DEĞERLERİMİ RESFEBELİYORUM

                       eTwinning Projesi

Çalışmada eşleşmiş okul takımları olan Büyüklü Ortaokulu ve Bener Cordan Ortaokulu'nun öykü çalışmasıdır.

           TRABZON

BENER CORDAN ORTAOKULU

Merhaba ben Kemal,

 Ben, kardeşim Cemal, annem ve babamla mutlu bir aileydik. Ta ki biz 4-5 yaşlarında anne ve babamı bir trafik kazasında kaybedene dek. Dedemizle yaşamaya başlamıştık. O bizi o bizi de onu çok seviyorduk. Bize çok adaletli ve sevgi dolu davranıyordu.

Dedem bizi iki yanına alır, salon duvarına asılı olan tablonun karşısındaki kanepede oturur, o tabloya bakarak hikayeler anlatırdı. Tablo onun için çok değerliydi. 

O kadar güzel anlatırdı ki sanki tablodaki motiflerle bezeli halının üzerinde oturur, adeta oradaki evin içinde yaşardık. Dedem bize boyalar ve kağıtlar alır, biz de Cemal’le bu hikayelerin resimlerini yapardık.

Kalp krizi sonucu dedemi de kaybettik ve yetimhaneye verildik.

    Bir gün iki farklı aile geldi ve bizi evlat   edindiler. Bizi ayırdılar. Kardeşim Cemal’i çok özlüyordum. Beni evlat edinen aile iyi bir aileydi. Bir de kızları vardı. İkimize de sevgi dolu ve adaletli davranıyor; birbirimizden ayırmıyorlardı. Benim aklım hep Cemal’de idi ve onu çok merak ediyordum.

Ortaokula başlamıştım. 6. Sınıfa gidiyordum. Bir gün bizim sınıfa bana çok benzeyen biri geldi. Benden biraz daha zayıf ve bakımsızdı.

Onu ilk gördüğümde sanki aramızda bir bağ varmış gibi hissettim. Yüzü Cemal’e benziyordu. Her şeyimiz neredeyse aynıydı. Yaptığımız resimlerdeki fikirlerimiz bile aynıydı.

Çok içine kapanıktı, sürekli resim çiziyordu. Ben bu resimlerin hepsini hatırlıyordum sanki. O da bana karşı sevgi duyuyordu, bunu hissediyordum. Ertesi gün okula gelmedi.

Ben okuldan eve dönerken simit satan bir çocuk gördüm. İşte bu Cemal idi. Neden okula gelmediğini sordum. Bana çalışıp, para kazanmak zorunda olduğunu söyledi.

            SAMSUN

 BÜYÜKLÜ ORTAOKULU

Yüreğim burkuldu. Aklımda onunla ilgili farklı düşünceler uyanmaya başlamıştı ne zamandır. Ne yapsam da içimde adını koyamadığım bu durumları açıklığa kavuşturabilseydim. Bu konuyu önce beni evlat edinen aileme açtım. Önce çok şaşırdılar. Hele de birbirimize benzememiz, resim yeteneğimizin olması gibi durumları da söyleyince annemin gözlerinden yaşlar süzülüverdi:

- Kemal'im... Gerçekleri elbette biliyorsun. Evimize geldiğinde aklın her şeye yetiyordu. Seni evimize getirdiğimizdeki uzun uzun konuşmamızı hatırlıyorsundur. Sen artık bizim oğlumuz oldun o günden sonra. Kızımız Defne'den ayrı tutmadık seni. Sen Defne'ye harika bir erkek kardeş oldun. Babanla bakıyoruz

kardeşin Cemal'le ilgili birşeyler olabileceğini düşünüyorsan bunu öğretmenlerinle paylaşmalıyız. Nasıl bir yol izleyeceğimizi bize söyleyeceklerdir.

Sınıfımıza gelen çocuğun adı Selim'di. Müdürümüz, Selim'i yanlarına alan fakir bir ailenin, onu okula kayıt olmaya getirdiğini söyledi. Ayrıca aslında gerçek ailesinin bu aile olmadığını da. Selim'i çağırdı müdür bey odasına. O da tüm bu olup bitenlerden dolayı hem şaşkındı hem de mahzun duruyordu. Müdür bey onun, yarın ailesiyle birlikte okula gelmesini istedi.

