WRİTERS:

Ela, Umut, Ahmet, Emirhan, Belinay, Sudenaz

Ben Arda. Benim Pamuk isminde bir kedim var. Ben Pamuk'u çok seviyorum. Her gün Pamuk ile 

oyun oynuyorum. 

Ben derslerime çalışırken Pamuk'ta bahçeye inip bahçede oyun oynar.

Pamuk , yine bir gün benim ödevlerimi yapmamı beklerken camdan dışarı bakıyordu. 

Pamuk, dışarıda topla oynayan bir köpek görerek onunla oynamak istedi. Hep evde olmak onu üzüyordu. Pamuk , Arda'nın dersinin bitmesine daha çok olduğunu düşündü.

     Pamuk bir anda fırladı yerinden. Bahçedeki köpekle oynamak istiyordu.

     Arda, Pamuğun dışarı fırlamasını önemsemedi çünkü bunu her zaman yapıyordu. 

     Pamuğun dışarıda oynayan sokak hayvanlarına imrendiğini, onlar gibi olmak istediğini bilemezdi. 

      Pamuğun her gün olduğu gibi bahçede oynayacağını sanıyordu. 

     Pamuk, bahçede köpekle top oynarken vakit çok hızlı geçmişti.

     Pamuk bahçeden çıkarak evden uzaklaştı. Farklı sokak hayvanları tanıyarak bütün gün oynadı. Sokaktaki kediler gibi özgür olmak onu çok mutlu etmişti. Havanın karardığını fark ettiğinde evine dönmek istedi. Ama evinin yolunu hatırlayamadı.  

Pamuk, kaybolduğu için çok korkmuştu. Arda'yı çok özlemişti. 

Sabaha kadar sürekli " Miyav,miyav " diyerek Arda'yı çağırdı.

Arda da Pamuk gelmeyince bütün gece uyuyamadı. Arda evcil hayvan alıp sonra onlardan sıkılan çocuklara çok kızardı. Şimdi kendisini de kedisine sahip çıkamamış bir çocuk olarak görüyor ve suçluyordu.

         Pamuk bütün gün aç kalmıştı. Kimse onunla ilgilenmemişti. Pamuk'un sabaha kadar miyavlamasını Buse adında bir çocuk duymuştu.

       Pamuk çok korkmuştu.

 Buselerin evinin arkasındaki bahçede saklanmıştı. Buse olmasaydı Pamuk günlerce aç ve susuz kalacaktı.

Buse, Pamuk'u alıp evine götürmüş ve bütün gün onunla vakit geçirmişti.

     Arda ise çaresizce bütün gün Pamuk'u aradı. Her yere baktı. Ama Pamuk'u bulamadı. Pamuk'u aramaktan çok yorulmuştu. Üzüntüden kimseyle konuşmuyordu. Bütün aile günlerdir Pamuğu aramış ama bulamamışlardı.

    Arda'nın annesi, Pamuk'u bu şekilde bulamayacaklarını söyledi. Annesi bir gazeteye ilan vererek kediyi daha hızlı bulabileceklerini söyledi.  

       Arda gazeteye ilan verecekleri için çok sevindi. Hemen Pamuk ile çekilmiş resimler buldu. Annesi ile yerel bir gazeteye giderek kayıp ilanını verdiler. 

       Arda her gün telefonun başında bekliyordu. Sokakta yaşayan hayvanları düşünüyor ve çok üzülüyordu. Sadece Pamuk için değil artık her hayvan için aynı duyarlılığı göstermesi gerektiğini düşündü. 

     Buse ise Pamuk ile çok mutluydu. Pamuk'u arayan bir aile olduğunun farkında değildi. Buse, Pamuk ile oynarken eve babası geldi. Babasının elinde bir gazete vardı. Buse'ye Pamuk'un kayıp bir kedi olduğunu söyledi.

      Buse bu habere çok üzüldü. Pamuk artık onun bir arkadaşı gibiydi. Pamuk'u vermek istemediğini söyleyerek Pamuk'a sarıldı.

Babası Pamuğun sahibinin de çok üzgün olduğunu söyleyince Buse de gazetedeki numarayı aramaya karar verdi. Buse hayvanların da insanları ne kadar çok sevdiklerini bilen hassas bir çocuktu. Asla bencillik yapamazdı.

     Arda hızlıca çalan telefonu açtı. Buse'nin söyledikleri Arda'yı çok mutlu etmişti. Kedisi iyiydi ve artık onu görebilecekti.

     Ertesi gün Buse Arda'ya Pamuk'u getirdi. Artık Pamuk'u çok seven bir arkadaşı daha olmuştu. Buse ve Arda bir hayvanı sahiplenmenin ona iyi bakmanın önemli bir sorumluluk olduğunu daha iyi anladılar.  

    Üstelik artık tüm sokak hayvanları için ellerinden geleni yapmaya karar vermişlerdi.

     Sokaklarda yaşayan hayvanlar da artık arkadaşımız...