Kitapları ve boya kalemlerini çok seven bir Ahmet varmış. Ahmet 7 yaşına girmiş fakat ülkelerinde bir hastalık varmış.   Hastalıktan dolayı okuluna pek gidememiş ama uzaktan eğitimle öğretmenini görebiliyormuş.

Ahmet’in öğretmeni çok iyi biriydi. Ahmet öğretmenini çok seviyordu. Öğretmeni ise Ahmet’in kitapları ve boyaları çok sevdiğini bildiği için onun bu yönde ilerlemesine yardımcı oluyordu. Ahmet bu sayede çok büyük bir özgüven kazanmıştı. Öğretmeni Ahmet’e boyaları sevdiği için bir resim ödevi verdi.

Ahmet okula gidip öğretmenini görmeyi teneffüste arkadaşlarıyla koşup oynamayı sınıftaki eğlenceli anların hepsini çok özlemişti. Tek dileği bu salgının bir an önce bitmesi idi. Ama Ahmet okula gidemese de okulunu, öğretmenini, derslerini, kitaplarını arkadaşlarını çok seviyordu. Bir gün bu salgın bitecek Ahmet de okuluna kavuşacaktı. Her şey yine eskisi gibi çok güzel olacaktı. Güneş bir gün umutla yeniden doğacaktı.

Güneş yarına umutla doğmuştu. Ahmet sabah haberleri açmıştı ve çok güzel bir haber duymuştu. Artık okula gidebilecekti çünkü ülkelerindeki salgın bitmişti. Ahmet de buna çok sevinmişti ve okula gitmeyi sabırsızlıkla beklemişti ve sonra gece olmuştu ve yatağına yatmıştı sonra sabah olmuştu. Annesi de Ahmet okul saati demiş. Ahmet büyük bir sevinçle yataktan fırlamış ve yaşasın bugün en mutlu gün demiş.

Geceden yanı başına koyduğu kıyafetlerini ve ayakkabısını giydi. Çantasını sırtına taktı ve evden büyük bir sevinçle çıkarak okulun yolunu tuttu. Yolda giderken içi kıpır kıpırdı Ahmet’in. Uzun süre sonra öğretmenini ve arkadaşlarını görecekti. Bunları düşünerek yürürken okulun önüne gelmişti.

Bahçede arkadaşlarını gördü ve çok sevindi. Hızlıca arkadaşlarının yanına gitti. Onlara sarıldı ve özlediğini dile getirdi. Zil çalmıştı. Arkadaşlarıyla birlikte sınıfa çıktı. Öğretmeni gelmişti. Öğretmenini canlı canlı görmek onu mutlu etti. İyi ki okullar açılmıştı. Ailemizden ve arkadaşlarımızdan sevgimizi esirgemeyelim. Nasıl bir çiçeğin suya ihtiyacı varsa insanların da sevgiye ihtiyacı var. Çocukları sevgisiz bırakmayalım.