İçim içime sığmıyordu. Acaba neler olacaktı? Sonraki gün okula yine anne ve babamla gittik. Selim'in ailesi de gelmişti. Kendi hallerindeydiler. Maddi durumlarının iyi olmadığı giysilerinden de belliydi. Ama merhametli oldukları da

Kendisi ısrar etti. Derslerini de yap çocuğum yine dedik. Apartman temizliğine gittiğim bir binada çocukları olmayan bir aile vardı. Selim onların evlatlık çocuğuydu. Karı koca Selim'e bakıcı abla bile tutmuştu. Bir gün temizliğe gittiğimde öğrendim ki Selim'in anne babası bir kaza geçirmiş. Selim bakıcısıyla evdeymiş.

Anne baba sizlere ömür. Selim'i evlat edinen ailenin akrabaları Selim'e miras kalır diye onu istememişler. Akrabaları bir kadın ben temizlik yaparken beni gördü. Bu çocuk kardeşimin değil, evlatlık dedi. Sen bunu al, para da veririz sana dediler.

Durumumuz yoktu evet. Eşime sorayım dedim. Beklemeden çocuğu yanıma kattılar. Şuncağız ilkokula yeni başlamıştı. Adresimi aldılar. Benim aklım fazlasına

çalışmaz. Ağlamaktan mahvoldu çocuk. Aldım eve götürdüm. Benim bey işte burda. Benden

de merhametlidir. Evimize daha sonra birileri geldi. Benim beyin eline para vermeye kalktılar ama almadı. Dedik bu çocuk bizim kaderimiz. Ne pişirirsek o da yer, bizim iki çocuğa ne alırsak o da giyer.

Böyle birkaç yılımız geçti. Arada sırada simit satmaya çıkar Selim. Kendi 

ister. Biz de ne diyelim. O da merhametli. Kıyamaz bize. Adını başka dedilerdi. Biz sakin durduğundan Selim dedik ona. Nüfusumuza aldık. 

Durum budur. İstese de göndermem kuzumu daha simit satmaya.

Bu vicdanlı teyzeyi dinlerken eşinin ve hepimizin gözlerinden yaşlar sel gibi akmaya başlamıştı. Okula neden çağrıldıklarını müdür bey uzun uzun anlattı. Peşinden ben de kendimce şüphelerimi söyledim.

Eve geldiğim o gece hayatımın en uzun gecesiydi sanki. Zaman geçmek bilmiyordu. Pencereye önüne geldim. Yıldızlar gecenin karanlığında gözlerimi kamaştırıyordu. O gün okuldan çıkıp hastaneye gitmiş kan vermiştik. DNA Testi yapılacaktı. Allah’ım! Aradan geçen beş yılda kardeşim karşıma çıkmıştı belki de. Birkaç gün bekledik.

Bir gün Türkçe dersinde "Eş Anlamlı ve Zıt Anlamlı sözcükleri Bulma Oyunu" nu oynarken kapı açıldı. Babam kapıdaydı. Öğretmenimden Selim ve benim çıkmam için izin istedi. Soluğu müdür beyin odasında aldık. İkimizin de ailesi oradaydı. 

Birkaç da yabancı kişi. Müdür bey DNA testinin sonucunu okuyacaktı. Heyecandan kalbim yerinde çıkacak gibiydi. Selim'in elinden tuttum. Buz gibiydi. Nasıl da heyecanlanmıştı. Ve o an geldi.

karışıklık ve heyecan dolu günler geride kaldığında dedemizden miras kalan köşkteydik. Bana ve kardeşime bakan iki ailemiz de yanımızdaydı. Adalet geç olsa yerini buldu. bizi sevgiyle büyütenler bizim olan her şeye el koyanlardan hakkımızı aldı. Sevgi dolu insanlarla bir aradayız şimdi. Film gibi bir hayatı büyümeden yaşamış gibiyiz.

BÜYÜKLÜ ORTAOKULU

PROJE EKİBİ

Aycan Bülbül

Yaren

Pınar

Tuğçe

İpek

Şeyma