eTwinning Bendeki Sen projesinin ortaklarının ortak ürün çalışması olarak oluşturduğu

''Empatili Masallar Diyarı'' e-kitap çalışması.

Preview audio:

storyj.mp/aizy3b968ab9

Bir varmış bir yokmuş. Evvel zaman içinde kalbur saman içinde, uzak diyarların birinde bir çocuk yaşarmış. Bu çocuk hiç bir şeyden mutlu olmayan doyumsuz bir çocukmuş. Bir gün çocuk yine mutsuz bir şekilde otururken yanına ışık saçan, çok güzel bir peri gelmiş. Çocuk periyi görünce çok şaşırmış.

PERİ - "Merhaba, ben dilek perisiyim. Seninle tanışabilir miyim?" diye sormuş.

ÇOCUK - "Merhaba ben Candaş" demiş.

PERİ - "Senin adın ne güzel anlamını biliyor musun?"

CANDAŞ - " Hayır bilmiyorum."

PERİ "Çok yakın dost demek. Umarım sen de çevrendeki insanlara adın gibi candaş olursun".

Candaş, perinin dediklerini önemsememiş ve mutsuz bir şekilde oturmaya devam etmiş.

PERİ - "Seni mutsuz gördüm. Canını sıkan bir durum mu var?"

CANDAŞ - " Evet var. Hiçbir şeyden zevk almıyorum, çevremdeki herkes ve her şey çok sıkıcı." demiş ve aklına periden bir şey istemek gelmiş.

CANDAŞ - "Dilek perisi senden bir isteğim var. İsteğimi gerçekleştirir misin?" diye sormuş.

PERİ - "Tabiki isteyebilirsin."

CANDAŞ - "Beni mutlu eden birşeyler istiyorum."

PERİ - "Aslında mutlu olman için başka nedenlere ihtiyacın yok. Sen galiba bunların farkında değilsin.

CANDAŞ - "Hayır beni mutlu edecek nedenlerim yok benim." diyerek karşılık vermiş.

PERİ - "Pekala, isteğini gerçekleştireceğim ama bir şartım var. Şartımı yerine getirirsen dileğini gerçekleştireceğim. Benimle kısa bir yolculuğa çıkmanı istiyorum.Yolculuğumuz sonunda seni mutlu edecek her şeye sahip olacaksın" demiş.

Candaş, dileğinin gerçekleşeceğine o kadar çok sevinmiş ki perinin şartını hemen kabul etmiş.

Peri sihirli çubuğunu Candaş'a değirmiş ve bir anda kendilerini küçük bir evin önünde bulmuşlar.

Bu evde küçük bir kız ve annesi yaşıyorlarmış. Küçük kızın gözleri görmüyor, annesinin de elleri yokmuş. Candaş bu duruma biraz üzülmüş. Peri’ye dönüp “Onların engellerini ortadan kaldırabilir misin?” demiş. Onlar için gören gözler ve bir çift el istemiş.

Peri “Maalesef benim gücüm buna yetmez ama istersen onlara başka bir konuda yardımcı olabiliriz. Bu aile bileklik örüp pazarda satarak geçimlerini sağlıyor ve başka kimseleri de yok. Senin çok sağlıklı ellerin ve gören gözlerin var. Bileklik örmelerine yardım edebilirsin.”

Candaş onlara yardım edebileceği için çok heyecanlanmış. Hemen gidip Küçük kız ve annesiyle tanışmış. Onlara yardım etmek istediğini söylemiş. Bunu duyan anne ve kız çok sevinmiş.

Anne Candaş'a eskiden çok güzel kilimler dokuyup pazarda sattığını ancak bir kaza sonucu ellerini kaybettiğini söylemiş.

Anne, “Ancak ellerimi kaybettikten sonra kilim dokuyamaz oldum. Kızcağızımın da gözleri görmüyor ama ben ona bileklik örmeyi anlattım. O benim ellerim, ben onun gözleri oldum ve birlikte ördüğümüz bileklikleri yine götürüp pazarda satıyoruz, bu şekilde yaşayıp gidiyoruz.'' demiş.

Candaş küçük kız ve annesinin yaşam mücadelesi karşısında biraz utanmış. Gören gözleri ve işi yapabileceği elleri varmış. Bu olay elindekilerin kıymetini anlamasını sağlamış.

O gün hava kararana kadar birlikte bileklik örmüşler. Rengarenk, büyüklü küçüklü, pullu, boncuklu bileklikler...

Candaş onlara yardım edebildiği ve bir şeyler ürettiği için çok mutluymuş.

Peri Candaş’a artık yola çıkmanın vakti geldi demiş. Annesi ve kızıyla vedalaşıp yola çıkmışlar.

Uzun bir yol gittikten sonra ıssız bir yerde bahçeli küçük bir ev görmüşler. Bahçede yaşlı bir amca varmış. Yaşlı amca iş yaparken zorlanıyormuş.

Candaş- ‘’Amacaya bak evinde oturacağına zorlanarak bir şeyler yapıyor. Otursun evinde işte ne güzel.’’ demiş.

Peri ‘’Amcanın yanına gitmeye ne dersin?’’ diye sormuş ve amcanın yanına gidip onunla tanışmışlar. Sohbet etmeye başlamışlar.

Candaş-‘’Amca evinizde otursanıza, neden iş yapacağız diye uğraşıyorsunuz? Ben olsam oturur keyfime bakardım.’’ demiş.

