Bir varmış, bir yokmuş...İlk insan ortaya çıkmış, ikincisi, üçüncüsü, dördüncüsü... İnsanlar çoğalmış dünyaya dağılmışlar. Bu süre içinde pek çok şey yapmışlar. Düşünmüşler,  merak etmişler ve çoğu şeye şaşırmışlar. Neden canlılar varmış? Elma nasıl oluşmuş? Aşk neymiş? Sevgi gerçekten emek miymiş? 
Ahlaklı insan kimmiş?  Bir bilgi nasıl 

yüzde yüz doğru olabilirmiş? Bunları 

sorgulaya sorgulaya bir sözcük 

ortaya çıkmış. “Philosophia”. 

    Kökeni eski Yunanca’ya dayanan bu sözcük ‘bilgelik sevgisi’ ya da ‘bilgiyi sevmek’ anlamına gelirmiş ve iki ayrı kelimenin birleşmesi ile oluşmuş. Anlamı sevgi olan ‘Phila’ ve anlamı bilgelik olan ‘Sophia’ kelimesi birleşmiş ve dilimizdeki “felsefe” kelimesi oluşmuş. Bu kelimeyi ilk kullanan ise büyük matematikçi Pisagormuş ve kendisine filozof demiş. Fakat Pisagor bu kelimeyi çoğumuzun kullandığı şekilde değilde gerçek anlamıyla doğru şekilde kullanmayı tercih etmiş. Yani bizim gibi diyet felsefem, hayat felsefem, satış felsefesi gibi değil de gerçekten felsefe olarak kullanıp “salt özü” sorgulamış.

    Felsefe alanında, sorular her zaman cevaplardan daha önemli olmuş ve temelini her zaman merak oluşturmuş. Fakat bu felsefenin tanımını kimse yapamamış... Kimler gelmiş kimler geçmiş fakat hiç kimse “Tamam bu felsefenin tanımıdır.” diyememiş. Bunun sebebi ise yapılabilecek herhangi bir tanıma karşılık olarak başka tanımların meydana gelebilecek olmasıymış. Zaten filozofların kişilik, mizaç ve dünya görüşleri farklı olduğundan çeşitli tanımların oluşması kaçınılmazmış. Ayrıca zamanla toplum ve inanışlara bağlı olarak pek çok tanım türemiş ve felsefeyi tek bir tanımla sınırlamak istememişler. Sonuç olarak felsefenin çoğulcu olduğu ve yığılımlı ilerlediği söylenmiş.