“Thanks for the lift Mrs Duffy,” I said as I hopped out of the car.  “Are you going to the beach later Laura?”

“Yea, I’ll organise the jet ski with my Dad and phone you later”.  Laura Duffy had been my best friend forever.  We loved to go swimming, surfing and jet skiing, anything to do with water really. 

I could see Mum working on her garden.  She was planting the new vegetables she had bought recently. 

“Skylar, Dad’s making dinner and it’ll be ready in an hour,” she called, squinting in the sunshine. 

“Go raibh maith agat ar shon síob a thabhairt dom.” a dúirt mé le Bean Uí Dhubhaigh agus mé ag éirí amach as an charr. “An bhfuil tú ag dul go dtí an trá níos moille a Laura?”

“Tá, labhairfidh mé le daid níos moille fá choinne an feithicil scairdsciála a fháil réidh dúinn agus cuirfidh mé scairt ort níos moille.”  Bhí Laura Ní Dhubhaigh ina dlúthchara agam le fada an lá.  Bhí dúil mhór againn ag dul ag snámh, ag scairdsciála agus i ndáiríre rud ar bith a bhain leis an uisce bhí muid ann!               

Bhí mé abálta mamaí a fheiceáil ag obair ar a garradh.  Bhí sí ag cur na nglasraí a cheannaigh sí le cúpla lá.

“A Skylar, tá daid ag déanamh an dinnéar, beidh sé réidh i gceann uaire.”  nó mar sin’ a scairt sí amach agus an ghrian ag baint an dá shúil aisti. 

I quickly changed out of my uniform, into my comfy summer clothes and grabbed a snack, as Dad’s cooking always took hours.  I wanted to go to my favourite place.  This was an old majestic oak tree, which was about 10 minutes from my house and overlooked the seaside shops and the beach below.  A few months previously, a villager who works in the local shop had told me an old warhorse had died at the bottom of the tree and its spirit was still there, keeping the tree company.  I had to see it for myself! 

Chaith mé dom mo chuid éadaí scoile go gásta agus a thiocfadh liom agus chaith orm mo chuid éadaí Samhraidh a bhí deas compordach.  Thóg mé liom greim gásta le hithe mar ghlacadh cuid cócaireachta daid am fada i gcónaí.  Bhí mé ag iarraidh imeacht liom go dtí an áit is ansa liom.  Is é sin sean chrann darach mór draíochta a bhí thart fá 10 mbomaite ó mo theach agus a bhí ag taobh siopaí na trá agus radharc aoibhinn na farraige le feiceáil ag síneadh amach uaidh agus an trá thíos faoi.  Cupla mí roimhe sin, d’inis duine de lucht an tsráidbhaile dom go bhfuair sean chapall cogaidh bás ansin agus go bhfuil a spiorad ansin go fóill ag coinnéal comhluadar leis an chrann.  Chaithfinn é a fheiceáil dom féin!

On my way there, I ran through a field of wildflowers.  

I felt free with my hair blowing in the wind.  I felt alive!  

I often came here to sketch because there was so much inspiration and peace. 

First, I did a bit of homework and then started to sketch what I thought the horse would have looked like.

Ar mo bhealach ansin, rith mé fríd cuibhreann mór bláthanna fiáine.  Bhí mé ag mothú saor leis an ghaoth ag séideadh fríd mo chuid gruaige.  Mhothaigh mé beo beathach!  Thiocfainn anseo go minic le sceitseáil mar bhí an oiread sin inspioráide le fáil ann chomh maith le suaimhneas agus síocháin iontach.  Ar dtús báire rinne mé rud beag obair bhaile agus ansin thosaigh mé ag sceitseáil an bharúil a bhí agam de caidé a d’amharcadh an capall cogaidh cosúil leis.

My phone started ringing.  It was Laura. 

“We’re all on our way to the beach, with the jet ski.  You coming?” she asked.  

“Yes, on my way!” I replied as I got up in a hurry to go meet them.  I jumped off the branch where I was sitting and rushed down towards the beach… but before I could get far, I tripped on a tree root and rolled down the hill. 

Thosaigh mo fón póca ag bualadh.  Laura a bhí ann.  Bhí muid uilig ar an bhealach síos go dtí an trá leis an feithicil scairdsciála.  “An bhfuil tú ag teacht?”  “Tá, tá mé ar mo bhealach a dúirt mé lei agus mé ag éirigh i mo sheasadh go gásta le dhul agus bualadh leo.  Léim mé anuas don bhrainse agus d’imigh mé faoi dheifir síos go dtí an trá.  Sula bhfuair mé ró-fhada baineadh tuisle asam ar fréamhacha an chrainn.  

I started to panic because I couldn’t stop.  All I could see were flashes of blue sky, then green grass, blue sky and green grass.  I couldn’t focus as it was all a blur! I could hear snaps and cracks of roots breaking as I sped up.  My hair was flying wildly and I could smell the earth and the grass as my face hit the ground. I started feeling dizzy and I thought “Is this ever going to end?”. I closed my eyes when I realised that if I didn’t stop soon, I would crash into one of the buildings below.

 Thosaigh mé ag éirí iontach imníoch mar ní raibh mé abálta mé féin a stopadh.  Ní raibh a dháth le feiceáil agam ach splancanna de dháthanna difriúila, spéir - féar glas - spéir - féar glas srl.  Ní raibh mé abálta díreadh isteach ar rud ar bith mar bhí léaspáin ar mo chuid súile.  Bhí mé abálta na fréamhacha a chluinstin ag briseadh suas de réir mar a bhí mé ag titim níos gaoiste. Bhí mo chuid gruaige ag séideadh achan bhealach agus bhí mé abálta boladh an chréafóg agus an fhéar a fháil agus mé ag bualadh an talamh.   Tháinig babhta meadhráin orm agus shíl mé nach dtiocfadh deireadh le seo a choíche.  Dhruid mé mo shúile, nuair a thuig mé nach mbéinn abálta mé féin a stopadh agus go mbuailfinn in éadan na foirgnimh thíos fúm.