Yaşlı Amca ‘’Bende oturup dinlenmeyi isterdim ama ben senin dediğini yapamam ki.’’ demiş.

Candaş-‘’Neden yapamazsınız?’ ’diye sormuş.

Yaşlı Amca ‘’Eğer ben oturursam bu işleri kim yapacak? Bizim çocuğumuz olmadı. Geçimimizi bu bahçedeki ürünleri satarak kazanıyoruz. Eğer ben çalışmazsam para kazanamaz ve yaşayamayız. Benim hanım da yaşlı ve hasta, yardım edenimiz olmayınca mecburen kendimiz yapıyoruz.’’ demiş.

Candaş bu duruma çok üzülmüş ve periyle birlikte yaşlı amcanın işlerine yardım etmeye karar vermişler.

Bahçeyi kazmışlar, ürünleri ekmişler, sulamışlar ve evi temizlemişler. Bu arada Candaş çok yorulmuş. Annesinin aldığı sebzelerle yaptığı yemeği beğenmeyip yemediği, ev işlerine yardım etmediği aklına gelince çok üzülmüş ve kendinden utanmış.

Yaşlı Amca ‘’Yardım ettiğiniz için çok teşekkür ederim. Eğer siz olmasaydınız ben hepsini nasıl yapacaktım. Yalnızlık çok zor'' demiş.

Tam o sırada ağlamayı andıran bir ses duymuşlar. Kapıyı açıp bakmışlar. Bir de ne görsünler. Küçük yavru bir köpek yağmurdan ıslandığı için titriyormuş. Candaş ve yaşlı amca köpeği alıp eve götürmüşler. Önce tüylerini kurutmuş sonra da karnını doyurmuşlar. Yavru köpek halinden memnun bir şekilde Candaş'ın kucağına kurulmuş. Candaş köpeği sokağa bırakmak istemiyormuş. Yaşlı amca Ona evde bakamayacaklarını söylemiş.

Candaş:
- O zaman ona bahçede şirin bir kulübe yaparız.
Yaşlı Amca:
-Çok güzel olur, demiş.
Hemen işe koyulup bahçedeki tahtalarla, küçük ama yavru köpeği yağmurdan, soğuktan koruyacak bir kulübe yapmışlar. Altına da yün battaniye sermişler. Yavru köpek neşeyle girmiş yeni evine.

Candaş bir kez daha insanlara yardım edebildiği için çok mutluymuş. Evine dönmek ve tüm bu yaşananları annesine de anlatmak istiyormuş. Peri'ye söylemiş ve eve dönmüşler. Heyecanla olan biteni anlatmış annesine. Annesi de çok sevinmiş oğlunun insanlara yardım etmiş olmasına.

Candaş, ''Anneciğim ben artık akıllandım. Mutlu olacak çok sebebim varken ben bunları görmeyip hep huysuzlandım. Farkında olmadan seni de üzdüm. Ama hatamı telafi etmek istiyorum.

Bugün seninle rolleri değişeceğiz. Sen tıpkı benim bu zamana kadar yaptığım gibi tüm gün oturacaksın ben de sana yemek hazırlayacağım. Candaş' da ki bu değişiklik annesini şaşırtmış ve sevindirmiş.'' Peki ama kendini çok yorma.'' demiş.'' Olur mu anneciğim? Sen bu zamana kadar benim için ne kadar yoruldun. Şimdi ben sana yemek hazırlarken yorulur muyum hiç?'' demiş ve mutfağın yolunu tutmuş.

Candaş’ın dedesi Çanakkale Gazisiymiş. Ve o gün de Çanakkale zaferinin yıldönümüymüş. Candaş dedesinin hep anlattığı bulgur pilavı ve üzüm hoşafını anımsamış. Bu gün pilav ve hoşaf hazırlayabilirim diye düşünmüş. Yemeğe dedesini ve ninesini de çağırmaya karar vermiş. Hoşafı ocağa koyup hemen bir koşu dedesine ve ninesine haber vermiş. “ Akşama yemek hazırlamakla uğraşmayın. Bugün yemekler Candaş ustadan.” deyip koşa koşa eve geri dönmüş.

Dede ve nine Candaş’ı hep asık suratlı görmeye alışık oldukları için onun bu heyecanlı haline biraz şaşırsalar da bu değişikliğe çok sevinmişler. Candaş tıpkı dedesinin anlattığı gibi hazırlamış yemekleri ve sofrayı kurup annesini, babasını, dedesini ve ninesini sofraya çağırmış. Hep birlikte dedesinin anlattığı Çanakkale hatıralarıyla o günleri anmışlar.

Sonunu gökten üç elma düşmüş biri candaşa biri masalın yazarlarına biri de siz dinleyicilere….

Ebru ÇATAL (Şükrü Köymen İlkokulu Anamur/Mersin)........2,3,4,5

Seslendiren: Azra Resim: Helin

Jale Akyüz (15 Temmuz Milli İrade İlkokulu Anamur/Mersin)....6,7,8

Seslendiren: Nil Resim: Nil

Gülay Yılmazer (Mimar Sinan İlkokulu Edremit/Balıkesir).......9,10,11

Seslendiren: Ece Resim: Ece

Huriye Merve Gümüş (Hatice Karslıgil İlkokulu Şahinbey/Gaziantep)..12,13,14

Seslendiren: Aysel Resim: Aysel

Tuğba Arıdeniz (Gercebahşiş Yenimahalle İlkokulu Anamur/Mersin)...15,16,17,18

Seslendiren: Sibel Resim: Sibel

İÇİNDEKİLER