Merhaba ben Karamel Ponçik. Ben bir kediyim. Çok iyi kalpliyim ama insanlar beni kötü kalpli olduğumu düşünüyor.

   Ben beni sahiplenen bir kadının evinde yaşıyorum. Genellikle hep uyur ve ip yumağımla oynarım. 

    Hikayem şöyle başladı:

   Beni sahiplenen kadın ilk başlarda benimle ilgilendi ve sevdi. Her gün onunla oyunlar oynuyor ve çok eğleniyordum.

Her şey benim tüy dökmemle başladı. İlk zamanlarda tamam dedi ve evi temizledi . İkincide de şanslıydım. Tüylerim döküldükçe beni sevmemeye ve ilgilenmemeye başladı. Bana su ve yemek vermez olmuştu. Acıktığım için geceleri miyavlıyor ondan yemek istiyordum. Artık bana katlanamaz oldu ve beni dışarı attı.

 Dışarı atıldıktan sonra çok kötü hissetmeye başladım. Acaba beni atan insanlar şu an ne yapıyordur. Bunu düşünürken sığınacak bir yer arasam iyi olurdu. Sokakta dolaşırken “Hayvan Barınma Yeri “ yazan bir yer gördüm. İçeriden tanıdık sesler geliyordu. Orada bir sürü hayvanla dost oldum. Burada bazı hayvanlar tekrar evlat ediniliyordu. Kısa zaman sonra beni almak isteyen bir aile geldi. Bana iyi davranacaklarını söylediler. Onların evine giderken arabaları küçük bir kaza geçirdi ve karışıklıkta onları kaybettim ve yine sokakta tek başımaydım.

  Bu sokaklar benim bildiğim gibi değildi. Çok kedi yoktu ve kendimi yalnız hissettim. Sokakları gezerken akşam olmuş , hava soğumuş ve acıkmıştım. Sonunda birkaç kedinin çöp karıştırdığını gördüm.“ Bu çöpleri neden karıştırıyorsunuz ?” diye sordum. Yemek aradıklarını söylediklerinde şaşırdım. Ben de yanlarına gittim ama yemeklerin yanında çöpler olduğu için yemek istemedim. Kedilerden biri “ Senin tüylerin çok güzel burada ne işin var? “ diye sordu. Ben de başımdan geçen olayları anlattım. İsmi Akıllı Bıdık’mış. Akıllı Bıdık diğer kediler gibi değildi. Bana sıcak davrandı. Suyunu paylaştı. Beni kaldığı yere götürdü. Burası eski bir köşkün terk edilmiş bahçesiydi. Köşkün eski sahibi ölmeden önce her gün kedilere mama alırmış.