As I spun again, I could see the back of the cafe getting closer and closer!  I tensed in fear, just waiting for the impact and the pain.  It didn’t happen.  Suddenly, I was somewhere else.  I was confused.  I rolled across a tiled floor and came to a stop.  I looked up to see lots of faces staring down at me.  They looked as surprised as I felt.  I sat up and looked down at my clothes, covered in soil and grass.  I must have looked a mess.  How embarrassing! I even had grass sticking out of my messy hair.  I looked at the wall behind me to see if I had burst through, but there was no hole.  

Nuair a thosaigh mé ag teacht theacht arís thiocfadh liom cúl an chaifé a fheiceáil ag éirí níos clóiséailte agus níos clóiséailte.  Bhuail teannas millteanach mé le neart eagla roimh an phian a bheadh orm nuair a bhuailfinn suas in éadan an chaifé.  Níor tharla sé, go tobann bhí mé áit inteacht eile. Bhí mé fríd a chéile go mór.  Rollaigh mé trasna an úrlár chrua a raibh tíleanna ar agus ansin stop mé.  D’amharc mé suas áit a bhfaca mé cuid mhór aghaidheanna ag stánadh ar ais orm.  D’amharc siad cosúil le go raibh an oiread céanna iontas orthu mise a fheiceáil agus a bhí ormsa iadsan a fheiceáil.   Shuí mé suas agus d’amharc mé síos ar mo chuid éadaí agus bhí siad clúdaithe le créafóg agus féar.  Caithfidh gur amharc mé mo phráiseach bocht de dhuine.  Bhí mé náiriste go droim an domhan.  Bhí féar ag gobadh amach as mo chuid gruaige a bhí bun os cionn.  D’amharc mé ar an bhalla ar mo chúl go bhfeicfinn an dtáinig mé fríd ach ní raibh poll ar bith ann.  

That was how I came to discover my ‘power’.  Of course, it was all anyone in town could talk about for a long time.  They even took to calling me ‘The Miracle’, which I hated.  Stacey, who works in the cafe, loved telling everyone who would listen to her “her” story.

Seo mar a thug mé faoi deara go raibh ‘cumhacht’ faoi leith agam.  Ní iontas ar bith nach raibh ábhar cainte ar bith eile ag muintir an bhaile ar feadh fada go leor ach ag caint ar an eachtra seo.  Thosaigh siad ag tabhairt an mhíorúilt orm rud a raibh fuath millteanach agam ar!  Bhí dúil mhór ag Stacey, an ghirseach a oibríonn sa chaifé, ag inse scéal “s’aicse” dó achan nduine.

“There I was, in the middle of cleaning table 2 when the lights flickered and then went out completely for a few seconds.  When I looked up all I saw was Skylar, rolling across the floor in a right state, with her arms wrapped around her head, protecting it.  She wasn’t in the cafe before.  She just appeared, out of thin air.  Whoosh!  Must be some kind of magic.  Maybe she’s a witch”.

 “Seo mise mo sheasamh anseo ag glanadh tábla a dó agus thosaigh na soilse ag dul chun siobarnaí agus chuaigh achan rud dorcha ar feadh cupla soicind.  Nuair a d’amharc mé suas ní raibh le feiceáil agam ach Skylar agus í ag rothlú trasna an úrláir agus í ag dul as a ciall ag iarraidh a cloigean a chosaint lena cuid lámha agus iad anuas go teanta thart ar a ceann le é a chosaint.  Ní raibh sí riamh sa chaifé roimhe seo go díreach siúd isteach í!  Whoosh! An miorúilt a bhí ann?? Caithfidh go beith! B’fhéidir gur cailleach atá inti??”

Other rumours flew around for a while.  Some customers said the wall disappeared to let her through or guessed that she could teleport.  After some time, this became old news and was forgotten about.  However, this started Skylar thinking.  Often, when she was frightened, she did see flashes before her eyes.  She started to test out her theory.  

Bhí raflaí eile ag dul theacht ar feadh tamall.  Dúirt cuid de na custaiméirí gur imigh an balla in gcúil le í a ligean fríd agus dúirt cuid eile acu go mb’fhéidir go raibh sí abálta teileapórtáil.  I ndiaidh tamall sean scéal a bhí anseo agus meirg air agus rinne achan nduine dearmad glan do.  Chuir seo Skylar ag smaoineamh.  Go minic nuair a bheadh eagla uirthi tchífeadh sí splancanna roimh a cuid súile.  Thosaigh sí ag iarraidh an smaoineamh seo a oibriú amach.

Just after this “miracle” happened, a few people in the cafe helped me up and got me a glass of water. Mum and dad came a minute later, I thought one of the waiters must’ve called them. They insisted on taking me to the hospital straight away but as I thought to myself, I was fine. I stuck to my true story of what I thought had happened although I didn’t tell anyone this.

Díreach i ndiaidh don “mhiorúilt” seo tarlú, thosaigh cúpla duine do mo thógáil agus thug siad gloinne uisce dom.  Tháinig mamaí agus daidí go gairid ina dhiaidh sin caithfidh gur chuir duine de mhuintir an chaifé scairt orthu.  Ní dhéanfadh a dháth maith daoibh a mé a thabhairt go dtí an t-ospidéal láithreach bonn ach shíl mé féin nach raibh a dháth orm agus go raibh mé go breá.  Choinnigh mé leis an fhírinne is é sin an rud a shíl mé a tharla, cé nár inis mé seo do dhuine ar bith.