kavramış ve zor günlerin ardından da gülebileceğimi öğrenmiştim. Belki de o sincap belki bir gün bana gerçekten gülümseyecekti?
Zeynep-Beray-Şeniz/Tavşanlı Şeyh Edebali İho

MASKELİ KINALI
Ben şehirden geldim. Orada maske takanlar da var takmayanlar da. Hatta mavi, turkuaz, bordo, pembe renk renk maske takanlarda var maske takmadığı için üç bin liradan fazla ceza ödemek zorunda olanlar da var. Ama burada ineklere de maske takanlar oluyor. Ali amcanın ineği Kınalı neden maskeli? Yoksa onda da mı virüs var?” Tabi ki yok. Ali amca önlem alıyor. Maske, mesafe ve hijyen kurallarına dikkat ediyor.
Teşekkürler Maskeli Kınalı teşekkürler Ali amca. Bize kuralları tekrar hatırlattığınız için. Belki maske takmayanlar da maske takmaya başlar ne dersiniz?
Kemal -Halis-Dilan
Gördes Cumhuriyet Ortaokulu
CANIM ÖĞRETMENİM
Çocukluğumdan beri en büyük hayalim öğretmen olmak,ülkeme, insanlara faydalı olmaktı.İki sene önce üniversiteden mezun olmuş nihayet bu hayalimi gerçekleştirmiştim.Karadenizde küçük bir kıyı kasabasına tayinim çıktığında içimde hem hayalimdeki mesleği yapacak olmanın sevinci hemde, doğduğum büyüdüğüm şehirden, ailemden,arkadaşlarımdan ayrılacak olmanın hüznü vardı. Otobüsde görev yapacağım kasabaya doğru yol alırken kafamdan birsürü düşünce geçiyordu. "Acaba kasabaya alışabilecekmiyim,acaba öğrencilerim beni sevecekmi,acaba kendimi yanlız hissedecekmiyim". Uzun bir yolculukdan sonra nihayet kasabaya varmış ve okulun lojmanına yerleşmiştim.Ertesi gün büyük bir heyecanla okula gittim, öğrencilerimde beni aynı heyecanla karşıladılar. Öğrencilerimin heyecanını gördüğümde kafamdaki tüm endişeler kayboldu.
Yaklaşık bir sene önce tüm dünyayı etkileyen Covid-19 pandemisinin kasabada da görüldüğü haberleri yayılmaya başladı.Herkes gibi bende maske,mesafe,hijyen kurallarına uyuyor elimden geldiği kadar bu virüsden kendimi korumaya çalışıyordum.Bir sabah başağrısı ile uyandım,kendimi halsiz ve bitkin hissediyordum.Önceleri basit bir soğukalgınlığı birkaç günde geçer diye düşünmüştüm.Ancak birkaç gün sonra durumum kötüleşmiş,yatakdan kalkamaz hale gelmiştim. Tüm vücudum ağrıyor,sürekli öksürüyordum.Korunmak için aldığım tüm tedbirlere rağmen küçük bir ihmal yüzünden bende virüs kapmıştım.Çok zor geçen iki haftadan sonra yavaş yavaş iyileşmeye başlamıştım. Bir ay sonra tamamen iyileşmiştim, artık öğrencilerime kavuşacaktım.Büyük bir heyecanla sabah okula gittiğimde masamın üzerinde bir buket çiçek ve üzerinde bir not vardı."Canım öğretmenim,sizi çok seviyoruz".
MEHMET ÖZÖNCEL ANADOLU LİSESİ-Aleyna-Hatice-Kemal
Serdar ortaokula yeni başlamış başarılı bir öğrencidir. Ailesi ona doğum gününde minik bir kuş hediye etmişler. Serdar minik kuşu ile birlikte çok eğlenceli ve çok güzel zamanlar geçiriyormuş. Minik kuş evin içinde özgür dolaşsa da balkona veya bahçeye çıkarıldığında kafese konuyormuş. Minik kuş kafese konulacağını anladığında hırçınlaşıp oradan oraya konuyormuş. Bu durum Serdar'ı çok zorluyormuş. Gel zaman git zaman bir virüs tüm Dünya da pandemi sürecinin başlamasına neden olmuş. Ülkeler kapanma kararı almaya başlamışlar. Dışarı çıkmak için çalışanlar,yaşlılar, çocuklar vs. gruplar için günün belli saatleri izin verilmiştir.
ÖZGÜR KUŞLAR
Serdar, bir gün çocuklar için belirlenen saatler içerisinde dışarı çıkarken minik kuşunu da beraber götürmek istemiş. Ve yine kuşun kafese girmek istememesi onu çok yormuş. O an Serdar'ın aklında şimşekler çakmış. " Seni şimdi daha iyi anlıyorum. Bir canlının özgürlüğünü kısıtlamak çok kötü hissettiriyormuş. Her kafese girişinde benim evden çıkmadığımda hissettiklerimi hissediyor ve yaşıyorsun. Pandemi hepimize bir çok şeyin önemini tekrar hatırlattı. Ama minik kusun kafeste oluşu Serdar'ın evde olması kendilerini dışarıdaki tehlikeden korumak için olduğunu unutmayalım. Sağlıkla ve mutlulukla kalın.
Elanur-Tahsin-Hüseyin-Aysel-Fatih
Ömer Seyfettin Ortaokulu- Yaprak YURDUSEV

- < BEGINNING
- END >
-
DOWNLOAD
-
LIKE
-
COMMENT()
-
SHARE
-
BUY THIS BOOK
(from $2.99+) -
BUY THIS BOOK
(from $2.99+) - DOWNLOAD
- LIKE
- COMMENT ()
- SHARE
- Report
-
BUY
-
LIKE
-
COMMENT()
-
SHARE
- Excessive Violence
- Harassment
- Offensive Pictures
- Spelling & Grammar Errors
- Unfinished
- Other Problem

COMMENTS
Click 'X' to report any negative comments. Thanks!