Έτσι λοιπόν η νεράιδα Καλυψώ , μετά από εντολή των θεών αφήνει τον Οδυσσέα να φύγει από το νησί της πάνω σε μια σχεδία που έχει κατασκευάσει ο ίδιος.

Όλος χαρά ο Οδυσσέας και αγαλλίαση  με πρίμο αγέρι σήκωσε τα πανιά, κάθισε στο τιμόνι και το κυβέρνησε με τέχνη.

Όμως τον είδε ανεβαίνοντας από τους Αιθίοπες ο μέγας Ποσειδών που σείει τη γη..../ ν` αρμενίζει στο ανοιχτό το πέλαγος, χολώθηκε βαριά, και το κεφάλι του κουνώντας είπε μόνος του:

''Αλίμονο. Έτσι λοιπόν και τόσο οι θεοί άλλαξαν γνώμη, όσο εγώ βρισκόμουν στους Αιθίοπες; Και νά τος τώρα ο Οδυσσέας, τόσο κοντά στη χώρα των Φαιάκων, όπου του μέλλεται πως θα ξεφύγει από το δίχτυ της μεγάλης που τον βρήκε συμφοράς 

 Όμως κι εγώ το λέω , θα χορτάσει για καλά τη μαύρη μοίρα του"

 Μιλώντας, σύναξε τα νέφη και, πιάνοντας την τρίαινα στα χέρια του, συντάραξε τον πόντο, συννέφιασε θάλασσα και στεριά,
ξεσήκωσε όλες μαζί τις θύελλες και τους ανέμους όλους,
έγινε η μέρα νύχτα, πέφτοντας ψηλά απ' τον ουρανό.