Türk Edebiyatı’nın romanla tanıştığı ilk devir olan Tanzimat Dönemi’nde yazılan romanlarda teknik açıdan sıkıntı olmakla birlikte sonraki dönemlerde bu kusurlar giderilmiş ve roman tekniğinde önemli gelişmeler gözlemlenmiştir.

           CUMHURİYET  DÖNEMİ ROMAN

Cumhuriyet’in ilanıyla birlikte her alanda olduğu gibi roman türünde de önemli gelişmeler yaşanmıştır. 1923-1950 yılları arasında Cumhuriyet Dönemi Türk Edebiyatı’nda roman birçok açıdan gelişim göstermiş, farklı konularda yazılmış ve okur sayısında ciddi artış olmuştur.

Cumhuriyet rejimi, Atatürk’ün başlatmış olduğu inkılaplar, Kurtuluş Savaşı, Anadolu ve yoksulluk gibi toplumsal konulara yönelmişlerdir. Ancak daha sonraki dönemlerde yönelimlerin sayısı artmaya başlamıştır.

Bazı sanatçılar toplumcu gerçekçiliğe, bazıları memleket meselelerine ve bunların dışında kalan sanatçılar da bireysel yaşam ile bireyin iç dünyasını yansıtan bir anlayışa kaymıştır.

→ 1923-1950 yılları arasında sanatçılar  konuları günlük yaşamdan alarak gözlemci-gerçekçi bir şekilde toplum sorunlarını detaya inmeden işlemiştir.

→ Cumhuriyet’in ilan edildiği ilk yıllarda sanatçıların  çoğu toplumsal konulara yönelerek bazı sorunları gerçekçi bir şekilde dile getirmişlerdir.

→ Toplumdaki sorunları görüp bunu gerçekçi bir şekilde aktarma amacı olduğundan daha çok realizmin etkisi vardır.    

→ Bu dönemde ön plana çıkan sanatçılar Yakup Kadri Karaosmanoğlu, Halide Edip Adıvar ve Reşat Nuri Güntekin olmuştur.

Bu dönemde ortaya çıkan roman yönelimlerini şu şekilde sınıflandırabiliriz:

1) Toplumcu Gerçekçi Romanlar (Köy-Kasaba Edebiyatı):