Pamuk tavşan, yine her gün yaptığı gibi ormanın derinliklerinde hoplaya zıplaya geziniyordu.

Birden durdu. Çünkü ormanın derinliklerinden bir kız sesi geliyordu. Bu bir yardım sesiydi. Etrafına aldırış etmeden kırlarda dolaşmaya devam etti.

Biraz ilerledikten sonra ağacın arkasında korkuyla bekleyen küçük bir kız gördü.

Annemi dinlemeyerek evden uzaklaştım. Aslanlar ve yılanlarla karşılaştım. Bana yardım eder misin, lütfen. Çok korkuyorum.

Pamuk tavşan, aslan ve yılanın adını duyunca başını belaya sokmak istemediği için yoluna devam etti ve küçük kızı oracıkta bıraktı.

Ormanda ilerlerken karnının çok acıktığını fark etti. Ama yol yürümekten o kadar çok yorulmuş ve güneşten öylesine kavrulmuştu ki havuç tarlasına gitmeye hali kalmamıştı. Ağacın kenarında baygın bir şekilde uyuya kaldı.

Biraz sonra ormanın derinliklerinden yeri titreterek yürüyen biri geliyordu, zorlukla kafasını kaldırıp etrafına bakındı.

Bu gelen fil kardeşti. 

Fil kardeş tavşanın baygın halini görünce onun sıcaktan baygınlık geçirdiğini anladı.

Yakınlardaki bir akarsudan hortumunu suyla doldurup 

Hemen tavşanın yanına gelerek onu hortumunda taşıdığı suyla serinletti, üzerine dökülen suyun serinliğiyle uyanan tavşana:

istersen seni havuç tarlasına götürebilirim, atla hortumuma seni taşıyayım, birlikte gidelim.

Pamuk tavşan filin bu yardımseverliği karşısında mahcup oldu ve biraz önce küçük kızın yardım isteğine cevap vermediği için kendinden çok utandı.