Bir varmış bir yokmuş. Evvel zaman içinde kalbur saman içinde, uzak diyarlarda bir orman varmış. Bu ormanda bir ayı yaşarmış.

Ayı ormanda gezedursun bir bu ülkenin padişahı varmış. Adamın biri padişaha karşı büyük bir suç işlemiş. Padişah da bu adamı yanına çağırtarak:

- Senin suçunu bir şartla affederim. Hayvanlardan birine kitap okumayı öğretecek ve bunu bana göstereceksin yoksa affetmem, demiş.

Bu sözleri işiten adam, kara kara düşünmeye başlamış. Sonunda ormana gidip bizim tonton ayıcığı yakalayarak evine getirmiş. Ayının karnı her acıktığında sayfaların arasına armut yerleştirdiği bir kitabı ayının önüne koymuş. Ayıda armudu yemek için kitap sayfalarını tek tek açmak zorunda kalmış.

Günler haftaları, haftalar ayları kovalamış. Adam önde ayı arkada çıkmışlar yola. Az gitmişler uz gitmişler, dere tepe düz gitmişler. Sonunda padişahın sarayına varmışlar.

   Padişah, merakla bekleyen halkın huzurunda adama:

    - Şartımı yerine getirdin mi, diye sormuş.

    Adam:

   - Getirdim efendim, demiş ve padişahın huzurundaki ayının yanına bir kitap bırakmış. Ayı, kitabın arasında armudun olduğunu zannederek sayfaları teker teker çevirmeye başlamış. Armutları bulamadıkça homurdanıp sinirlenen ayı, sayfaları çevirmeyi bırakmıyormuş.

    Hayretten ağzı bir karış açık kalan padişah, adama dönerek:

    - Bu ne yapıyor diye sormuş. 

    Adam da:

    - Padişahım, ayı kendisini kitap okumaya öyle vermiş ki ne hale geldiğinin o bile farkında değil, demiş. Padişah ayının haline gülmüş, adamada acımış ve onu affetmiş.

    Cezadan kurtulan adam da tonton ayıcığa bir sepet armut verip onu ait olduğu ormana bırakmış.

    Gökten üç elma düşmüş. Biri padişahın, biri adamın, biri de bizim ayının başına...