Ben minicik bir buğday tanesiyim. Toprağa ekildim. Sanki yeni bir yaşam başlıyordu benim için. Bu yeni maceradan çok korkuyordum.

Toprağa sıkı sıkı sarıldım. Karanlıkta yapayalnızdım. Penceresi olmayan bir oda gibiydi her yer. Hayaller kuruyordum. Sanırım büyülü bir dünyaya yolculuğa başlıyordum...

Tek başıma toprağın derinliklerindeydim. Birden yağmur yağmaya başladı, yağan yağmur suları usul usul topraktan süzülerek bedenime ulaştı. Sırılsıklam ıslanmıştım ama üşümüyordum.

Birden gök gürledi ve şimşekler çakmaya başladı. Bu alışık olmadığım sesler beni çok korkutmuştu. Sonra güvenli bir yerde olduğumu hissettim. Korkumun yeri, tatlı bir yorgunluğa dönüşmüştü.

Saklandığım yerden çıkma vakti gelmişti artık, yumuşacık bir şekilde çatlayıp uç verdim. Yorgunluğum yerini tarifsiz bir mutluluğa bıraktı, çünkü o çatlaktan bir Filiz yükselmiş ,yavaş yavaş büyümüş , güneşi gördükçe yüreğim sıcacık olmuştu 

Artık başaktayım. Gök gürlemesi ile gelen dolu olmadığı sürece korkacak bir şey yoktu. Güneşi çok sevmiştim, olgunlaşma zamanıydı. Sarıkızım ben sarıkız... Güneşe olan saygım hiç bitmedi eğilirim tabi ki önünde. Hasat zamanı gelip çatmıştı. Tek heyecanlı olan ben değildim. Sahibim bereketimden bahsediyordu. Komşularım çiçek, uğur böceği, karınca ile vedalaştım. En zor vedayı yakın arkadaşım toprakla yaptım. Traktör kasasında yolculuk hayli heyecanlıydı.

Sonunda fabrikaya vardık. Çok büyük bir yerdi, bir sürü bölüm vardı. Farklı görevleri olan makinalar gördüm. Fabrika çalışanlarından biri torbayı makinaya boşalttı ve öğütücüden geçtik ve işte un olmuştuk. Bembeyaz ve yumuşaktık. Büyük çuvallara konulduk.

Buğday tanesi olarak başladığım bu yolcuğum fırından yeni çıkmış dumanı üstünde sıcacık bir ekmek olarak devam ediyor. Beni yanakları al al bir çocuk fırından alıyor ve başlıyor kenarından yemeğe Eve gelince beni çok güzel bir sofranın başköşesine koyuyorlar ve başlıyorlar yemeğe…